Να πεθαίνεις στα 30 Ιούλιος 15, 2008

 Αν και ελαφρώς ετεροχρονισμένο, δημοσιεύω παρακάτω ένα εκτεταμένο σχόλιο για την ταινία.

 

 Στην αρχή της ταινίας (1964) ο αφηγητής, ένας 14χρονος μαθητής, περιγράφει μέσα απ’ την ανεμελιά της ηλικίας του, το πρώιμο πάθος του ίδιου και της παρέας του για τον κινηματογράφο. Πολύ πριν απ’ την ευκολία του video και παρά το απαγορευτικό κόστος της αγοράς και της εμφάνισης του φιλμ, οι τρεις φίλοι σκάρωναν απολαυστικά χιουμοριστικά φιλμάκια μικρού μήκους, αρκετά απ’ τα οποία παρακολουθούμε στο πρώτο μέρος της ταινίας.

                Τα επόμενα χρόνια, η ανέμελη διάθεση παραχωρεί τη θέση της στα πρώτα σημάδια ερωτικής αφύπνισης αλλά και συνειδητοποίησης και πολιτικοποίησης: Πάλη ενάντια στον Ντε Γκολ – ένταξη στο Κ.Κ. – αγωνίες και ερωτηματικά που παίρνουν τις στερεότυπες σταλινικές απαντήσεις και δεν βρίσκουν κινηματική διέξοδο.

                1967. Ένταξη στην (τροτσκιστική) Επαναστατική Κομμουνιστική Νεολαία – γνωριμία με τον Μισέλ Ρεκανατί. Ο τελευταίος, αν και στην ίδια ηλικία με τον αφηγητή, ήταν “πιο πολιτικός, πιο σκεπτόμενος, πιο σοβαρός αλλά και περισσότερο κλειστός και ψυχρός”.

Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Μάης του ‘68 δεν καταλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας: Υπάρχει εκτεταμένη αναφορά στο κίνημα των καταλήψεων, τεράστιες συγκεντρώσεις εργαζόμενων, παθιασμένες φοιτητικές συνελεύσεις, οδοφράγματα και καμένα αυτοκίνητα. Ωστόσο, μετά την παλίρροια ακολουθεί η άμπωτη – ο Ντε Γκολ θα αναλάβει και πάλι τα ηνία, ο χαρακτηρισμός “αριστεριστής προβοκάτορας” εμφανίζεται… Αργά αλλά σταθερά, η οργάνωση διολισθαίνει στην υποστήριξη της μειοψηφικής, παραδειγματικής βίας που θα “αφυπνίσει” την εργατική τάξη: οργάνωση ομάδων και υπο-ομάδων κάνουν επιθέσεις κομάντο σε επιλεγμένους στόχους: στο αμερικανικό προξενείο, στην Iberia ενάντια στο καθεστώς του Φράνκο, σε αμερικάνικες πολυεθνικές. Το τέλος του φαύλου κύκλου θα έρθει στις 21 Ιουνίου 1973: μια μαζική αντιφασιστική κινητοποίηση ξεφεύγει απ’ τον έλεγχο και έχει σαν αποτέλεσμα 100 τραυματίες, την απαγόρευση και διάλυση της Λίγκας, τη σύλληψη των ηγετών της. Ο Μισέλ Ρεκανατί θεωρήθηκε υπεύθυνος και φυλακίζεται για τρεις μήνες: οι ακλόνητες βεβαιότητες ανατρέπονται, ο Μισέλ κάνει αυτοκριτική για τις, πολιτικές και προσωπικές, επιλογές του, αγωνίζεται να βρει καινούργιες ισορροπίες ψάχνοντας για δουλειά και αρχίζοντας απ’ το μηδέν. Δεν τα καταφέρνει – θα αυτοκτονήσει στις 23 Μαρτίου 1978.

                Η  ταινία του Ρομέν Γκουπίλ στην πραγματικότητα κάνει ένα σαρωτικό σχόλιο στα ολέθρια λάθη της κοινοβουλευτικής και εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς στη Γαλλία. Γελοιοποιεί τη μακαριότητα και αναποτελεσματικότητα του Κ.Κ., αντιμετωπίζει με συντροφική κριτική αλλά δε χαρίζεται στα αριστερίστικα λάθη της Λίγκας. Ο ίδιος, απογοητευμένος από τις συνεχείς διαψεύσεις, έφτασε το 2002 να υποστηρίξει την εισβολή στο Ιράκ.  Παρόλα αυτά, το “Να πεθαίνεις στα 30″ προσφέρει μια οξυδερκή, ειλικρινή κριτική στις αδιέξοδες τακτικές της άκρας αριστεράς, όπως αυτές απεικονίζονται στην σύντομη προσωπική τραγωδία της ζωής του φίλου του Μισέλ Ρεκανατί.

ΜΙΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ Ιούλιος 9, 2008

Ο Κυριάκος...

Έλαβα και ευχαρίστως αναδημοσιεύω τις πληροφορίες από  ένα ενημερωτικό mail απ’ τον “Αρκτούρο”, μια οργάνωση που δεν περιορίζεται μόνο στη σωτηρία της αρκούδας αλλά έχει ευρύτερα οικολογική - περιβαλλοντική δράση. Με δυό λόγια, συνεχίζοντας τη δράση του και βομβαρδίζοντας τα ΜΜΕ και τα αρμόδια ( ; ) υπουργεία ενάντια στη λειτουργία τσίρκο με ζώα, έλαβε εξώδικο από τους κυρίους του MEDRANO που διαμαρτύρονται γιατί … παρενοχλούνται. Περισσότερα στον ιστότοπο της κίνησης (βλ. blogroll κάτω δεξιά της σελίδας).

ΞΕΚΙΝΑΕΙ ΤΟ 13ο ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ Ιούλιος 4, 2008

 

 … και θα διαρκέσει από Παρασκευή 4 μέχρι Κυριακή 6 Ιούλη.

Με 12 κεντρικές συζητήσεις που η κεντρική πολιτική αποσιωπά (εθνικισμός, “λαθρο”μετανάστες, δικαιώματα gay-lesbian, κινήματα πόλης, επισφαλής εργασία, φυλακές ανηλίκων κ.ά.).

Οι συζητήσεις ξεκινούν στις 8 μ.μ.

ΑΛΣΟΣ ΓΟΥΔΗ- ΕΙΣΟΔΟΣ ΑΠΟ ΚΑΤΕΧΑΚΗ - ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ ΜΠΑΝΤΙΜΓΚΤΟΝ

ΤΟ ΕΡΓΟ ΟΛΟΚΛΗΡΩΝΕΤΑΙ ΦΕΤΟΣ… Ιούνιος 26, 2008

 Σήμερα δεν είμαι νηφάλιος - είμαι μάλλον οργισμένος (βαλκάνιος), και γράφω ενώ η μυρωδιά του καμένου έχει απλωθεί στην Αθήνα.

Δεν θέλω να μιλήσω για κινηματογράφο, για ποίηση ή για τέχνη - αναγκαία όλα αυτά αλλά πολυτέλειες μπροστά στο ασύλληπτο έγκλημα που συμβαίνει μπροστά στα (έκπληκτα ; ) μάτια μας. Άλλωστε σ’ αυτόν τον τόπο όλοι “πέφτουν απ’ τα σύννεφα”: Για τις μίζες της SIEMENS, για τους πολιτικούς που ξοδεύουν εκατομμύρια στην προεκλογική τους εκστρατεία χωρίς ποτέ να υπερβαίνουν το νόμιμο όριο δαπανών, για τις “ζαρντινιέρες” και τις χοντροκομμένες συγκαλύψεις, για τα ανύπαρκτα μέτρα αντιπυρικής προστασίας από πέρσι μέχρι φέτος. Για τη θερμοκρασία Σαχάρας στην πόλη και την υπερθέρμανση του πλανήτη. Απ’ ό,τι φαίνεται είμαστε μια χώρα αθώων περιστερών και ανυποψίαστων καλοπροαίρετων ανθρώπων…

Κι όμως! Ένα απλό μποϊκοτάζ για το γάλα που κράτησε λίγες μόλις μέρες ανάγκασε τα καρτέλ σε άτακτη υποχώρηση. Αυτό χρειαζόμαστε και τώρα: Διαδηλώσεις οργής, πολιορκίες υπουργείων, για να μην μείνει κανένας υπεύθυνος σε χλωρό κλαρί. Για να δημοσιευτούν ονόματα καταπατητών που έχτισαν και χτίζουν στα καμένα. Για να γκρεμιστούν οι προκλητικές και αυθαίρετες βίλες που χτίζονται έχοντας εξασφαλισμένη την κρατική κάλυψη και ατιμωρισία.

