Lathrometanastis

Τέχνη – Ανατροπή – Δημιουργία

ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΣΤΟ ATHENS INDYMEDIA! 15/04/2013

Filed under: ΣΧΟΛΙΑ - ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ — lathrometanastis @ 3:26 μμ

imagesΠρόσβαση στο ίντυ μέσω «κρυφού» δκτύου

Mέσω της διεύθυνσης αυτής, υπάρχει πρόσβαση στην «κανονική» σελίδα του ίντυ η οποία συνεχίζει και λειτουργεί κανονικά ως κρυμμένη υπηρεσία σε αυτό το δίκτυο.

Να διευκρινίσω ότι αυτό είναι υπηρεσία που προσφέρει το ίντυ εδώ και κάποιους μήνες και φτιάχτηκε ακριβώς ως αντίμετρο σε περίπτωση καταστολής.

Πάτε λοιπόν σε αυτή τη διεύθυνση http://gutneffntqonah7l.onion.to/ Θα σας βγάλει σε μια σελίδα με τον τίτλο «The gateway to Tor» (η σελίδα είναι τίγκα πράσινη και πάνω αριστερά έχει ένα κρεμμύδι που είναι το σύμβολο του συγκεκριμένου δικτύου).

Στο μέσο της σελίδας θα δείτε μέσα σε ένα κίτρινο πλαίσιο τη φράση: Click to proceed tohttp://gutneffntqonah7l.onion.to/ Πατάτε πάνω σε αυτή τη φράση και σας βγάζει στη σελίδα του ίντυ, η οποία λειτουργεί κανονικά.

Το θέμα με αυτή τη διεύθυνση/υπηρεσία είναι ότι δεν την ξέρουν πολλοί, οπότε η επισκεψιμότητα είναι εκ των πραγμάτων πολύ χαμηλή. Καιρός όμως είναι να την μάθουμε γιατί μέχρι να βρεθεί εναλλακτική για την «ανοιχτή» σελίδα του ίντυ, φέξε μου και γλύστρησα.

 

 

Για την λίστα μεταλλαγμένων της Greenpeace 06/04/2013

Filed under: ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ,ΣΧΟΛΙΑ - ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ — lathrometanastis @ 3:20 μμ

Action at Ministry of Coal in India

Από την αρχή της λειτουργίας αυτού του blog δημοσιεύω την λίστα μεταλλαγμένων σαν ελάχιστη προσφορά ενημέρωσης γύρω απ’ το πολύ σημαντικό αυτό ζήτημα.

Από τότε χιλιάδες άνθρωποι έχουν μπει στο  lathrometanastis για να διαβάσουν τις σχετικές πληροφορίες.

Ωστόσο, υπήρξαν και υπάρχουν παρατράγουδα.

Εκπρόσωποι εταιριών που εμφανίζονται ως παραγωγοί… μεταλλαγμένων επικοινωνούν συχνά για να διαμαρτυρηθούν, να διευκρινίσουν, να ζητήσουν την απάλειψη του ονόματός τους.

Το ζήτημα έχει ως εξής:

Η Greenpeace πριν αρκετά  χρόνια απηύθυνε σε μια σειρά εταιρίες τροφίμων ένα ερωτηματολόγιο σχετικά με τον τρόπο παραγωγής των προϊόντων τους. Μετά αυτή τη διαδικασία συνέταξε και κυκλοφόρησε τη λίστα μεταλλαγμένων.

Το πρόβλημα που προέκυψε, όμως, είναι ότι όσες εταιρείες αμέλησαν να απαντήσουν στο εν λόγω ερωτηματολόγιο, διαπομπεύθηκαν σαν εταιρείες που παράγουν μεταλλαγμένα προϊόντα. Παρά τις διαμαρτυρίες τους, η Greenpeace δεν αναθεώρησε τη λίστα της, ενώ τα τελευταία χρόνια έχει πάψει πια  να δημοσιεύει οποιεσδήποτε λίστες τροφίμων, ουδέποτε ανανέωσε την εν λόγω λίστα με νέα, ύποπτα προϊόντα και  διέκοψε κάθε άλλη σχετική αναφορά .

Στη σελίδα της  greenpeace  υπάρχει στοχευμένη αναφορά στη δράση ενάντια στην εταιρεία ΔΕΛΤΑ που χρησιμοποιεί μεταλλαγμένη σόγια για τη διατροφή των αγελάδων της (που παράγουν το γάλα που εμπορεύεται).

Έχω τη γνώμη ότι το πρόβλημα υφίσταται, τα μεταλλαγμένα είδη έχουν καταγγελθεί κατά καιρούς (π.χ. ρύζι bali παλιότερα,  παγωτά algida, Αγνό, γάλα Carnation, σάλτσες , κέτσαπ  και άλλα) ωστόσο η δημοσίευση της συγκεκριμένης λίστας δεν παρέχει μια ολοκληρωμένη πληροφόρηση, σε πολλά σημεία, μάλιστα, κατηγορεί άδικα μια σειρά εταιρείες λόγω προχειρότητας στη σύνταξη του καταλόγου.

Μετά τις αλλεπάλληλες διαμαρτυρίες σ’ αυτό (και σε άλλα blog που αναδημοσιεύουν τα προϊόντα αυτά) παίρνω της πρωτοβουλία να ΑΦΑΙΡΕΣΩ οποιαδήποτε αναφορά στην εν λόγω λίστα, παραπέμποντας ταυτόχρονα κάθε ενδιαφερόμενο στο επίσημο site  http://www.greenpeace.org/greece   για  αυθεντική πληροφόρηση από την ίδια την εταιρεία.

Η πιο σημαντική πληροφορία, όμως, που μου έδωσαν μια σειρά καλλιεργητές από διαφορετικές περιοχές είναι ότι πλέον ΟΛΑ τα βασικά είδη (σιτάρι, καλαμπόκι, ζωοτροφές  κλπ) προέρχονται από μεταλλαγμένους σπόρους, γεγονός που σημαίνει ότι, άσχετα από τις συγκεκριμένες μάρκες, τα μεταλλαγμένα βρίσκονται ήδη στο τραπέζι μας εδώ και αρκετό καιρό π.χ. μέσω μεταλλαγμένου σιταριού από το οποίο παράγεται το ψωμί που τρώμε καθημερινά. Τα υπόλοιπα φρούτα και λαχανικά, ίσως δεν είναι ακόμη μεταλλαγμένα, αλλά έχει αλλοιωθεί πλήρως η γεύση, το άρωμα και η σύστασή τους από την εκτεταμένη χρήση χημικών σε όλες τις συμβατικές καλλιέργειες. Αυτά για να μην υποκρινόμαστε ότι το πρόβλημα περιορίζεται στην α’ ή στην β’ μάρκα…

 

ΕΝΑ ΑΚΟΜΗ ΛΑΘΟΣ; ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 28/12/2008 06/12/2012

Filed under: ΣΧΟΛΙΑ - ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ — lathrometanastis @ 10:37 πμ

Το λάθος τηλεφώνημα ενός φονιά

Κ. ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗΣ

Ακου με προσεχτικά φίλε, χωρίς να με διακόψεις.

