Lathrometanastis

Τέχνη – Ανατροπή – Δημιουργία

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ 09/01/2013

Filed under: ΣΧΟΛΙΟ-ΠΟΙΗΜΑ — lathrometanastis @ 6:56 πμ

katalhpseis

ΠΑΤΡΙΝΟ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ

Περασμένα μεσάνυχτα

ανυποψίαστα γέλια στην πόρτα

μεθυσμένα βήματα

σφυρίζοντας ένα σκοπό ανάλαφρο

μετά τη λαμπρή γιορτή

τελευταία αγωνία

— αν το περίπτερο διανυκτερεύει —

με βήματα αργά

πολύ αργά

ο σκύλος

δεν με χάνει

απ’ τα μάτια του,

ακίνητος

σκύλος,

έλα δω

σκυλάκι…

ωστόσο

από μακριά

ήχοι παράξενοι

— ουρλιαχτά —

στο φωτισμένο φαρμακείο μέσα

παιδιά βαμμένα κόκκινα

μιλάνε με ψιθύρους

κάποιος στρέφεται

ζητάει τσιγάρο

«Νίκος Τεμπονέρας»

μου συστήνεται.

 

 

 

ΖΩΟΛΟΓΙΑ 15/06/2012

Filed under: ΣΧΟΛΙΟ-ΠΟΙΗΜΑ — lathrometanastis @ 7:07 πμ

Μαύρα αναλφάβητα ερπετά

εγκαταλείπουν τις τρύπες τους

έξι μέρες την εβδομάδα

— γιατί την έβδομη αναπαύονται —

Κυκλοφορούν στα στενά πεζοδρόμια

μπαίνουν και βγαίνουν στους υπονόμους

στα καταστήματα

στις δημόσιες τουαλέτες

συναλλάσσονται

παραληρούν

τρομοκρατούν

ασκούν τα εκλογικά τους δικαιώματα

καθορίζοντας

και τη δική μου ζωή.

 

ΓΚΡΙΖΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ 23/05/2012

Filed under: ΣΧΟΛΙΟ-ΠΟΙΗΜΑ — lathrometanastis @ 6:20 πμ

Πάτρα, Πειραϊκή-Πατραϊκή, Μάϊος 2012

    Σχεδόν τρελός

   παρακολουθώ

   εικόνες χωρίς ήχο

   ιεροτελεστίες ολοκαυτώματος

   απροσδόκητης ευκολίας σχόλια

   ενώ

   ακούω θλιμμένα τραγούδια

   για το θάνατο

   όλων όσους

   γνωρίζω.

   Ποιος μπορεί να ορίσει

   το σχεδόν;

 

ΟΠΩΣ Σ’ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 09/05/2012

Filed under: ΣΧΟΛΙΟ-ΠΟΙΗΜΑ — lathrometanastis @ 2:48 μμ

Πάντα έτσι ήταν.

τα φυλλώματα της ζούγκλας παίζουν το ίδιο έργο απόψε.

οι ύαινες στήνουν με περίσκεψη

ενέδρες.

καλύπτουν τα

ίχνη.

μένουν στη σκιά

δίχως βιασύνη.

μετρούν με ακρίβεια τα βήματα

για το θανάσιμο

άλμα.

Ακόμα έτσι είναι.

τα θηράματα περιφέρονται

στη δίνη

των αντιφάσεών τους.

αναζητούν

τροφή,

μυρίζουν τον αέρα

για ευκαιρίες,

χτενίζουν

τις μικρές αγγελίες,

τη μισή τους ζωή

την περνούν

στις σκονισμένες ουρές

των υπηρεσιών

για το επίδομα.

Είναι φανερό.

το ταξικό τους

ένστικτο επιβίωσης

έχει ατονήσει

τελευταία.

