ΨΥΧΗ ΒΑΘΙΑ του Παντελή Βούλγαρη 26/10/2009

Η ταινία διαδραματίζεται στις τελευταίες μέρες του 2^ου αντάρτικου, όπου δύο αδέλφια πολεμούν σε αντίπαλα στρατόπεδα (συμβολίζοντας τον διχασμό του ελληνικού λαού).

Πιστεύω ότι ο Βούλγαρης τόλμησε, γνωρίζοντας εκ των προτέρων τις αντιδράσεις που θα προκαλούσε η ταινία του σε μια ανεγκέφαλη κοινωνία: Το ΛΑΟΣ έκανε επερώτηση διαμαρτυρίας στη Βουλή ενώ το ΚΚΕ κατακεραυνώνει με προκηρύξεις  έξω απ’ τα σινεμά τον “αντιδραστικό σκηνοθέτη”. Η αμηχανία της υπόλοιπης αριστεράς δεν είναι μικρότερη, απλώς δεν εκφράζεται με τέτοιο θορυβώδη τρόπο…

Υπάρχει ένα πρόβλημα:  Μέχρι και σήμερα, δεν υπάρχει καμία  ψύχραιμη, χωρίς προκαταλήψεις συλλογική αποτίμηση, απόδοση ευθυνών, αυτοκριτική, καταδίκη του τυχοδιωκτισμού της τότε καθοδήγησης που δεν δίστασε να οδηγήσει ένα τεράστιο κομμάτι του ελλ. λαού στο θάνατο, στην εξαθλίωση, την οικονομική καταστροφή, έρμαιο στην εκδικητική μανία των ταγματασφαλιτών και των χιτών.

Ακόμα και σήμερα, το ΚΚΕ εξακολουθεί να είναι η ηγεμονική δύναμη της ελλ. αριστεράς…

Υπάρχει ένα δεύτερο πρόβλημα: ΟΛΕΣ οι ταινίες (με την εξαίρεση της “Ελένης” του Γκατζογιάννη που παίρνει τη θέση της αντίπαλης πλευράς)  που έχουν γυριστεί μέχρι τώρα για τον εμφύλιο, δεν αρθρώνουν  ΟΥΤΕ ΛΕΞΗ κριτικής  για τα πεπραγμένα της φωτισμένης καθοδήγησης.  Όλα καλώς καμωμένα λοιπόν; 60 χρόνια μετά θα  πιπιλάμε την καραμέλα του σατανικού Σκόμπι και του διαβολικού Τσόρτσιλ;  Μήπως δεν δικαιούσαι να κλαίγεσαι όταν έχεις στα χέρια σου τον έλεγχο του 90% της χώρας και λίγους μήνες αργότερα σου φταίνε οι κακοί σύμμαχοι, που εσύ ο ίδιος δέχτηκες με ανοιχτές αγκάλες;

Η “ΨΥΧΗ ΒΑΘΙΑ”, θέλοντας να εστιάσει στην εξωφρενική καθοδήγηση της ήττας και επιδιώκοντας να περάσει το μήνυμα της συμφιλίωσης, δεν ασχολείται με την περιγραφή των εγκλημάτων του “εθνικού” στρατόπεδου: Είναι ένα μειονέκτημα της ταινίας του, που  όμως διατηρεί την αξία της γιατί τολμά να μιλήσει γι’ αυτά που ολόκληρη η αριστερά αποσιωπεί…

ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ: ΕΙΚΟΝΑ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ; 22/09/2009

Από το κάλεσμα των διοργανωτών:

Οι εργαζόμενοι της Δυτικής Αττικής ζούμε και δουλεύουμε οι περισσότεροι σε μια από τις πιο υποβαθμισμένες πειβαλλοντικά περιοχές της Ευρώπης: το Θριάσιο Πεδίο. Τα τελευταία χρόνια και ιδιαίτερα μετά το ξέσπασμα της καπιταλιστικής κρίσης πολλές επιχειρήσεις έκλεισαν, απολύθηκαν χιλιάδες εργαζόμενοι. Στην περιοχή μας ανθεί η μαύρη και ανασφάλστη εργασία κάτι που αφορά κυρίως τους μετανάστες εργαζόμενους, αλλά όχι μόνο αυτούς. Αφορά και χιλιάδες έλληνες εργαζόμενους κυρίως νέους και γυναίκες.
Γι’ αυτό και δεν χρειαζόμαστε στην περιοχή μας στρατόπεδα συγκέντρωσης. Χρειαζόμαστε καλύτερο περιβάλλον για να ζήσουν τα παιδιά μας. Χρειαζόμαστε δημόσια σχολεία και δασκάλους, χρειαζόμαστε δημόσια νοσοκομεία και γιατρούς. Και πάνω απ’ όλα χρειαζόμαστε δουλειά, δουλειά σταθερή και όχι επισφαλή, με αξιοπρεπείς αμοιβές και εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα. Είμαστε αποφασισμένοι να αγωνιστούμε γι’ αυτά.
Με αυτόν τον αγώνα είναι δεμένος ο αγώνας για να σταματήσουμε την αντιμεταναστευτική πολιτική και τη ρατσιστική δημαγωγία. Ο αγώνας για μια καλύτερη ζωή, για μια καλύτερη κοινωνία απαλλαγμένη από την φτώχεια, τους πολέμους, την καταπίεση, την εκμετάλλευση είναι αναγκαίος και εφικτός. Σ’ αυτόν τον αγώνα οι μετανάστες όχι μόνο δεν περισσεύουν, αλλά όπως έδειξε και το παράδειγμα της Κωνσταντίνας Κούνεβα, είναι διατεθειμένοι να παλέψουν με απίστευτες θυσίες.

ΝΑ ΑΠΟΤΡΕΨΟΥΜΕ ΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ
ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟΥ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ – ΦΥΛΑΚΗΣ
ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΚΑΙ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ
ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΜΑΣ

The Wobblies 11/09/2009

 

των Στιούαρτ Μπερντ και Ντέμπορα Σάφερ, 1979

 

            Το αμερικάνικο αναρχοσυνδικαλιστικό συνδικάτο I.W.W. (International Workers of the World) ιδρύθηκε στις 27 Ιούνη 1905 στη βάση της ενότητας των εργατών ανεξάρτητα από χρώμα, φύλλο ή εθνική καταγωγή σε μια ενιαία, επαναστατική οργάνωση που σαν απώτερο στόχο είχε την ανατροπή του καπιταλισμού.

Στις γραμμές του συνυπήρχαν ανειδίκευτοι εργάτες και εργάτριες, μετανάστες οποιασδήποτε προέλευσης, περιπλανώμενοι σε αναζήτηση μεροκάματου. Το I.W.W. προέκυψε μετά τη συγχώνευση  54 εργατικών οργανώσεων με σύνολο 90.000 μέλη και βασικό ρόλο στη συγκρότηση έπαιξαν οι Ευγένιος Ντεμπς, Ουίλλιαμ Χέϊγουντ και Ντανιελ ντε Λεόν. Οργάνωσε πολλές μαχητικές  απεργίες όπως τη γενική απεργία των υφαντουργών το 1912. To I.W.W. φιλοδοξούσε να μετατραπεί σε μια παγκόσμια οργάνωση και η επιρροή του σε οργανώσεις άλλων χωρών, όπως της Μ. Βρετανίας, Νορβηγίας, Αυστραλίας, Καναδά, Ν. Αφρικής, Μεξικού και Χιλής ήταν μεγάλη.

            Ο αναρχοσυνδικαλισμός είναι ρεύμα του συνδικαλισμού που σα στόχο είχε την ένωση εργατών με σκοπό αρχικά να υπερασπίσουν και να διευρύνουν τα δικαιώματά τους και στη συνέχεια να ανατρέψουν τον καπιταλισμό και την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο μέσω μιας επαναστατικής γενικής απεργίας. Αρνούμενοι την πολιτική πάλη που θεωρούσαν άχρηστη, έβλεπαν τα εργατικά σωματεία ως τη μόνη δύναμη για επαναστατική αλλαγή.

Χωρίς προβεβλημένους ηγέτες και συνδικαλιστική γραφειοκρατία, στηριζόμενο αποκλειστικά στον ηρωισμό και την αφοσίωση των μελών του,  το I.W.W. αντιμετώπισε εκτεταμένες τρομοκρατικές διώξεις κράτους και αφεντικών. Το 1915 εκτελέστηκε στη Γιούτα μετά από δικαστική σκευωρία ο Τζο Χιλλ, το 1916 τα μέλη της οργάνωσης δέχτηκαν την επίθεση οπλισμένων τραμπούκων στο Έβερετ της Ουάσινγκτον και στις 1 Αυγούστου 1917 λιντσαρίστηκε από 6 μασκοφόρους ο οργανωτής Φρανκ Λιτλ. Οι διώξεις εντάθηκαν με τη συμμετοχή των ΗΠΑ στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο που η οργάνωση κατήγγειλε σαν “πόλεμο των αφεντικών” κρατώντας μια αντιπολεμική διεθνιστική στάση.

Το κράτος αντεπιτέθηκε με τον διαβόητο “νόμο για την κατασκοπία”: Το Σεπτέμβρη του 1917 σε 48 ταυτόχρονες επιδρομές στα γραφεία της οργάνωσης συνελήφθησαν 165 ηγετικά στελέχη και παραπέμφθηκαν σε δίκη με τις κατηγορίες της συνωμοσίας και της ενθάρρυνσης σε λιποταξία. Όλοι καταδικάστηκαν σε ποινές φυλάκισης μέχρι 20 χρόνια – ακόμα και όσοι αποδεδειγμένα είχαν πάψει να είναι μέλη της οργάνωσης πολλά χρόνια πριν.

Το “The Wobblies” δεν είναι ένα αποστασιοποιημένο ντοκιμαντέρ. Οι σκηνοθέτες Στιούαρτ Μπερντ και Ντέμπορα Σάφερ δεν χρησιμοποιούν “έγκριτους” ιστορικούς ή ακαδημαϊκούς για να δώσουν μια αντικειμενική περιγραφή εκείνης της ταραγμένης περιόδου.

Με ζωντανές μαρτυρίες επιζώντων – πρωταγωνιστών εκείνου του κινήματος, πλάνα αρχείου, εφημερίδες, φωτογραφίες και τραγούδια καταφέρνουν να περιγράψουν με έντονα χρώματα τις απάνθρωπες συνθήκες που αντιμετώπιζαν καθημερινά οι εργάτες αλλά και τη ανυποχώρητη θέλησή τους να αντισταθούν, να παλέψουν με όλες τις δυνάμεις τους για μια κοινωνία χωρίς ρατσισμό και εκμετάλλευση.

(Δημοσιεύτηκε στην Εργατική Αριστερά)

Το 7ο τροχαίο με θύμα αρκούδα στην ΕΓΝΑΤΙΑ ΟΔΟ 04/09/2009

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΑΡΚΤΟΥΡΟΥ 

Το 7^ο τροχαίο ατύχημα με θύμα αρκούδα κατά τη διάρκεια των τελευταίων έξι μηνών, σημειώθηκε χθες τα μεσάνυχτα στην Εγνατία Οδό, κοντά στον κόμβο των Μαυραναίων.

 

Η ενήλικη αρσενική αρκούδα ήταν περίπου 25 ετών και κυριολεκτικά πολτοποιήθηκε από τα αλλεπάλληλα χτυπήματα 3 αυτοκινήτων.

 

Είναι τουλάχιστον προφανές ότι ο φράχτης που τοποθετήθηκε από την ΕΓΝΑΤΙΑ ΟΔΟ ΑΕ στις δύο πλευρές της οδού, προκειμένου να κρατήσει μακριά μικρά και μεγαλύτερα ζώα από τον αυτοκινητόδρομο ταχείας κυκλοφορίας, είναι ανεπαρκής, όσο και ότι η προσαρμογή του απειλούμενου είδους της καφέ αρκούδας στις νέες συνθήκες που επικρατούν σε καίριο σημείο του βιοτόπου της γίνεται αργά και δυστυχώς αιματηρά.

 

Με αφορμή την απώλεια της 23^ης αρκούδας την τελευταία 5ετία από τροχαίο ατύχημα, σε σύνολο 250 ατόμων (εκτίμηση ελάχιστου πληθυσμού) επικαλούμαστε τη δημόσια υπόσχεση του Υπουργού ΠΕΧΩΔΕ, κ. Γ. Σουφλιά, στην από 24/06/2009 συνάντηση με τις ΜΚΟ ότι:

1. O φράχτης θα αντικατασταθεί άμεσα και σύμφωνα με τις προτάσεις μας

2. Περιπολίες άμεσης επέμβασης ατυχημάτων θα θεσμοθετηθούν για την περιφρούρηση της ασφάλειας και τη συνύπαρξη ανθρώπων και αρκούδων.

 

Η τοποθέτηση των προειδοποιητικών πινακίδων ενημερώνει τους οδηγούς αλλά δεν εμποδίζει τα ζώα να εισέρθουν στο οδόστρωμα.

 

Καθώς δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια καθυστερήσεων για το σπάνιο και πολύτιμο θηλαστικό που εξασφαλίζει την υγεία των δασών μας, απαιτούμε την επείγουσα ολοκλήρωση του έργου για την αντικατάσταση του φράχτη.

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΣΥΜΜΕΤΕΙΧΑ ΣΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΓΙΑ ΤΑ ΔΑΣΗ 29/08/2009

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

-Γιατί όπως και πριν από 2 χρόνια, οι συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας λειτουργούν σαν αντανακλαστικές απαντήσεις χωρίς συνέχεια και χωρίς αποτέλεσμα

-Γιατί η κυβέρνηση που έκαψε την Πάρνηθα το 2007 επανεκλέχθηκε και δεν τιμωρήθηκε κανείς

-Γιατί η καταστροφή της φύσης συνεχίζεται με αμείωτο ρυθμό με νέες καταπατήσεις και νέες ρυθμίσεις που νομιμοποιούν τις καινούργιες παρανομίες επειδή αυτού του είδους οι διαμαρτυρίες δε φέρνουν αποτέλεσμα

-Γιατί σε μια πόλη 7.000.000 κατοίκων αυτές οι συγκεντρώσεις μαζεύουν μόλις λίγες χιλιάδες ευαισθητοποιημένων που κάνουν το καθήκον τους

-Γιατί βαρέθηκα τις διακηρύξεις που λειτουργούν σα στάχτη στα μάτια (π.χ. ελικόπτερο παρακολούθησης του ΣΚΑΙ, αναδάσωση)

-Γιατί η αριστερά, όταν δεν είναι συνυπεύθυνη, αρνείται με τη στάση της να πάρει πρωτοβουλίες διεξόδου από τη σημερινή (άθλια) πραγματικότητα

-Γιατί η κατάσταση παραείναι οριακή για να αντιμετωπίζεται με τον «παλιό καλό» τρόπο.

INGLURIOUS BASTERDS (****) 26/08/2009

 

            Στην κατεχόμενη Γαλλία αποβιβάζεται μια μικρή ομάδα αμερικανο-εβραίων κομάντο που τρομοκρατεί τους Ναζί σκοτώνοντάς τους βάναυσα με ρόπαλα, μαχαίρια και αυτόματα. Αρχηγός τους ο Brad Pitt που απαιτεί από κάθε μέλος της ομάδας να του παραδώσει εκατό ή περισσότερα σκαλπ χιτλερικών. Όταν η δράση τους θα αποκτήσει διαστάσεις θρύλου, βάζουν σε εφαρμογή ένα παράτολμο σχέδιο που σα στόχο έχει την ανατροπή της πορείας του β’ παγκόσμιου πολέμου.

 

            Ο ιδιοφυής Ταραντίνο δήλωσε ότι πρόθεσή του ήταν να γυρίσει ένα “western spaghetti war movie” και τελικά καταθέτει μια απ’τις καλύτερες ταινίες της μέχρι τώρα πορείας του. Με το γνώριμο, αντισυμβατικό του στυλ αποσπά εξαιρετικές ερμηνείες από τους ηθοποιούς του, χρησιμοποιεί μουσική υπόκρουση που παίζει από Ennio Morricone μέχρι το Cat People του David Bowie και καταλήγει σ’ ένα αποτέλεσμα 2 ½ ωρών που δεν πλατειάζει, δεν γίνεται ποτέ βαρετό αλλά παρακολουθείται με αμείωτο ενδιαφέρον μέχρι το τελευταίο λεπτό!

            Ποιο είναι, όμως, το μυστικό της επιτυχίας του Ταραντίνο; Ποιο είναι το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των ταινιών του που δεν κατατάσσονται σε καμιά προηγούμενη σχολή και καταφέρνουν να δημιουργούν το δικό τους κινηματογραφικό σύμπαν; Τι άλλο από τη δημιουργική ανάμιξη αντιφατικών ειδών, την εστίαση στο κιτς, την πρόκληση, τη δυναμική ανανέωση μιας μορφής τέχνης που δείχνει να χάνει τον προσανατολισμό της.

            Στη διάρκεια του 20^ου αιώνα είδαμε την ανάπτυξη κινηματογραφικών σχολών κάθε είδους: νεορεαλισμός, φρι σίνεμα, νουβελ βαγκ, για να αναφέρουμε ενδεικτικά κάποιες από τις πιο γνωστές. Στο γύρισμα του αιώνα όλα αυτά δείχνουν ανεπιστρεπτί προσκολλημένα στο παρελθόν, ακριβώς γιατί συνδέονται με διαφορετικές περιόδους ανάπτυξης των δυτικών κοινωνιών. Πρόκειται για σχολές που αντέδρασαν η κάθε μια με διαφορετικό τρόπο στις κατεστημένες πολιτιστικές και κοινωνικές αντιλήψεις της εποχής τους. Εκτός όμως από το ΤΙ λες, υπάρχει και το ερώτημα του ΠΩΣ το λες. Αν, για παράδειγμα, η γαλλική νουβέλ βαγκ ανέτρεψε τα κινηματογραφικά δεδομένα της δεκαετίας του ‘60, ξανά και ξανά χρειάζεται να βρίσκει ένας δημιουργός καινούργιους, ενδιαφέροντες τρόπους για να αφηγηθεί τις ιστορίες του.

Μ’ αυτή την έννοια σε μια εποχή παντοκρατορίας της τηλεόρασης, ιδεολογικής υποχώρησης του “πνευματικού κόσμου”, εξαφάνισης των μεγάλων κινηματογραφικών σχολών των προηγούμενων δεκαετιών, ο Ταραντίνο επιλέγει την παρωδία, την πρόκληση, το ασεβές χιούμορ.

Πραγματικά, αν ξεχάσει κανείς το στοιχείο του κιτς, αν πάρει τοις μετρητοίς αυτά που συμβαίνουν στο Inglurious Basterds, μάλλον θα τον αποκηρύξει μετά βδελυγμίας. Το σενάριο της ταινίας δείχνει να αναπαράγει το στερεότυπο του αντιφασιστικού πολέμου: οι κακοί ναζί ενάντια στους “καλούς” δημοκράτες αμερικανούς, όταν είναι γνωστό ότι οι “σύμμαχοι” δεν κινητοποιήθηκαν λόγω αγνών αντιφασιστικών συναισθημάτων αλλά γιατί ένιωσαν να απειλούνται τα ιμπεριαλιστικά τους συμφέροντα από την χιτλερική εξόρμηση. Ωστόσο, όπως και στις υπόλοιπες ταινίες του (Pulp Fiction, Kill Bill κλπ) το σενάριο είναι μόνο η αφορμή, μια  συμπύκνωση στερεότυπων που τον διευκολύνουν να εξαπολύσει μια καταιγιστική επίθεση μαύρου χιούμορ, παρωδίας και (αυτο)σαρκασμού. Καμιά πρόθεση για κατάθεση ενός έγκυρου ιστορικού έπους λοιπόν και μια επιπλέον απόδειξη γι’αυτό είναι η απιθανολογία του τέλους της ταινίας, με τη ναζιστική ηγεσία να κρύβεται πανικόβλητη από την επίθεση της ολιγομελούς ομάδας των τιμωρών-υπερηρώων.

Αξίζει, με την ευκαιρία, να σημειωθεί ότι αν και η υπερβολική βία είναι ένα στοιχείο που ο Ταραντίνο τονίζει κατά κόρον στις ταινίες του, η κτηνώδης βία των Ναζί στο Inglurious Basterds δεν είναι ένα σεναριακό εύρημα για τον απλούστατο λόγο ότι στην περίπτωση  αυτή η ιστορική πραγματικότητα ξεπερνάει και την πιο αχαλίνωτη φαντασία. Η απλή αναφορά στις εγκληματικές ναζιστικές πρακτικές ξεπερνάει σε σοκ το οποιοδήποτε κινηματογραφικό λουτρό αίματος.

Κόντρα σε κάθε σοβαροφάνεια, ομφαλοσκόπηση, αναμάσημα κινηματογραφικών κεκτημένων του παρελθόντος,  μια ταινία-επίτευγμα που αξίζει να δείτε.

(Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Εργατική Αριστερά”) 

 

ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΗ ΑΝΑΜΝΗΣΗ 04/08/2009

Τη μέρα που

κηρύχτηκε επίσημα

εκτός νόμου

η νηφαλιότητα

και το γέλιο

— ο δημοσιογράφος τραύλιζε

την ώρα της ανακοίνωσης —

ξύπνησα — όπως άλλοτε

ντύθηκα — όπως άλλοτε

βγήκα έξω — επίσης

στο αδιανόητο πλήθος βάδισα

στις πλατείες και τα πολύβουα καφενεία

αναζητώντας μάταια

το αυτονόητο.

 

Κι όσο ο ήλιος επέμενε

να χαμογελά

συνέχισα το δρόμο μου

ανοίγοντας διάλογο

με τα περαστικά σκυλιά.

 

 

Γ. ΓΙΑΝΝΟΥΛΕΑΣ -  “ΑΠΡΟΣΔΟΚΗΤΟΣ ΚΗΠΟΣ” (ΑΠΟΠΕΙΡΑ)

ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ ΤΟΥ 1944 – Η ΑΛΛΗ ΠΛΕΥΡΑ 29/07/2009

Αυτό τον καιρό διάβασα το «ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ ΤΟΥ 1944» του Παναγιώτη Οικονομόπουλου.

Ο συγγραφέας του βιβλίου υπήρξε μέλος της ομάδας Στίνα, μιας επαναστατικής ντεφαιτιστικής οργάνωσης που δεν θεωρούσε τον Β’ Παγκόσμιο αντιφασιστικό αλλά ιμπεριαλιστικό.

Ο Οικονομόπουλος στο βιβλίο του παρουσιάζει τις εγκληματικές παλινωδίες της ηγεσίας του ΚΚΕ, θεωρώντας ότι  είναι λάθος να μιλάει κανείς για «ρεφορμιστικές ηγεσίες που πρόδωσαν την επανάσταση» και υποστηρίζοντας την άποψη ότι το ΚΚΕ ήταν (και είναι) ένα ολοκληρωτικό κόμμα, που στόχευε στην κατάληψη της εξουσίας για να ακολουθήσει το παράδειγμα της Αλβανίας ή της Βουλγαρίας, αλλά προσπαθούσε ταυτόχρονα να ακολουθήσει πειθήνια τις οδηγίες του Στάλιν χαρακτηρίζοντας τους Άγγλους «σύμμαχους».

Ταυτόχρονα, έπεσε στα χέρια μου ένα βιβλίο (Ο ΕΛΑΣ της Αθήνας) που υποστηρίζοντας την ακραιφνή κομματική γραμμή κατακεραυνώνει τους διαφωνούντες και χαρακτηρίζει την ήττα του ’44 σαν «λάθη που οφείλονται στην απειρία της ηγεσίας». Έτσι ακριβώς. «Ξεχνάει», βέβαια, ο συγγραφέας ότι η «απειρία» της ηγεσίας δεν την εμπόδισε να εξοντώσει (κυριολεκτικά και μεταφορικά) οποιαδήποτε διαφωνία, οποιαδήποτε αντίρρηση εκφραζόταν στην αντιφατική κομματική γραμμή. «Ξεχνάει», ακόμη, ο συγγραφέας ότι η «έλλειψη πείρας» της ηγεσίας δεν την εμπόδισε να σώσει το τομάρι της, εξασφαλίζοντας την ατιμωρισία για τον εαυτό της με την υπογραφή της συμφωνίας της Βάρκιζας, αλλά αφήνοντας στο έλεος των παρακρατικών όλους όσους  έκαναν το λάθος να ακολουθήσουν τις σοφές κομματικές οδηγίες της.