Ξέρω πως έχεις βοηθήσει πολλούς ανώνυμους ν’ ακουστεί η φωνή τους, γι’ αυτό σε παίρνω κι εγώ.

Ελπίζω να φερθείς και σε μένα όπως στους άλλους.

Λοιπόν, ναι του την άναψα!

getImage

Και δεν το μετανιώνω, να το ξέρεις, μόνο που άλλον νόμιζα ότι βαρούσα, αν και καλά να πάθει το κωλόπαιδο, το πλουσιόπαιδο που γύρευε να κάνει πλάκα σε μας, που μας έβριζε κωλόμπατσους και τα τέτοια…

Κι όλοι εσείς που ουρλιάζετε τώρα στα κανάλια και μυξοκλαίτε, δεν ξέρετε τίποτα ή ξέρετε και κάνετε τον παλαβό. Λένε λοιπόν κάποιοι από σας πως έπρεπε να πάω σε ψυχίατρο αφού ήμουνα λέει με σπασμένα νεύρα, ή να φύγω από την Αστυνομία και να μην κρατάω όπλο και άλλα τέτοια… Τόσα ξέρουν οι κοπρίτες, οι καναλάκηδες και όλοι οι βολεμένοι. Μόνο εκείνη η καριόλα η Λιάνα σα να μου φάνηκε πως το πλησίασε το θέμα, λέγοντας πως μ’ έχουνε καρφωμένο δέκα χρόνια στα Εξάρχεια! Εχει τις πληροφορίες της αυτή, όπως όλοι στο σινάφι σας, μόνο που τις χρησιμοποιείτε όπως και όταν σας βολεύει…

Νομίζω λοιπόν πως ακούω τους αραχτούς όλους στους καναπέδες να λένε, «δηλαδή δεν πρέπει όλοι να περνούν από ψυχίατρο;» και άλλες τέτοιες μαλακίες. Οπως ας πούμε, περνάνε από ψυχίατρο οι γιατροί, οι δικαστές και τόσοι άλλοι που σε σφάζουν ή σε ξεφτιλίζουν όταν σε πετυχαίνουν στο «γήπεδό» τους, τα νοσοκομεία και τα δικαστήρια δηλαδή. Δηλαδή, πόσοι σε υπεύθυνες θέσεις περνάνε από ψυχίατρο κανονικά και μετά από κάποια διαστήματα στην υπηρεσία; Δεν μπορεί να είσαι ή να φαίνεσαι καλά και ξαφνικά κάτι να στη βαρέσει; Να σε κερατώνει η γυναίκα σου ας πούμε ή κάτι άλλο σοβαρότερο ή να σε κάψει η καθημερινή υπηρεσία, ειδικά αν δε σου δίνουν άδεια, δεν πας διακοπές γιατί πότε το ένα πότε το άλλο, η υπηρεσία θεωρεί πως πρέπει να ανακαλέσει τις άδειες και όλα τα σχετικά; Για να μη σου θυμίσω πως οι τελευταίοι που μπορούν να εξετάσουν και να κρίνουν αν είσαι ψυχικά εντάξει είναι οι ψυχίατροι, έτσι δε λένε; Και να μη σου θυμίσω πόσοι πολιτικοί αποδείχτηκε πως ήταν βαρεμένοι και σε άλλη περίπτωση θα τους είχανε δεμένους, όχι αμολητούς να κυβερνάνε τον κοσμάκη, ούτε να σου θυμίσω πόσοι στρατιωτικοί που δίνουν διαταγές στα παιδάκια είναι για τα σίδερα, άσε που… αλλά τι να πρωτοπείς…

Λοιπόν, εγώ, είν’ αλήθεια πως υπηρετώ κοντά δέκα χρόνια εκεί, που λέει η έτσι. Το προσπάθησα τρεις φορές μετά τα τρία πρώτα χρόνια να την κάνω με μετάθεση, έπιασα διάφορους, παρακάλεσα αλλά τίποτα! Δεν είχα βλέπεις βύσμα, άσε που είχα και τη φωλιά μου λερωμένη από την αρχή. Υστερα τα παράτησα και κάπου μάλλον βολεύτηκα, έμαθα τη «δουλειά», έμαθα να λουφάρω και κοίταξα να στήσω κι εγώ μια οικογένεια που μέχρι τότε είχα στερηθεί. Αλλά ησυχία δεν είχαμε ποτέ. Πότε ο ένας πότε ο άλλος είμαστε οι μόνιμοι στόχοι. Οι πολιτικοί και οι διάφοροι κομπιναδόροι κάνουν τις αρπαχτές τους κι εμείς γινόμαστε σάκοι του μποξ – «γι’ αυτό πληρώνεστε ρεμάλια!» φωνάζει συχνά ο διοικητής, ενώ οι υψηλά ιστάμενοι είναι πιο ευγενείς αλλά και πιο σκληροί. «Κυρίους» μας προσφωνούν αλλά στάζουνε φαρμάκι και μας στέλνουν στο στόμα του λύκου.

Ξέρεις πόσες φορές πήγαν να με κάψουν σαν λαμπάδα αυτά τα κωλόπαιδα, οι φονιάδες οι κουκούλες; Ξέρεις με τι τέχνη φτιάχνουν και πετάνε τις μολότοφ; Πάνω στη μαρκίζα τις αμολάνε κάτω από κει που καθόμαστε να προστατευτούμε, κι έρχεται η φωτιά και σε λούζει… τρεις φορές με έχουνε κάψει και τη γλίτωσα με μέτρια εγκαύματα σε όλο το σώμα. Ξέρεις εσύ που με δείχνεις με το δάχτυλο, ξέρεις πόσες φορές γύρισα στο σπίτι με τα αίματα και το δέρμα μου καμένο και με ρωτούσαν τα παιδιά μου τι έπαθα και κρυβόμουνα για να μη με δουν καμένο και κλαίγανε;

Ενα κομμάτι ψωμί έβγαζα κι εγώ, το παιδί της παραδουλεύτρας από το χωριό, με τον πατέρα χαμένο στο πιοτό, να γυρίζει στο σπίτι και να τσακίζει στα χαστούκια κι εμένα και τη μάνα μου γιατί δεν του άρεσε πότε το ένα πότε το άλλο…