Ανάμεσά τους βλέπεις κάποια

να χαμογελούν αφηρημένα

όπως σ’ εκείνη τη φωτογραφία της κυριακής

να κλείνουν τ’ αυτιά τους

στις παράξενες προειδοποιήσεις

ενοχλητικών πουλιών

πως

το κοπάδι των δολοφόνων είναι

μια ανάσα μακριά

πεινασμένο

παραταγμένο

έτοιμο

πως καιρός για χάσιμο

δεν υπάρχει

πόσο μάλλον για χαμόγελα.

 

ΓΙΑ ΤΑ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ 27/03/2012

Filed under: ΣΧΟΛΙΟ-ΠΟΙΗΜΑ — lathrometanastis @ 7:02 μμ

 

ΝΥΧΤΕΡΙΝΟ ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ

 

Οι ακλόνητες συνεπαγωγές μου

με οδήγησαν στην έρημο.

Δεν έχω πια φωνή!

Στην προσωπική μου όαση

εξόριστος

εκτελώ βηματισμούς

διατεταγμένους

αντιστέκομαι στη βία

του δεσμοφύλακα

καίω τα στρώματα

σ’ ένδειξη διαμαρτυρίας

κάνω απεργία πείνας

μέχρις εσχάτων

κάθιδρος εν τέλει

συλλογίζομαι:

Άλλος ένας

τρελός του χωριού

υπήρξα τελικά,

παράξενος

μονόχνωτος

ακατανόητος

στους περαστικούς νοικοκυρέους

πάντα βιαστικούς

να επιβιβαστούν

στο τρένο

με προορισμό την πόλη

Αυτοκαταστροφή.

Ξέρω ωστόσο

— αν αυτό σας είναι παρήγορο —

πολλές δεκαετίες αργότερα

και πάλι θα κραυγάζουν

ο ένας στον άλλο

με μιαν οργή δικαιωμένη

απ’ την ιστορία

«Ποτέ ξανά!».

 

ΖΑΒΑΡΑΚΑΤΡΑΝΕΜΙA 08/11/2011

Filed under: ΣΧΟΛΙΟ-ΠΟΙΗΜΑ — lathrometanastis @ 7:38 πμ

 

Να σου πω πώς το βλέπω.

Όπως στο θαύμα του Χριστού

Ο καπιταλισμός βάζει τα δυνατά του

Να μοιράσει εκατό ψάρια

Σ’ εκατό πεινασμένους

Δίνοντας τα ενενήντα στους δέκα

Και αφήνοντας τους υπόλοιπους ενενήντα

Να μοιραστούν τα δέκα που απομένουν.

Έπειτα συγκροτεί επιτροπές μελέτης

Του θλιβερού φαινόμενου της φτώχειας

Και ζητάει απ’ τον κόσμο

Να προσφέρει το υστέρημά του

Για έναν τέτοιο ιερό σκοπό.

 

(μέσα στον ορυμαγδό της κρίσης όπου κάθε μέρα που ξημερώνει κάνει τα πράγματα πιο μπερδεμένα, πιο αντιφατικά και περισσότερο α-νόητα)

 

ΓΙ’ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΚΟΜΗ ΠΑΙΔΙΑ 22/06/2009

Filed under: ΣΧΟΛΙΟ-ΠΟΙΗΜΑ — lathrometanastis @ 7:45 πμ
Tags:

Αντιγράφω από το blog του Σ. Σταυρόπουλου ένα κείμενο που προσφέρεται για πολλαπλές αναγνώσεις…

u10014697ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΟΥΣ…

H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε. Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή.
Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί… Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένα από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες.
Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαϊδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση.
Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους». Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δενέτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα.. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να τοξεπερνάμε.
Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι.
Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους… Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα… μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα. Χάσαμε χιλιάδες μπάλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν.
Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στοσκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;
Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι… Τι φρίκη!
Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντιηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ. Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα για να τους βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας J, L, ; ) : ( : ) : D : P.
Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε.
Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»… συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί…

 

 
Αρέσει σε %d bloggers: