Αντιγράφω από την http://www.eyploia.gr/ του Τέου Ρόμβου
Σε κάποια αιγαιοπελαγίτικα νησιά ενδημεί η δημοφιλής «παραδοσιακή» τεχνική της αιχμαλωσίας ωδικών πτηνών με δίχτυα -«Άρες» κατά την τοπική ονομασία ή «Λίμνες»- που οδηγεί κάθε χρόνο στην εξόντωση χιλιάδες μεταναστευτικά πτηνά, που περνούν από τα νησιά προκειμένου να διαχειμάσουν στη χώρα μας ή έχοντας προορισμό την Αφρική.
Τα σημεία που προσφέρονται για να στηθούν οι Άρες σε κάθε νησί και η περίοδος που θα πέσουν τα δίχτυα είναι συγκεκριμένα. Την εποχή της μετανάστευσης των πουλιών, σε έναν εκχερσωμένο και ειδικά διαμορφωμένο χώρο, με τεχνητό νερόλακκο και ταΐστρα με σπόρους, βάζουν καπάτζες (παγίδες πουλιών), δίχτυα, και τριγύρω στα παρακείμενα δενδρύλλια και στους θάμνους τοποθετούν ξόβεργες, φτιαγμένες από λεπτά κλαδιά αγριελιάς επαλειμμένα με ιξώδη κόλλα για να κολλήσουν πάνω τους τα πουλιά.
Η προσέλκυση των ωδικών πουλιών στις «Άρες», γίνεται με τη χρήση παγιδευμένων σε κλουβιά «κραχτών» – θηλυκών καλλίφωνων πουλιών όπως καρδερίνες, φλώροι και σκαρθάκια- που τοποθετούνται κοντά στον ειδικά διαμορφωμένο χώρο.
Οι πουλοπιάστες κρύβονται σε ένα μικρό κατάλυμα καμουφλαρισμένο εξωτερικά με φρύγανα. Tα πουλιά που πλησιάζουν ακολουθώντας το κάλεσμα των «κραχτών» θα παγιδευτούν από ένα μεγάλο δίχτυ που έχει απλωθεί επιμελώς πάνω από το εκχερσωμένο πλάτωμα και με την κατάλληλη κίνηση του πουλοπιάστη πέφτει ξαφνικά πάνω τους την ώρα που τρώνε σπόρους ή πίνουν νερό.
Υπάρχουν φορές που οι πουλοπιάστες πιάνουν έως και 500 πουλιά γεμίζοντας ολόκληρα τσουβάλια με καρδερίνες, φλώρια, μαυροσκούφηδες, κοκκινολαίμηδες, καρβουνιάρηδες κ. α. Αρκετοί απ’ αυτούς σκοτώνουν επί τόπου τα θηλυκά αλλά και όσα από τα πουλιά έχουν κολλήσει για τα καλά πάνω στις ξόβεργες.
Από τη συνολική «συγκομιδή» ξεδιαλέγονται τα πουλιά με τις ωραιότερες φωνές, εγκλωβίζονται σε μικροσκοπικά κλουβιά και τοποθετούνται σε μπαούλα ή σε σκοτεινά υπόγεια για να «εξημερωθούν». Φυσικά δεν αντέχουν όλα αυτό το βασανιστήριο. Στη συνέχεια τα περισσότερα προωθούνται προς πώληση σε τοπικά pet-shops ή οδεύουν στο παζάρι άγριων πτηνών που γίνεται στο Σχιστό του Πειραιά. Κάποια ανταλλάσσονται και τα υπόλοιπα καταλήγουν στο πιάτο του πουλοπιάστη. Η πρακτική αυτή ακολουθείται κάθε χρόνο στις περιόδους της ανοιξιάτικης και της φθινοπωρινής μετανάστευσης.
Οι πουλοπιάστες συνήθως δεν αναπαράγουν τα πουλιά. Οι περισσότεροι πιάνουν 500 και δεν αναπαράγουν κανένα. Τα πωλούν από δεκάδες μέχρι εκατοντάδες ευρώ.
Στο παζάρι του Σχιστού όπου γίνονται οι αγοραπωλησίες οι τιμές για τις καρδερίνες κυμαίνονται από 200 έως 400 ευρώ και φτάνουν και τα 1000 ευρώ οι «μεταλλαγμένες», ενώ τα άγρια είναι πιο φθηνά.
Φυσικά, η «παράδοση» αυτή παραβιάζει την εθνική και διεθνή νομοθεσία και εκθέτει τη χώρα μας διεθνώς ως ένα από τα κράτη με τη μεγαλύτερη αδυναμία και έλλειψη βούλησης να επιβάλει στοιχειώδη μέτρα προστασίας για τα άγρια πουλιά.
Η βάρβαρη αυτή ενασχόληση είναι κατάλοιπο των χρόνων εκείνων που οι νησιώτες ζώντας στους θαλασσόβραχους με τη φτωχή βλάστηση και τα ελάχιστα νερά, τις μικρές και γεμάτες κόπο καλλιέργειες και τα λιγοστά θηράματα εξασφάλιζαν με δυσκολία την τροφή της επόμενης ημέρας. Επιδίδονταν λοιπόν, την άνοιξη και το φθινόπωρο, στο κυνήγι και στην με κάθε τρόπο παγίδευση των μεταναστευτικών πουλιών τα οποία πάστωναν και στοίβαζαν σε πήλινα κιούπια με λάδι για να διατηρούνται και να υπάρχει κρέας για όλη τη χρονιά.
Σήμερα όμως το βάναυσο και παρωχημένο αυτό έθιμο, παράνομο έτσι κι αλλιώς, φαντάζει σαν μια αχρείαστη βαρβαρότητα που, υπό το κάλυμμα μιας αναχρονιστικής «παράδοσης», στην πραγματικότητα γίνεται με κίνητρο το εξαιρετικά επικερδές εμπόριο των άγριων πτηνών.
Πρόσφατα σχόλια