Και πώς βρέθηκα στο Σώμα δε θα το αναλύσω, αν και ξέρω πως όλοι ξέρετε πάνω – κάτω με ποιο τρόπο μας χώνουν στο τσουβάλι, όπως τα φίδια που τα αμολάνε μετά – μας αμολάνε δηλαδή, γιατί να μην το ομολογήσω; – μας στέλνουνε καταπάνω στον κοσμάκη. Λεπτομέρειες δεν τολμάω να σου πως, πάντως εκείνο το βράδυ αφού με σύρανε με κλοτσιές και μπουνιές στην Ασφάλεια, με μούρη πρησμένη και αίματα να τρέχουν από τα χείλια και τη σπασμένη μύτη – όλα για μια μηχανή που είχα κλέψει από το πάρκινγκ, κάναμε απίθανες κόντρες τότε, τι άλλο να κάναμε, πεταμένοι απ’ όλους, μάνα, πατέρα, χωρίς φράγκο στην τσέπη, από το σχολείο τρεις αποβολές και στο τέλος έπρεπε ν’ αλλάξω σχολείο, και τι να το κάνω το σχολείο; – αφού λοιπόν με αφήσανε χωρίς φαΐ και νερό τρεις μέρες, μου είπαν: «ή δέκα χρόνια μέσα ή στην Αστυνομία και θα κάνεις ό,τι σου λέμε, γκέγκε μάγκα;». Διάλεξα τα σίγουρο ψωμί και να μας, δέκα χρόνια στη σφηκοφωλιά, στα Εξάρχεια με όλο εκείνο το αληταριό, που τους ήξερα και από τη μια και από την άλλη – και ανάμεσά τους κάμποσους παραστρατημένους. Μήπως ξέρεις φίλε τι ρόλο παίζουν πολλοί από αυτούς; Δικοί μας είναι, τι δικοί μας δηλαδή, της Ασφάλειας είναι και από κει παίρνουν οδηγίες, πότε θα την ανάψουν τη μια ή την άλλη φωτιά εδώ κι εκεί! Για πες μου εσύ που είσαι έξυπνος και σπουδαγμένος, γιατί δε χτυπάνε κανένα στόχο πλουτοκρατίας, κανέναν με γιοτ, με αυτοκίνητα ακριβά και τεράστιες περιουσίες; Γιατί χτυπάνε τον μεροκαματιάρη με το μαγαζάκι, τον περιπτερά και άλλους ανυπεράσπιστους; Δειλά πραχτοράκια της μαύρης συμφοράς είναι, πεμπτοφαλαγγίτες τους έλεγε ο μόνος σοβαρός και τίμιος άνθρωπος που γνώρισα στη ζωή μου, ένας δικηγόρος που έλεγε πως είναι με το ΚΚΕ, αλλά είναι έξω και απ’ αυτό γιατί θέλει λέει να είναι ανεξάρτητος.

Λοιπόν, τον φουκαρά το μικρό τον έφαγα.

Είχα φτάσει στο αμήν, και πώς φτάνει κανείς στο αμήν δε θα στο αναλύσω, πάντως είχα μπουχτίσει. Με βρίζανε τα κωλόπαιδα, με είχαν βρίσει τουλάχιστον άλλες πενήντα φορές την ίδια μέρα, βρίζανε τη μάνα μου – «γαμώ το μ… που σε πέταγε» μου είχε φωνάξει ένα καθίκι το ίδιο απόγευμα – και είχα φτάσει ως το λαιμό – σου είπα ότι η μάνα μου ήταν παραδουλεύτρα, τίποτε άλλο δε σου λέω. Κάτι αυτές οι βρισιές, κάτι οι σπόντες του αστυνόμου την προηγουμένη «δεν κάνετε για τη δουλειά για την οποία προσληφθήκατε, και πλησιάζει η λήξη ή ανανέωση της σύμβασής σας και πρέπει να αποδείξετε πως αξίζετε το ψωμί που τρώτε…» και άλλα τέτοια.

Ξέρεις πώς είναι να έχεις το σιδερικό στη θήκη και να σε βλαστημάνε και να σου πετάνε μπουκάλια που μπορεί να είναι και μολότοφ; Οχι φίλε, δεν ξέρεις, και να μην αξιωθείς να μάθεις, στο λέω εγώ, ο γιος της πλύστρας που θέλησα να ζήσω έξω στην κοινωνία και με στολή εξουσίας και όχι στη φυλακή.

Τον σημάδεψα και πρώτη φορά το χέρι μου δεν έτρεμε. Γιατί πρώτη φορά δεν είχα πιει πριν βγω περιπολία – στο λέω κι αυτό και να μείνει μεταξύ μας: αν κρατήθηκα τόσα χρόνια και δε σκότωσα, είναι που έπινα μισό μπουκάλι ουίσκι πριν βγούμε περίπολο και έτσι ό,τι κι αν άκουγα για τη μάνα μου και το αντριλίκι μου το πέρναγα ντούκου – έχω ακούσει πως άμα μεθύσεις βγαίνει ο πραγματικός εαυτός σου κι εγώ είμαι καλό παιδί στο βάθος και όλοι στην υπηρεσία το ξέρουν και μ’ αγαπάνε, αλλά και με εκμεταλλεύονται. Και δε θα σου πω τι καλοσύνες έχω κάνει εγώ στη ζωή μου, γιατί θα με περάσεις ή για παινεψιάρη ή για μαλάκα. Μέσα στο πιοτό κατάλαβα σιγά σιγά και τον πατέρα μου, που δεν ήταν κακός άνθρωπος έστω κι αν μεθώντας έβγαινε η κακή του πλευρά. Να σου πω κάτι; Αποτυχημένος σε όλα ήτανε, γι’ αυτό έπινε. Οπως κι εγώ δηλαδή: Τι πέτυχα στη ζωή μου; Τίποτα! Ενας μπάτσος έγινα κι αυτό από σπόντα, όπως σου είπα, και μάλιστα χωρίς καν μόνιμη σύμβαση. Και να ‘ρχονται αυτά τα κωλόπαιδα, που δεν έχουν δουλέψει στη ζωή τους, που δεν ξέρουν τι θα πει βάρδια και ξενύχτι, τι πάει να πει μεροκάματο και τι σφαλιάρα κάθε είδους από το αφεντικό και να σου ρίχνονται μετά από δώδεκα ώρες ορθοστασία στις γωνίες ή στις εισόδους τραπεζών, να ‘ρχονται και να σε βρίζουν και να σου πετάνε ό,τι βρουν στο δρόμο. Και να σου πω κάτι άλλο; Πόσοι από αυτά τα κωλόπαιδα είναι εργαζόμενοι των 700 ευρώ που λένε και ξαναλένε; Να σου πω εγώ; Κανένας! ‘Η κάτι πρεζόνια είναι ή κάτι τύποι από τα βόρια προάστια που βαριούνται στη σιγουριά του σπιτιού ή τα πραχτοράκια, οι πεμπτοφαλαγγίτες που λέγαμε πριν. Ποιος μεροκαματιάρης προλαβαίνει να βγει στους δρόμους, πόσοι από τους αναγκεμένους έχουν τέτοιες πολυτέλειες; Εντάξει, είμαι απόλυτος θα μου πεις, αλλά αυτό δεν αλλάζει την ουσία αυτού που λέω.