Πριν από λίγες μέρες, σε μια φιλική συζήτηση, συζητούσαμε για το πρόβλημα της αριστεράς. Από κάποιους εκφράστηκε η άποψη ότι όταν βάλλεται η αριστερά πανταχόθεν, δεν είναι η κατάλληλη στιγμή να κάνουμε κριτική. Έχω την αντίθετη άποψη. Κατά τη γνώμη μου, κάτι που θα έβγαζε την αριστερά από το σημερινό της τέλμα θα ήταν μια άνευ όρων και προϋποθέσεων συζήτηση εφ’ όλης της ύλης. Είτε μιλάμε για το 1917, το 1944 είτε το 2009 το πρόβλημα της αριστεράς όλων των αποχρώσεων βρίσκεται στην «απόλυτη κατοχή της αλήθειας»  και την εξολόθρευση των όποιων διαφωνούντων. Μια διαχρονική περιφρόνηση του κριτήριου και της κριτικής  των «απ’ έξω», μια διαρκής υπεράσπιση προβληματικών «γραμμών» που το επόμενο διάστημα εγκαταλείπονται από τους ίδιους τους υποστηρικτές τους. Αλήθεια, πόση διαφορά έχουν  οι  αφ’ υψηλού εκκλήσεις του ΚΚΕ με την άρνηση των ηγεσιών της άκρας αριστεράς να λάβουν το μήνυμα του διαρκούς εκλογικού μαυρίσματός τους;

ΜΟΥΣΕΙΟ ΕΛΛΗΝΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ 25/07/2009

Ο “αφελής” Κώστας Γαβράς παρουσίασε  ένα φιλμάκι 1,5 λεπτού αναφερόμενος στην ιστορία του μνημείου διά μέσου των αιώνων, όπου ο ναός γνώρισε πολλές περιπέτειες και καταστροφές. Από τους Ερουλους, που το 267 μ.Χ. τον έκαψαν, προχωρούν στην αφήγηση δείχνοντας την απολάξευση των αναγλύφων κατά τα παλαιοχριστιανικά χρόνια, όπου έγιναν κι άλλες ζημιές σε γλυπτά. Τότε αναφέρεται ότι έπεσε κι έσπασε ο Ποσειδώνας. Γίνεται αναφορά στις μετατροπές του μνημείου σε εκκλησία της Παναγίας της Αθηνιώτισσας, σε εκκλησία λατινικού δόγματος από τους Φράγκους μετά την Δ’ Σταυροφορία, σε μουσουλμανικό τέμενος και σε πυριτιδαποθήκη των Οθωμανών, που είχε συνέπεια τον βομβαρδισμό του Παρθενώνα από τα στρατεύματα του Μοροζίνι (1687). Το βίντεο καταλήγει στη λεηλάτηση του μνημείου από τον Ελγιν.

Λίγες μέρες αργότερα, με μια πράξη απροκάλυπτης λογοκρισίας αντιλήφθηκε βίαια ότι τίποτα στην Ελλάδα μπορεί να διατυπωθεί δημόσια αν βλάπτει τα συμφέροντα της Εκκλησίας.

Το βάρος της ευθύνης πέφτει πάνω σε όλους όσους ανέχονται αυτή την κατάσταση…

BRÜNO 16/07/2009

He did it again!

Μετά το εξωφρενικό Μποράτ, ο Κοέν επανέρχεται δριμύτερος.

Ο gay Μπρούνο, θέλοντας απελπισμένα να γίνει μια παγκόσμια διασημότητα, ταξιδεύει ανά τον κόσμο επιδιώκοντας να συνδέσει το όνομά του με μια ηχηρή πρωτοβουλία.

Στα χνάρια της Ανζελίνα Τζολί, στην Αφρική θα υιοθετήσει  ένα παιδί (ανταλλάσοντάς το με ένα i-pod…)

Στο Ισραήλ θα εμφανιστεί ως gay ραβίνος – και θα σωθεί την τελευταία στιγμή από το μαινόμενο πλήθος των ισραηλινών.

Στην Παλαιστίνη θα επισκεφτεί την “Ταξιαρχία των Μαρτύρων του Αλ Ακσά”  απ’ όπου θα φύγει “απ’ το παράθυρο” λίγα λεπτά αργότερα.

Στις ΗΠΑ θα προσπαθήσει να κάνει sex με ένα συντηρητικό υποψήφιο για την Προεδρία. Έπειτα θα εμφανιστεί σε ένα στίβο κατς, όπου εκατοντάδες μεθυσμένοι αμερικάνοι θα προσπαθήσουν να τον λυντσάρουν.

Είναι ο Σάτσα Μπάρον Κοέν, είναι σε φόρμα και πραγματοποιεί ό,τι υπόσχεται: ΓΕΛΙΟ ΜΕΧΡΙ ΔΑΚΡΥΩΝ!