Απ’ αυτή την άποψη, οι ευθύνες της αριστεράς, των οικολόγων, των μη κυβερνητικών οργανώσεων είναι τεράστιες: Αντί να βυζαντινολογούν, να διοργανώνουν σιωπηλές διαμαρτυρίες και να εκδίδουν ψηφίσματα, είναι η ώρα να πάρουν πρωτοβουλίες! Σε τελική ανάλυση, είναι η ώρα να αποδείξουν τη χρησιμότητά τους…

BREAKFAST AT TIFFANY’S Ιούνιος 24, 2008

Το Σάββατο πήγα σινεμά στα Εξάρχεια και είδα μια ταινία που θεωρείται “ελαφριά” και glamorous χωρίς ιδιαίτερη αξία. Και όμως! Ένα μεγάλο υπέρ είναι η ηλικία της: πρόκειται για ταινία που συμπληρώνει μισό αιώνα ζωής (1961) και βλέπεται ευχάριστα ακόμα και σήμερα - ένα επίτευγμα που λίγες δημιουργίες το καταφέρνουν.

Πέρα από την επιφάνεια, το Breakfast at Tiffany’s (σκηνοθεσία Blake Edwards) θίγει σκληρές καταστάσεις (με ανάλαφρο τρόπο).  Εν συντομία: Μια αρσενική και μια θηλυκή πόρνη, ζουν στο ίδιο κτίριο, και εν τέλει ερωτεύονται ενώ οι προσδοκίες και οι αυταπάτες της Holly Golightly  δεν σταματούν να διαψεύδονται.

Η μουσική του Henry Manchini σπουδαία (και βραβευμένη) ενώ στο φιλμ διακρίνει κανείς τις δημιουργικές εμμονές που αργότερα ο Edwards θα αναπτύξει στις επόμενες ταινίες του: Το τρελλό πάρτι στο σπίτι της Holly έχει πολλά κοινά με το ξεκαρδιστικό “Πάρτι” του Πίτερ Σέλλερς, ο αστείος γιαπωνέζος γείτονας φέρνει στο νου τη φιγούρα του Kato από το “Ροζ Πάνθηρα”.

Όχι, δεν είναι μια ηχηρή καταγγελία της πορνείας στον καπιταλισμό (και πολλοί μάλλον ενοχλούνται γι’ αυτό το λόγο), ωστόσο είναι σίγουρα μια ταινία που αξίζει να δει ή να ξαναδεί κανείς.

ΣΥΝΤΟΜΑ ΣΧΟΛΙΑ Ιούνιος 20, 2008

 

• Η Ιστορία και ο Πολιτισμός μας, μας επιβάλλουν να παρέχουμε φιλόξενο καταφύγιο σε απελπισμένους ανθρώπους…xρειάζονται φροντίδα, στήριξη, αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης…..Αναδεικνύουν τη νέα, σύγχρονη, ανθρωποκεντρική μεταναστευτική πολιτική που ακολουθούμε τα τελευταία τέσσερα χρόνια. Δήλωση του Πρωθυπουργού κ. Κώστα Καραμανλή στη Σάμο ( 13/06/08 ) - Ένας λιμενικός off the record εξειδίκευσε αυτές τις δηλώσεις: “Τους φερόμαστε σα ζώα και όχι σαν ανθρώπους για να μην τους ενθαρρύνουμε να έρχονται” -
• Έγινε χτες η άσφαιρη συγκέντρωση της ΓΣΕΕ για την ακρίβεια - Όχι κ. Πρόεδρε ο κόσμος δεν “προτιμάει τον καναπέ” αδιαφορώντας για τα θέματα της ακρίβειας - Απλά αντιλαμβάνεται ότι η ακρίβεια και η κερδοσκοπία δεν παλεύεται με τον τρόπο που χειρίζεται το ζήτημα η ΓΣΕΕ (δύο συγκεντρώσεις το χρόνο - ατέλειωτα λογίδρια - καμία συνέχεια)
• Νέος γύρος σκανδάλων - αυτή τη φορά αποδεικνύεται η εμπλοκή του βαθέως ΠΑΣΟΚ μέχρι τον “καταλληλότερο πρωθυπουργό” Σημίτη - Καμιά αντίρρηση, μην ξεχάσουμε μόνο το Μητσοτάκη, ε;