Λοιπόν, για να τελειώνω γιατί σε ζάλισα: το έκανα!

Πριν, σου έλεγα πως τον σημάδεψα και έτσι έγινε, όπως ήμουνα με το αίμα στο κεφάλι. Ομως, φίλε, πρέπει να σου πω πως δε θυμάμαι αν εκείνη τη στιγμή που πάτησα τη σκανδάλη, σημάδευα ακόμη τον πιτσιρικά ή το χέρι μου είχε κατέβει. Και μη νομίσεις πως πάω να πω ότι δεν το ‘κανα, αφού ξέρω ότι εσύ δε θα με δώσεις. Απλά, δε θυμάμαι γιατί το μυαλό μου έχει σκεπαστεί από μια θολούρα και έχω χάσει εκείνες τις στιγμές τελείως. Για να μη λέω πολλά: δεν ξέρω ποια δύναμη ή ποια κούραση μου κατέβασε το χέρι – αν το κατέβασε – πάντως ό,τι έγινε, έγινε χωρίς τη θέλησή μου.

Και να στο πω; Ενα βουνό έχει πέσει πάνω μου από την επόμενη στιγμή που έφυγε η σφαίρα και είδα το κορμάκι του πιτσιρικά να διπλώνεται στις πλάκες. Οταν σκέφτομαι πως θέρισα μια ψυχούλα που δεν είχε κάνει ούτε ένα βήμα ακόμα στη ζωή, άνετο ή ζόρικο βήμα – τι σημασία έχει;

Αλλά φίλε, είχε φτάσει ένας κόμπος και μ’ είχε πνίξει, αν δεν τράβαγα το πιστόλι εκείνη τη στιγμή θα είχα πεθάνει από ασφυξία. Ολο τον τελευταίο καιρό με είχε μαγκώσει ένα μούδιασμα – ξέρεις τι σημαίνει μούδιασμα; – ένα μούδιασμα που ξεκίνησε από τα πόδια και σκαρφάλωνε σιγά σιγά στο λαιμό. Δε θα το πιστέψεις φίλε, όμως με το που έφυγε η σφαίρα, μου φάνηκε πως πήρε μαζί της κι αυτόν τον βραχνά, έστω κι αν αυτό κράτησε όσο και η διαδρομή του βλήματος που άφησα να φύγει μέσα στο πάθιασμά μου. Ξέρω καλά πως θα με κυνηγάει πάντα αυτή η στιγμή αλλά πίσω δεν μπορώ να τη φέρω ούτε τη σφαίρα ούτε τη ζωούλα του πιτσιρικά. Ολοι εσείς που σήμερα φωνάζετε και χτυπιέστε τάχα, θα το προσπεράσετε γρήγορα, θα το ξεχάσετε μέχρι τις επόμενες δυο – τρεις μέρες, όπως ξεχάστηκαν τόσα και τόσα φριχτά εγκλήματα, δικά μας ή των άλλων, των επωνύμων που δεν τους αγγίζει ούτε νόμος ούτε συνείδηση. Ετσι κυλάει η ζωή, με όλες τις καθημερινές σκοτούρες, γιατί έτσι πρέπει, οι ζωντανοί με τους ζωντανούς και οι νεκροί με τους νεκρούς. Εγώ βέβαια εδώ σημαδεύτηκα και εδώ θα καρφωθώ, αλλά δε θ’ αφήσω να το καταλάβει κανείς και πιστεύω πως εσύ θα κρατήσεις το μυστικό που σου εμπιστεύτηκα.

Να το ξέρεις: ό,τι και να δείξει η βαλλιστική που θα γίνει, όπως πάντα, εγώ δε θα το παραδεχτώ δημόσια πως του την άναψα και μάλιστα εν βρασμώ, που λένε, ούτε πως τον σημάδεψα κατάστηθα. Εχω τρία παιδιά να μεγαλώσω κι εγώ. Ναι, σαν εκείνο που σκότωσα, θα μου πεις, το ξέρω και τα δικά μου έχουν μόνο εμένα και τη μάνα τους, δεν έχουν σπίτι ιδιόκτητο, δεν έχουν τρία αυτοκίνητα, δεν έχουνε νταντάδες και καθηγητές στο σπίτι. Δε θα έχουν καλά καλά να φάνε άμα εγώ μπω φυλακή.

Ούτε συγγνώμη με παίρνει να ζητήσω, γιατί θα είναι σα να ομολογώ. Αλλωστε, πόσοι απ’ όλους αυτούς που κακοποιούν κάθε μέρα τους ανθρώπους – και δεν είναι και λίγοι, κοίταξε στα ρετιρέ της παλιοκοινωνίας μας και θα καταλάβεις τι εννοώ – πόσοι απ’ αυτούς ζήτησαν συγνώμη; Οχι, δεν οφείλω κανένα συγγνώμη σε κανέναν, κανέναν από τούτη τη βρωμοκοινωνία που ζούμε, εκτός ναι, εκτός από κείνο το παιδάκι που έστειλα στον άλλο κόσμο, αλλά όπως σου είπα, θα είναι η καταδίκη μου, άλλωστε τι θα άλλαζε αν ζητούσα συγγνώμη; Θα έφερνα πίσω τον πιτσιρικά ή θα μου το αναγνώριζαν σαν ελαφρυντικό;

Εμένα η μόνη μου ελπίδα τώρα είναι οι εγγυήσεις που μας έχουν δώσει από τότε που μπήκαμε στο Σώμα, πως ό,τι κι αν κάνουμε θα το κουκουλώσουν, αρκεί να πειθαρχούμε στις διαταγές των ανωτέρων.

Και μου το ‘χουν υποσχεθεί πως κι εγώ θα πέσω στα μαλακά.

Τόσα χρόνια κάνω τον μαλάκα, μου το χρωστάνε.

Κυρίως φοβούνται, μην ανοίξω εγώ και άλλοι πολλοί το στόμα μας.

Γι’ αυτό θα μου το κλείσουν απαλά και κομψά. Κρατώντας, μέχρι να περάσει η μπόρα μου, το στόμα των παιδιών μου γεμάτο. Που με τη σειρά τους, μεγαλώνοντας, θα βαδίσουν στα χνάρια μου, τη λαμπρή «σταδιοδρομία» μου.

Γιατί άλλη επιλογή δεν έχουν.

Οπως κι εσύ και τόσοι άλλοι που νομίζουν πως ποτέ δε θα τους αγγίξει η κακιά η ώρα.

Ολοι στο ίδιο καζάνι κλωθογυρνάμε βλαστημώντας την τύχη μας που δεν μπορούμε ν’ αλλάξουμε.

 

 

ΜΙΑ ΒΟΛΤΑ ΣΤΗ ΓΑΤΟ-ΣΥΡΑ 26/11/2012

Filed under: ΣΧΟΛΙΑ - ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ — lathrometanastis @ 1:31 μμ

Πριν από λίγο καιρό γνώρισα έναν τόπο που πριν αγνοούσα:

εκτός από την Άνω και την Κάτω Σύρα υπάρχει και η Γατο Σύρα.

Μεταξύ ουρανού και θάλασσας υπάρχει ένας τόπος μαγικός που τον γνωρίζεις αν ακολουθήσεις τα βήματα των δύο γατο οδηγών,  που φυλάνε και συντηρούν με στοργή έναν λόχο 45 εξεχόντων προσωπικοτήτων της μεγάλης κοινότητας των αιλουροειδών.

Από την επιτόπια επίσκεψή μου διαπίστωσα την, ευμενή μεν αλλά με ισχυρές δόσεις ανεξαρτησίας, αποδοχή αυτών των φροντίδων από τον πληθυσμό των τυχερών τετράποδων.

Ένας ελάχιστος φόρος τιμής στον ουτοπικό αυτό γατο-παράδεισο είναι και η σημερινή δημοσίευση των σχετικών φωτογραφιών.

 

30 ΗΜΕΡΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΘΑΛΑΣΣΕΣ ΜΑΣ 26/10/2012

Filed under: ΣΧΟΛΙΑ - ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ — lathrometanastis @ 9:35 πμ

Από το ΑΡΧΙΠΕΛΑΓΟΣ κυκλοφορεί το ακόλουθο κείμενο – το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να υπογράψουμε αυτό το  κείμενο διαμαρτυρίας…

Αγαπητοί φίλοι,

Σας γράφουμε για να ζητήσουμε τη βοήθειά σας.

Σε περίπου 30 ημέρες, οι Ευρωβουλευτές που απαρτίζουν την Επιτροπή Αλιείας του Ευρωκοινοβουλίου, ανάμεσά τους και ο Έλληνας Ευρωβουλευτής Νικόλαος Σαλαβράκος, θα ψηφίσουν για τη μεταρρύθμιση της Κοινής Αλιευτικής Πολιτικής.

Οι θάλασσές μας, που κάποτε αφθονούσαν από ψάρια, υποφέρουν από την κακοδιαχείριση δεκαετιών και αδειάζουν εξ’ αιτίας της υπεραλίευσης. Στις επόμενες 30 ημέρες μας δίνεται η ευκαιρία να αλλάξουμε αυτή την κατάσταση.

Το Δίκτυο OCEAN2012 – μία πανευρωπαϊκή συμμαχία μη-κυβερνητικών οργανώσεων, η οποία μάχεται για τον τερματισμό της υπεραλίευσης – έχει διοργανώσει την ταυτόχρονη συλλογή υπογραφών, σε όλες της χώρες της Ε.Ε., με στόχο να σταλεί ένα ηχηρό μήνυμα στους Ευρωβουλευτές και στην Επιτροπή Αλιείας.

Χρειαζόμαστε τη βοήθειά σας για να κάνουμε τη φωνή μας να ακουστεί!

Θέλουμε τις θάλασσες μας γεμάτες ζωή, αλλά και την ανάκαμψη των αλιευτικών κοινωνιών της Ελλάδας, που σήμερα βρίσκονται στα όρια της επιβίωσης.

Καλούμε τον Νικόλαο Σαλαβράκο να ψηφίσει ώστε η ΕΕ να ακολουθήσει τις διεθνείς συμφωνίες και τα χρονοδιαγράμματα που αφορούν την αποκατάσταση των ιχθυαποθεμάτων.

 

 

 

 

Υπογράψτε για να στείλετε το μήνυμά σας, μοιραστείτε το και καλέστε τους φίλους σας να υπογράψουν:

 

 

 

http://archipelago.us2.list-manage.com/track/click?u=2f6dcfdadfdf9f165790fab68&id=404dfc6046&e=78a21d5f15

Με εκτίμηση,

Η ομάδα του Ινστιτούτου Θαλάσσιας Προστασίας ΑΡΧΙΠΕΛΑΓΟΣ

Συντονιστής Φορέας του Δικτύου OCEAN2012 για την Ελλάδα και την Κύπρο

 

ΠΩΣ ΣΤΡΩΘΗΚΕ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΦΑΣΙΣΜΟ by Pitsirikos 24/10/2012

Filed under: ΣΧΟΛΙΑ - ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ — lathrometanastis @ 9:33 πμ

Συμφωνώ και επαυξάνω:

Αν μου ζητούσαν να επιλέξω μια φράση-κλειδί που ακουγόταν πολύ στην Ελλάδα τις προηγούμενες δυο δεκαετίες, δεν θα είχα κανένα ενδοιασμό: «Δεν με ενδιαφέρει η πολιτική». Ακούστηκε πολλές φορές από χιλιάδες χείλη απλών πολιτών. Μπορεί να την είπες κι εσύ. «Δεν με ενδιαφέρει η πολιτική». Ακούστηκε, ως απάντηση, από εκατοντάδες «καλλιτέχνες» και ηθοποιούς, όταν ερωτήθηκαν τα προηγούμενα χρόνια για τα όσα συνέβαιναν στη χώρα μας. Το πίστευαν; Το έλεγαν γιατί ήθελαν να τα έχουν καλά με όλους και να μη χάσουν «πελάτες»; Πάντως, το έλεγαν.

Τις προηγούμενες δεκαετίες, η πολιτική στην Ελλάδα δεν ήταν τόσο δημοφιλής όσο είναι σήμερα. Αν ξεκινούσες πολιτική συζήτηση, οι άνθρωποι δυσανασχετούσαν. Ήταν «βαρετό».

Κάτι ακόμα που δεν ήταν διόλου δημοφιλές στην Ελλάδα τις τελευταίες δεκαετίες ήταν η γνώση και η πνευματικότητα. Ο χαρακτηρισμός «κουλτουριάρης» σου ερχόταν αμέσως σαν ταμπέλα όχι αν προσπαθούσες να πεις κάτι πολύ βαρύ και ασήκωτο αλλά αν έκανες το λάθος να ξεφύγεις λίγο από το Κλικ, το Nitro, το ποδόσφαιρο και τα τηλεοπτικά κλισέ.

Αν δεν άκουγες Βίσση, Ρέμο, Σφακιανάκη, Ρουβά και Χατζηγιάννη, ήσουν κουλτουριάρης. Κι έτσι φτάσαμε κάποια στιγμή να θεωρούνται κουλτουριάρικα τα λαϊκά τραγούδια του Τσιτσάνη και του Χατζιδάκι.

Μιλώντας με νέους ανθρώπους, συνειδητοποιείς πως δεν έχουν διαβάσει σχεδόν τίποτα. Εντάξει, δεν ήμασταν ποτέ ένας λαός βιβλιολάγνων που δεν άφηναν το βιβλίο από το χέρι αλλά οι παλαιότερες γενιές όλο και κάτι είχαν διαβάσει. Έστω, τους κλασικούς συγγραφείς. Σε κάθε περίπτωση πάντως, δεν κορόιδευαν αυτούς που αγαπούσαν το διάβασμα.

Δεν είναι τυχαία η επιτυχία του «Αλχημιστή» του Πάολο Κοέλιο στη χώρα μας. Αφενός το βιβλίο ήταν μικρό και αφετέρου περιείχε μια φράση που οι Έλληνες αποστήθισαν μαζικά: «Όταν επιθυμείς κάτι, ολόκληρο το σύμπαν συνωμοτεί για να το αποκτήσεις». Πώς; Μόνο με την επιθυμία; Χωρίς κόπο; Χωρίς πόνο; Χωρίς διάβασμα; Χωρίς γνώση; Ό,τι κι αν εννοούσε ο Κοέλιο, οι παθητικοί -και λόγω Ορθοδοξίας- Έλληνες καθησυχάστηκαν, αφέθηκαν στο σύμπαν και το περίμεναν να συνωμοτήσει υπέρ τους. Το σύμπαν δεν συνωμότησε.

Η αδιαφορία για την πολιτική και η απόλυτη αντιπνευματικότητα οδήγησαν στην χρεοκοπία. Πρώτα στην κοινωνική, ηθική και πολιτιστική χρεοκοπία και μετά στην οικονομική.

Ακόμα κι αν διαφωνεί κάποιος πως η αδιαφορία της πλειοψηφίας των πολιτών για την πολιτική και η αποστροφή τους για την γνώση οδήγησαν στην οικονομική χρεοκοπία, δεν θα διαφωνήσει στο ότι οι πολίτες καλούνται σήμερα να αντιμετωπίσουν την χρεοκοπία με τα πνευματικά εφόδια που απέκτησαν όλα αυτά τα χρόνια. Δηλαδή, με τον Σφακιανάκη, τη Μενεγάκη, τα ζώδια, τους μάγειρες, τις συνταγές και ό,τι άλλο πρόβαλε η ιδιωτική τηλεόραση.

Κοίταξε τα cd που αγόρασες όλα αυτά τα χρόνια, τα βιβλία που διάβασες (αν διάβασες), θυμήσου τις ταινίες, τις θεατρικές παραστάσεις και τις συναυλίες που παρακολούθησες (αν παρακολούθησες), γιατί είναι αυτά τα όπλα με τα οποία θα αντιμετωπίσεις την χρεοκοπία. Αυτός είσαι.

Βέβαια, ένα μεγάλος αριθμός Ελλήνων αντιμετωπίζει την χρεοκοπία με μόνο εφόδιο την αποβλάκωση που του πρόσφερε η ελληνική τηλεόραση. Και συνεχίζει να αποβλακώνεται.

Χρειάζονται εφόδια για να σκεφτείς. Και αυτά τα εφόδια δεν θα τα βρεις στην τηλεόραση.

Η τηλεόραση δεν έχει καμία σχέση με την παιδεία, την γνώση και το πνεύμα. Είναι ένα μέσο που μπορεί κάποιες φορές –και υπό προϋποθέσεις- να είναι ενδιαφέρον και ψυχαγωγικό αλλά στην Ελλάδα δεν συνέβη ούτε αυτό. Η ελληνική τηλεόραση απευθύνεται στα χαμηλά ένστικτα και –με ελάχιστες εξαιρέσεις- είναι ένας σκουπιδοτενεκές, με ξεπουλημένα λαμόγια, χαζογκόμενες, βιζιτούδες και διάφορους άλλους φελλούς.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο το ότι οι Έλληνες που σέβονται τον εαυτό τους δεν εμφανίζονται στην τηλεόραση. Ίσως, να δέχτηκαν να εμφανιστούν σε κάποια αξιοπρεπή εκπομπή της κρατικής τηλεόρασης αλλά μέχρι εκεί.

Το να μην εμφανίζεσαι στην τηλεόραση σημαίνει -μεταξύ άλλων- πως δεν πιστεύεις πως πάνω απ’ όλα είναι το κέρδος. Γιατί η τηλεόραση έχει να κάνει με πολλά χρήματα.

Όλα αυτά τα χρόνια, τα πρόσωπα της ελληνικής τηλεόρασης δεν ενδιαφέρονταν, βέβαια, για την πολιτική. Ήταν εθνικοί σταρ, οπότε ανήκαν σε όλους τους Έλληνες και δεν έπαιρναν ποτέ θέση για τίποτα. Επίσης, τα πρόσωπα της τηλεόρασης –τουλάχιστον αυτά που κυριάρχησαν- είναι βαριά αμόρφωτα.

Σε μια χώρα που μεγάλο μέρος των πολιτών δεν ενδιαφέρονταν για την πολιτική και την γνώση -και η «εκπαίδευσή» τους ήταν τηλεοπτική-, δεν θα πρέπει να κάνει σε κανέναν εντύπωση το γεγονός ότι η Χρυσή Αυγή εκφράζει σήμερα εκατοντάδες χιλιάδες συμπατριώτες μας.

Αν δεν σε ενδιέφερε ποτέ η πολιτική και, παράλληλα, έχεις την εντύπωση πως ο Καζαντζάκης είναι ποδοσφαιριστής, είναι απόλυτα λογικό –όταν χρειαστεί- να εκφραστείς πολιτικά με το απόλυτο σκοτάδι, τον φασισμό, τους ψευτοτσαμπουκάδες, τις μαγκιές, τις κλωτσιές, τα ουρλιαχτά και όλη αυτήν την κτηνωδία που εκπροσωπεί η Χρυσή Αυγή. Το κτήνος το εκφράζουν τα κτήνη.

Φυσικά, δεν είναι καθόλου τυχαία η συμπάθεια των τηλεοπτικών προσώπων για τους βουλευτές της Χρυσής Αυγής. Μαζί τους αισθάνονται πολύ άνετα, αφού πνευματικά βρίσκονται στην ίδια κατάσταση: σε αυτή του χιμπαντζή.

Η Χρυσή Αυγή δεν ήρθε τώρα. Ο νεοναζισμός δεν ήρθε τώρα. Ο φασισμός δεν ήρθε τώρα. Θα έπρεπε να τον είχες διακρίνει στον ναρκισσισμό της Ελένης, στην εγωπάθεια του Σάκη, στη ρηχότητα της Ρούλας και του Γρηγόρη, στον αδίστακτο κυνισμό του Θέμου και στην κτηνώδη βλακεία που κουβαλάνε όλα αυτά τα εγωκεντρικά ανθρωποειδή που θεοποίησαν το εύκολο κέρδος, προώθησαν την ιδιωτεία και πούλησαν τη ψυχή τους στον διάολο.

Κι αν αυτοί έβγαλαν πολλά χρήματα, αυτοί που τους παρακολουθούσαν μαγεμένοι –και τους παρακολουθούν ακόμα αφού είναι πια ανάπηροι πνευματικά- παίρνουν για τρόπαιο τη Χρυσή Αυγή.

Οι πολίτες έχουν χρέος να ασχολούνται με τα κοινά και να ενδιαφέρονται για την πολιτική.

Οι πολίτες έχουν χρέος να φροντίζουν την ψυχή τους και το μυαλό τους, να επιζητούν την γνώση και να αποφεύγουν τα σκουπίδια.

«Μας πρόδωσαν οι πολιτικοί» λένε οι πολίτες. Ναι, αλλά πολύ πριν, οι πολίτες είχαν προδώσει τους εαυτούς τους. Το πρώτο δεν θα είχε συμβεί, αν δεν είχε συμβεί το δεύτερο.

Ο φασισμός είναι εδώ. Μέσα μας.

 

 

Καταρρέουν 17/09/2012

Filed under: ΣΧΟΛΙΑ - ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ — lathrometanastis @ 11:34 πμ

Από τον Πιτσιρίκο ένα πολύ εύστοχο:

Αρθρογράφος της εφημερίδας «Καθημερινή» γράφει πως «όσοι πιστεύουμε στη δημοκρατία οφείλουμε ένα μεγάλο ‘ευχαριστώ’ στη Χρυσή Αυγή» και –αφού διευκρινίζει πως σοβαρολογεί απολύτως- εξηγεί πως η βία της Χρυσής Αυγής δίνει την ευκαιρία στην κυβέρνηση να ξεμπερδέψει μια και καλή και με την ακροδεξιά και με την ακροαριστερή βία.

 

Στο κείμενο του καλού αρθρογράφου της «Καθημερινής» έχουν τσουβαλιαστεί «χρυσαυγίτες, διαδηλωτές, αριστεροί, ακροαριστεροί, κομμουνιστές, αναρχικοί, αναρχοφασίστες, το ΚΚΕ, ο ΣΥΡΙΖΑ, ο Παπαδημούλης, η Ζωή Κωνσταντοπούλου» και όποιος άλλος δεν του αρέσει.

 

Αφού βρήκαμε παπά, ας θάψουμε πέντ’ έξι.

 

Ποιους αντιπαθώ; Αυτούς και αυτούς και τους άλλους. Άρα, αυτοί φταίνε για τη βία. Κι όχι μόνο για τη βία. Φταίνε για όλα. Και για την τριχόπτωσή μου.

 

Βέβαια, σε ένα κείμενο που αφορά τη βία που έχει ξεσπάσει μετά την χρεοκοπία της χώρας, δεν υπάρχει καμία αναφορά στην χρεοκοπία της χώρας. Η βία ξέσπασε έτσι από μόνη της. Σαν βροχούλα.

 

Πολύ νοιάζονται σήμερα για τη βία όσοι βλέπουν το λαδάκι τους να τελειώνει, τα αφεντικά τους να χρεοκοπούν και τη θεσούλα τους να κινδυνεύει. Ανιδιοτελείς άνθρωποι. Δημοκράτες.

 

Βέβαια, ο αρθρογράφος της «Καθημερινής» ξέχασε στο άρθρο του να κατηγορήσει –ως υπεύθυνο για τη βία- τον Λάκη Λαζόπουλο.

 

Δεν πειράζει, όμως, αφού ένας πολιτευτής της ΔΗΜΑΡ φρόντισε με δικό του άρθρο να μας ενημερώσει πως μεγάλο μερίδιο ευθύνης για την άνοδο της Χρυσής Αυγής έχει ο Λάκης Λαζόπουλος.

 

Καλά, το ξέραμε αυτό. Δεν χρειαζόταν να το γράψει. Λαζόπουλος και Χρυσή Αυγή ένα και το αυτό.

 

Με κάτι απίστευτα άλματα –σαν αυτά που κάνει ο ίδιος καθώς περνάει με άνεση από κόμμα σε κόμμα με την ελπίδα να εκλεγεί βουλευτής-, ο πολιτευτής της ΔΗΜΑΡ εξηγεί(;) στο άρθρο του πώς ο Λάκης Λαζόπουλος συνέβαλε στην άνοδο της Χρυσής Αυγής.

 

Ο πολιτευτής της ΔΗΜΑΡ τα έχει με τον Λαζόπουλο, οπότε ο Λαζόπουλος φταίει για τη βία της Χρυσής Αυγής αλλά και τη βία γενικότερα.

 

Βουλευτής του ΠΑΣΟΚ –και πρώην υπουργός- πήγε το θέμα λίγο πάρα πέρα και υποστήριξε από το βήμα της Βουλής πως οι πολίτες στις πλατείες ήταν αυτοί που έφεραν τη Χρυσή Αυγή στη Βουλή. Αθώος ο Λαζόπουλος.

 

Βέβαια, η Χρυσή Αυγή δεν ήταν στην πλατεία Συντάγματος το καλοκαίρι του 2011 αλλά πού να το ξέρει αυτό ο βουλευτής και οι πολλοί αρθρογράφοι που υποστήριξαν θερμά την άποψή του; Αφού κανείς τους δεν βρέθηκε ούτε για μισό λεπτό ανάμεσα στους εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές στην πλατεία Συντάγματος. Φοβόντουσαν τη βία. Θα είχαν τους λόγους τους.

 

Ίσως, δεν είναι γνωστό στην πλειοψηφία των πολιτών πως –κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου- πολλές δολοφονίες δεν είχαν να κάνουν με πολιτικά κίνητρα.

 

Πολλοί Έλληνες δολοφονήθηκαν όχι επειδή ήταν κομμουνιστές ή φασίστες αλλά επειδή κάποιος είχε προσωπικές διαφορές μαζί τους.

 

Για ένα χωράφι που ήταν διεκδικήσιμο, για μια κόρη ή μια αδερφή που δεν δόθηκε στον ενδιαφερόμενο γαμπρό που θύμωσε πάρα πολύ για την απόρριψη –και για άλλους παρόμοιους λόγους- πολλοί άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους.

 

Μέσα στην αναμπουμπούλα του Εμφυλίου, αυτά τα εγκλήματα βαφτίστηκαν πολιτικά και οι δολοφόνοι παρέμειναν ελεύθεροι.

 

Σήμερα, πολλοί Έλληνες θεωρούν πως η εποχή είναι ιδανική για να λύσουν τις διαφορές τους.

 

Στοχοποιούν λοιπόν όποιον τους είναι αντιπαθής ή έχουν προηγούμενα μαζί του ή πιστεύουν πως κινδυνεύουν να χάσουν τη θέση τους από αυτόν, με την ελπίδα πως κάποιος πυροβολημένος θα βρεθεί να τον ξεπαστρέψει ή –έστω- να του κάνει τα μούτρα κρέας.

 

Ή ακόμα καλύτερα, στοχοποιούν κάποιον και μετά αναλαμβάνει η Μαφία.

 

Βέβαια, κάποιοι απλά κατηγορούν κάποιον άλλον για να μην αποκαλυφθεί πως αυτοί έχουν την ευθύνη για αυτό που τον κατηγορούν.

 

Επειδή δεν θέλω να στοχοποιήσω κανέναν, απέφυγα να αναφέρω τα ονόματα του αρθρογράφου, του πολιτευτή και του βουλευτή.

 

Εγώ σιχαίνομαι τον Κώστα Σημίτη. Τον θεωρώ έναν από τους κύριους υπεύθυνους για την κατάντια της χώρας. Να γράψω –με την ευκαιρία- ένα κείμενο να του φορτώσω και την άνοδο της Χρυσής Αυγής; Μπορώ.

 

Καταλαβαίνω την ανάγκη των επαγγελματιών της πολιτικής και της δημοσιογραφίας να γράψουν ή να πουν κάτι εντυπωσιακό ή προκλητικό -ώστε να δείξουν ότι υπάρχουν και να φανούν χρήσιμοι στα αφεντικά τους- αλλά η πραγματικότητα είναι πως η κατάσταση στην ελληνική κοινωνία είναι εξαιρετικά άσχημη και κρίσιμη.

 

Η εποχή δεν προσφέρεται για ναρκισσισμούς.

 

Όταν γράφεις στην «Καθημερινή», ξέρεις πως τα αφεντικά σου –τα σημερινά και τα προηγούμενα- έχουν ευθύνες για την χρεοκοπία της χώρας. Τι, δεν το ξέρεις; Στο λέω εγώ. Και έχουν και ευθύνες για τη βία στην κοινωνία. Και για τη Χρυσή Αυγή. Τεράστιες ευθύνες.

 

Οπότε, αν δεν μπορείς να γράψεις για τις ευθύνες των αφεντικών σου, ή παραιτήσου ή γράφε χαριτωμενιές. Άσε τα «σοβαρά» για άλλους.

 

Όταν είσαι πολιτευτής της ΔΗΜΑΡ, ξέρεις πως ο Φώτης Κουβέλης άλλα έλεγε πριν τις εκλογές και άλλα έκανε μετά. Για την ακρίβεια, έκανε τα αντίθετα από αυτά που έλεγε. Οπότε ή παραιτήσου ή βούλωσέ το. Έχεις ευθύνη για τη βία στην κοινωνία. Έχεις ευθύνη για τη Χρυσή Αυγή. Και την πέφτεις στον Λαζόπουλο, για να την γλιτώσεις εσύ.

 

Όταν είσαι βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, εν έτει 2012, δεν δικαιούσαι να ομιλείς για τίποτα. Να μεταναστεύσεις αμέσως. Πάρε μαζί σου και αυτούς που ταΐζεις τόσα χρόνια, για να σε ψηφίζουν.

 

Πολύ έξυπνη η κίνηση του πολιτικού κατεστημένου και των καθεστωτικών ΜΜΕ να παρουσιάσουν τη βία ως κάτι ενιαίο –που πρέπει να παταχθεί γενικά και αόριστα και δεν έχει αίτια-, ενώ, παράλληλα, κάνουν την προσπάθεια να «χωρίσουν» τους Έλληνες σε δημοκράτες και φασίστες (της Χρυσής Αυγής), όπου, βέβαια, αυτοί είναι με τους δημοκράτες. Με εμάς, δηλαδή.

 

Προσπαθούν να πείσουν πως το πρόβλημα της χώρας είναι ο εκφασισμός της κοινωνίας και πρέπει εμείς οι «δημοκράτες» –δηλαδή οι πολίτες, οι πολιτικοί, οι εφοπλιστές, οι παπαγάλοι τηλεδημοσιογράφοι και οι νταβατζήδες της διαπλοκής, όλοι μαζί- να αντιμετωπίσουμε τη Χρυσή Αυγή που, από την άλλη, φροντίζουν, βέβαια, να την «φουσκώνουν» όσο μπορούν, αλλά με διακριτικό τρόπο, για να μην αντιληφθούμε πως είναι δικό τους δημιούργημα και πιόνι, ώστε να ξεχάσουμε τις δικές τους απάτες και τα δικά τους εγκλήματα.

 

Μόνο που το πολιτικό κατεστημένο και οι ιδιοκτήτες των καθεστωτικών ΜΜΕ έχουν ευθύνες για την χρεοκοπία της χώρας, για την οποία δεν έχει οδηγηθεί ακόμα κανείς στη Δικαιοσύνη.

 

Η Χρυσή Αυγή θα ξεβρακωθεί σύντομα γιατί –αντίθετα με όσα υποστηρίζουν τα λαμπρά στελέχη της- δεν έχει στραφεί καθόλου ενάντια στη Νέα Δημοκρατία, το ΠΑΣΟΚ και τα καθεστωτικά ΜΜΕ.

 

Δεν μπορεί, κάποια στιγμή θα το παρατηρήσουν αυτό ακόμα και οι ηλίθιοι.

 

Η Χρυσή Αυγή είναι ό,τι πιο συστημικό υπάρχει σήμερα στη χώρα. Είναι δημιούργημα αυτών που οδήγησαν την Ελλάδα στην χρεοκοπία και την κατάρρευση και –μεγάλο κομμάτι των πολιτών- στην απελπισία.

 

Όποιος ανησυχεί πραγματικά για τη βία, όποιος βλέπει τον κίνδυνο της Χρυσής Αυγής, όποιος ένιωσε το στομάχι του να γίνεται κόμπος όταν έμαθε χτες πως κάποιοι προσπάθησαν να κάψουν ζωντανούς δυο μετανάστες στους Αγίους Αναργύρους, έχει μόνο μια λύση:

 

Να ζητήσει Δικαιοσύνη.

 

Πιάστηκε το χέρι μου να γράφω τα τελευταία δυο χρόνια πως το μεγάλο πρόβλημα της χώρας δεν είναι η χρεοκοπία αλλά η απουσία της Δικαιοσύνης.

 

Την απουσία της Δικαιοσύνης την πληρώνουμε ακριβά και θα την πληρώσουμε ακόμα πιο ακριβά.

 

Οι πολίτες στην πλατεία Συντάγματος τον Ιούνιο του 2011 ζητούσαν «Ισότητα, Δικαιοσύνη, Αξιοπρέπεια».

 

Τον Ιούνιο του 2012, οι Έλληνες ψήφισαν –ξανά- για το ατομικό τους συμφέρον. Έγκλημα.

 

(Στις 15 Απριλίου του 2011, μεταξύ άλλων, έγραφα: «Η βία δεν αντιμετωπίζεται με τη βία των δυνάμεων καταστολής. Η βία αντιμετωπίζεται με Δικαιοσύνη».)

 

 
Αρέσει σε %d bloggers: