Lathrometanastis

Τέχνη – Ανατροπή – Δημιουργία

ΕΝΑ ΒΗΜΑ ΜΠΡΟΣΤΑ (***) 13/04/2013

Filed under: ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟς — lathrometanastis @ 9:01 μμ

boutarisΈνα πορτραίτο του αντισυμβατικού δήμαρχου Θεσσαλονίκης Γιάννη Μπουτάρη μέσα από μια αεικίνητη κάμερα που ελεύθερα κατέγραφε τις αντιδράσεις του και τα σχόλιά του πριν και μετά την εκλογή του στο δήμο.

Εντελώς έξω απ’ τα συνηθισμένα, ο Μπουτάρης θα δηλώσει ανοιχτά στην κάμερα το πολύχρονο πρόβλημα του αλκοολισμού του, θα υποστηρίξει ότι πρέπει να αναδειχθεί το σπίτι του Κεμάλ Ατατούρκ στο κέντρο της πόλης προκαλώντας τις οργισμένες αντιδράσεις του ακροδεξιού συρφετού, θα ταχθεί υπέρ του δικαιώματος της καύσης νεκρών σε αντίθεση με τα συμφέροντα της επίσημης εκκλησίας χαρακτηρίζοντας τον Άνθιμο Ταλιμπάν. Θα ανακοινώσει ότι η πρώτη προτεραιότητά του είναι η άμεση λύση του προβλήματος των σκουπιδιών μέσα σε ελάχιστο διάστημα.

Ένας εστέτ αστός ενάντια στο μεσαιωνικό κατεστημένο της Θεσσαλονίκης, ένας πολυδιάστατος άνθρωπος απέναντι στη σκοταδιστική τριανδρία που κατάκλεψε ή τέλος πάντων καταδυνάστευσε την πόλη για σειρά ετών.

Ο τίτλος υποδηλώνει την οπτική της ταινίας: Η εκλογή του ήταν ένα βήμα μπροστά για τη Θεσσαλονίκη αλλά και ένα βήμα μπροστά, μια προσωπική νίκη για τον ίδιο τον Μπουτάρη που καταφέρνει να ανασυγκροτηθεί μετά το θάνατο της γυναίκας του και να κερδίσει την προσωπική του μάχη.

Στο τέλος της ταινίας, ο Δήμος θα επιδιώξει την ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών καθαριότητας προκαλώντας τη σύγκρουση των εργατών καθαριότητας με τα ΜΑΤ, ενώ στο τελευταίο πλάνο τα σκουπίδια εξακολουθούν να κατακλύζουν την πόλη…

Ίσως ο  Γιάννης Μπουτάρης να είναι ένας πολύ ενδιαφέρων άνθρωπος, με ριζοσπαστικές και ρηξικέλευθες ιδέες  ωστόσο  στο επίπεδο της πολιτικής δεν αρκούν οι καλές προθέσεις και αυτό είναι μια τελική επισήμανση με την οποία ολοκληρώνεται η ταινία. Η εκλογή Μπουτάρη διέλυσε την μαύρη συμμαχία στην πόλη, όμως οι διακηρύξεις του εξακολουθούν να παραμένουν ανεκπλήρωτες…

Advertisements
 

TO ROME WITH LOVE (***1/2) 14/10/2012

Filed under: ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟς — lathrometanastis @ 9:08 πμ

 

Ο τυπικός μικροαστός Μπενίνι γίνεται διάσημος σε μια μέρα και ερωτικό ίνδαλμα των γυναικών που τον πολιορκούν, η Πενέλοπε Κρουζ προκαλεί τα ήθη του Βατικανού  και μυεί τον άβγαλτο επαρχιώτη, ο εργολάβος κηδειών αποδεικνύεται, με ανορθόδοξο τρόπο, μεγάλο αστέρι της όπερας, λίγες μόνο από τις πρωτότυπες σκηνές που διαδραματίζονται σε μια λαμπερή ευρωπαϊκή πρωτεύουσα σε ένα διάστημα ελάχιστων καλοκαιρινών ημερών.

 

Με φόντο τη σύγχρονη (τουριστική) Ρώμη, ο Γούντι Άλλεν αφηγείται πολλές μικρές ιστορίες γύρω απ’ τον έρωτα, τα κλισέ και τις ιδεοληψίες των σημερινών κοινωνιών, με  πολύ χιούμορ, αυτοσαρκασμό και κριτική διάθεση.

Η ταινία είναι μια ευχάριστη έκπληξη, πρώτα απ’ όλα, γιατί αποδεικνύει ότι ο Γ.Α. εξακολουθεί σ’ αυτή την ηλικία να είναι αξιόμαχος και παραγωγικός, ξεπερνώντας κάθε προηγούμενο στην ιστορία του παγκόσμιου κινηματογράφου.

Οι επιμέρους ιστορίες  ξετυλίγονται αβίαστα και μάλιστα,  πέρα απ’ την απλή ψυχαγωγική τους διάσταση,  αποτελούν και ένα ενδιαφέρον σχόλιο για τις μορφές και τις διαφορετικές εκφάνσεις της σεξουαλικότητας και του ερωτισμού στη σύγχρονη κοινωνία.

Αν σ’ όλα αυτά προσθέσουμε και τις ιδανικές συνθήκες προβολής στο Σινέ Παρί με φόντο τον βράχο της Ακρόπολης, μιλάμε για μια φθινοπωρινή πανδαισία…

 

OLIGARCHY του Στέλιου Κούλογλου (***) 07/04/2012

Filed under: ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟς,ΣΧΟΛΙΑ - ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ — lathrometanastis @ 9:24 πμ

Η ταινία είναι μια καταιγίδα στοιχείων, συνεντεύξεων και σχολίων (στη σχολή της μαχητικής δημοσιογραφίας του Μάϊκλ Μουρ) που θέτει την τρέχουσα οικονομική κρίση στην πραγματική της διάσταση: Ξεκινάει από την εισβολή του ντουέτου Θάτσερ – Ρήγκαν στις αρχές της δεκαετίας του ’80 που θα ξεκινήσουν μια κατα μέτωπο επίθεση αποκρατικοποιήσεων και συνολικότερης απορρύθμισης της κοινωνίας και οι οποίοι θα αντικατασταθούν από τους «δημοκρατικούς» Κλίντον και Μπλερ για να συνεχίσουν την ίδια ακριβώς πολιτική. Οι σημερινοί Μέρκελ και Σαρκοζί και Ομπάμα είναι πιστοί μαθητές των νεοφιλελεύθερων προκατόχων τους, που συνεχίζουν τις επιθέσεις τους έχοντας πρόθυμους συνεργάτες-συνένοχους στις χώρες της δύσης (της Ελλάδας συμπεριλαμβανομένης). Κατά τον Κούλογλου, η κόκκινη κλωστή που συνδέει τις επι μέρους εφαρμοζόμενες πολιτικές είναι η διάβρωση των κυβερνήσεων από την οικονομική ολιγαρχία, που φροντίζει να καταλαμβάνει θέσεις κλειδιά και επομένως να καθορίζει τις αποφάσεις των, κατά τα άλλα, εκλεγμένων από τον λαό κυβερνήσεων.

Δεν είναι ότι οι αποκαλύψεις αυτές είναι πρωτάκουστες, η δύναμή του είναι ότι εξηγεί με ποιες πολιτικές φτάσαμε ως εδώ και βάζει μια τάξη στο χάος των τελευταίων δεκαετιών κάνοντας σκόνη τα επιχειρήματα των απολογητών του ΔΝΤ που μιλάνε για «τεμπέληδες» και «καλοπερασάκηδες» Έλληνες. Επίσης, παραθέτει επιδέξια τα ατράνταχτα στοιχεία που αποδεικνύουν τις μεθοδεύσεις και τις προαποφασισμένες πολιτικές, χωρίς να πέφτει στη λούμπα του Debtocracy που επιχείρησε να διαχωρίσει το χρέος σε «επαχθές» και «δίκαιο».

Σταχυολόγηση σχόλιων που ακούγονται στην ταινία:

Μια ανάρμοστη πρόταση στον έλληνα πρωθυπουργό…

«Ήρθαν στον Παπανδρέου… Θα κάνουμε την κατάσταση σου να δείχνει καλύτερη στις αγορές, ώστε να βοηθήσουμε την Ελλάδα», θα αποκαλύψει ο δημοσιογράφος της Le Monde και συγγραφέας του «Η Τράπεζα – Πώς η Goldman Sachs κυβερνά τον κόσμο», Μαρκ Ρος.

Ένας πόλεμος που πρέπει να παραμείνει μυστικός…

«Η οικονομική εισβολή είναι όπως η στρατιωτική. Θέλουν την δημόσια υποδομή για να την κάνουν δική τους», θα διαπιστώσει ο οικονομολόγος Μάικλ Χάντσον.

Τα θύματα…

«Η τάση είναι να κάνουν την Λατινική Αμερική… Αφρική και την Ευρώπη… Λατινική Αμερική», θα πει εκ πείρας ο πρώην υπουργός Οικονομίας του Ισημερινού, Πέδρο Πάεζ.

«Αυτός είναι ο καπιταλισμός!» άλλωστε, όπως είχε πει και η Μάργκαρετ Θάτσερ.

Το πείραμα του 1973 όπως εφαρμόζεται σήμερα στην Ελλάδα…

«Δεν υπάρχει ελληνική κρίση. Η κρίση είναι ευρωπαΐκή», θα δηλώσει ο Πιέρ Λοράν, ο γενικός γραμματέας του Κ.Κ Γαλλίας

«Ήταν μια πολύ σαφης επιλογή μεταξύ του να σώσουν την Ελλάδα ή να σώσουν τις τράπεζες. Και διάλεξαν να σώσουν τις τράπεζες», θα διαπιστώσει ο ερευνητής οικονομολόγος, Ίαν Κρέγκελ .

Το OLIGARCHY δεν είναι μια ταινία για τον κινηματογράφο αλλά ένα χρήσιμο όπλο σε μια μάχη που βρίσκεται σε εξέλιξη…

 

The Artist (**1/2) 29/01/2012

Filed under: ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟς — lathrometanastis @ 4:03 μμ

Ένας διάσημος ηθοποιός του βωβού κινηματογράφου μπαίνει στο περιθώριο από την έλευση του ομιλούντα, ενώ η άσημη παρτενέρ του προσαρμόζεται στα νέα δεδομένα και εξελίσσεται ραγδαία σε σταρ αλλά δεν παύει να αγαπά κρυφά τον μέντορά της…

Η πρωτοτυπία της ταινίας έγκειται στο ότι ακολουθεί πιστά την κινηματογραφική γλώσσα της εποχής του βωβού και μέχρι την τελευταία της σεκάνς είναι μια α/μ ταινία όπου οι διάλογοι εμφανίζονται με επεξηγηματικές καρτέλες μεταξύ των σκηνών. Ωστόσο κάπου εδώ (απ’ την αρχή της ταινίας δηλαδή) το σεναριακό εύρημα τελειώνει και επί δύο ώρες παρακολουθούμε μια ταινία της δεκαετίας του ’20 γυρισμένη το 2011.

Οι ηθοποιοί άψογοι στο ρόλο τους, τα σκηνικά φροντισμένα μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια, το γύρισμα ακολουθεί τους κώδικες της εποχής όμως η σεναριακή ιδέα είναι χιλιοειπωμένη με την ίδια υπόθεση να έχει γυριστεί σε πολλές εκδοχές (από τον Τσάρλι Τσάπλιν μέχρι την Μπάρμπαρα Στρέϊζαντ).

Το στοίχημα της ταινίας εξαντλείται στην αριστοτεχνική αναπαράσταση των ταινιών του βωβού κινηματογράφου χωρίς καμιά προσπάθεια ανανέωσης του βασικού μύθου γι’ αυτό και το αποτέλεσμα παραμένει προβλέψιμο και εν τέλει βαρετό.

Στο κυριακάτικο Βήμα της 29/1/ διάβασα και αυτό το σχόλιο από τον δημοσιογράφο Κοσμά Βίδο: «Δεν καταλαβαίνω πώς μια ευπρεπής μεν ταινία, αναπαράγοντας μια χιλιοειπωμένη ιστορία με προβλέψιμη εξέλιξη και γεμάτη κλισέ, προκάλεσε τόσο ενθουσιασμό».

Εν τέλει το “The Artist” μου προξένησε την ίδια δυσφορία με την άλλη ταινία – «αριστούργημα» των προηγούμενων χρόνων, το «Σινεμά ο Παράδεισος» : Από τα πρώτα λεπτά της ταινίας ήταν φανερή η προβλέψιμη εξέλιξή της…

 

 

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΑΝΟΙΞΗ 27/11/2011

Filed under: ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟς — lathrometanastis @ 12:22 μμ

2 ΝΕΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΣΤΟΝ «ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟ» (***1/2)

Προβάλλονται στον ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟ δύο νέες ελληνικές ταινίες πρωτοεμφανιζόμενων σκηνοθετών, το TUNGSTEN και Ο ΞΕΝΑΓΟΣ. Δύο εντελώς διαφορετικές «σχολές», δυό ριζικά διαφοροποιημένες αναγνώσεις της σύγχρονης πραγματικότητας. Με τη σειρά που τις παρακολούθησα (και όχι με αξιολογική ιεράρχηση) έχουν ως εξής:

TUNGSTEN (σκην. Γ. Γεωργόπουλος)

Οι διασταυρούμενες πορείες πέντε διαφορετικών ανθρώπων σ’ ένα φόντο νεοελληνικής αθλιότητας, υποβάθμισης και κατάρρευσης. Ο γιάπης ξεσπάει γρονθοκοπώντας τη φίλη του, ο άνεργος νέος ζητάει δουλειά από τον γιάπη χωρίς αποτέλεσμα, ο υπερχρεωμένος ελεγκτής εισιτηρίων δεν θα διστάσει να εκβιάσει και να ληστέψει τον άνεργο νέο. Ο τελευταίος αναζητάει εξιλαστήριο θύμα στον μετανάστη της διπλανής πόρτας .

Μια κοινωνία βουτηγμένη στο φαύλο κύκλο της νεύρωσης, της εξαχρείωσης και της παράνοιας, ήδη σε θερμοκρασία βρασμού, με λογική (;) κατάληξη το έγκλημα και το νεοναζισμό. Η ταινία ακολουθεί το σκληρό ρεαλισμό των ταινιών του Οικονομίδη («Σπιρτόκουτο») και είναι μια «γροθιά στο στομάχι» ήδη από την πρώτη της σκηνή.

 

Ο ΞΕΝΑΓΟΣ (σκην. Ζ. Μαυροειδής)

Ένας νεαρός ξεναγός μιας ομάδας αλλοδαπών φοιτητριών και φοιτητών του προγράμματος Erasmus προσπαθεί να παρουσιάσει τα αθηναϊκά αξιοθέατα, θέλοντας ταυτόχρονα να ξεδιαλύνει τα υπαρξιακά και σεξουαλικά του προβλήματα. Επιδιώκει να παραμείνει πιστός στο πρόγραμμα ξενάγησης αλλά προσκρούει διαρκώς στις ανεξέλεγκτες ερωτικές διαθέσεις των μελών της ομάδας.

Τα παιδιά αρνούνται εξακολουθητικά να πειθαρχήσουν στον αυστηρό «άνωθεν» προγραμματισμό, ξενυχτούν, πίνουν, ανταλλάσσουν πνευματώδη σχόλια, ερωτεύονται και αναζητούν περιπέτειες και εμπειρίες ενηλικίωσης. Η ταινία του Μαυροειδή φέρνει στο νου τη χαλαρή και παιχνιδιάρικη διάθεση των «Οπωροφόρων της Αθήνας» του Ν. Παναγιωτόπουλου και τελειώνει αφήνοντας στους θεατές ένα χαμόγελο.

Και οι δύο ταινίες προβάλλονται με ενιαίο εισιτήριο 10 €.

 

Η υποκριτική ομοψυχία για τον Θανάση Βέγγο 04/05/2011

Filed under: ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟς,ΣΧΟΛΙΑ - ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ — lathrometanastis @ 11:23 πμ

Σε ηλικία 84 χρονών πέθανε ένας απ’ τους τελευταίους ηθοποιούς του παλιού ελληνικού κινηματογράφου, ο Θανάσης Βέγγος.

Ο Θ-Β της παιδικής μας ηλικίας αγαπήθηκε όχι τόσο γιατί συνέδεσε το όνομα του με αριστουργήματα της 7ης τέχνης αλλά γιατί ενσάρκωσε διαχρονικά έναν συγκεκριμένο τύπο αφελούς, θυμόσοφου, καλόκαρδου «τρελλού» που παλεύει να τα βγάλει πέρα χωρίς να χάνει το κέφι και την ανθρωπιά του. Μ’ αυτή την έννοια ήταν η ενσάρκωση ενός κινηματογραφικού «καραγκιόζη» που τα καταφέρνει κόντρα στις τρικλοποδιές των πονηρών του αντιπάλων.

Η είδηση του θανάτου του έβαλε μπρος τη βιομηχανία παραγωγής συλλυπητηρίων από τον «καλλιτεχνικό και πολιτικό κόσμο της χώρας». Σε μια θαυμαστή ομοφωνία, δεξιοί κι αριστεροί, εγχώριοι αστέρες της ελληνικής show business, δημοσιογράφοι του τύπου και της τηλεόρασης κ.ο.κ. έσπευσαν να μιλήσουν για το «δυσαναπλήρωτο κενό που αφήνει η απώλεια του Θ-Β».

Πιστεύω ότι ο Θ.Β. έκφραζε, μακριά από σταριλίκια και ναρκισισμούς, το ήθος και τις αξίες μιας Ελλάδας που έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί, με κύρια ευθύνη όλων αυτών που δημόσια λυπούνται και θρηνούν για την απώλειά του. Είναι ο «επίσημος πολιτικός και  καλλιτεχνικός κόσμος» που δημιούργησε τη σημερινή πραγματικότητα της απάνθρωπης εξατομικοποίησης, του ανελέητου ανταγωνισμού, της απόλυτης κυριαρχίας του χρήματος και του ανεγκέφαλου εγωισμού πάνω στα ερείπια μιας κοινωνικής οργάνωσης που περιλάμβανε την αυτοθυσία, τη συλλογικότητα, τη συμπόνια και τη φιλοξενία στο αξιακό της υπόβαθρο. Είναι ο «επίσημος πολιτικός και καλλιτεχνικός κόσμος» που τις αξίες του διακωμώδησε ο Θ.Β. σε κάθε ευκαιρία, απ’ τη σκοπιά του ξυπόλητου, του νηστικού, του ταλαιπωρημένου θύματος των όποιων μεγαλόσχημων.

Μέχρι το τέλος της ζωής του ο Θ.Β. κρατήθηκε μακριά από την περιττή δημόσια αυτοπροβολή, αρνήθηκε να εξαργυρώσει, χαριεντιζόμενος με την κάθε λογής εξουσία, την μακριά του καλλιτεχνική πορεία.

Η βιομηχανία των δηλώσεων λύπης, όταν δεν είναι απλώς  μια τυπική υποχρέωση επιδιώκει να αναβαπτίσει στη κολυμπήθρα του Σιλωάμ ένα σύστημα που τίποτα κοινό δεν έχει με τον «καλό μας άνθρωπο»…

.

 

 

Ο ΘΕΙΟΣ ΜΠΟΥΝΜΙ ΘΥΜΑΤΑΙ ΤΙΣ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΕΣ ΖΩΕΣ ΤΟΥ ***1/2 27/02/2011

Filed under: ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟς — lathrometanastis @ 8:51 μμ

του Απιτσατπόνγκ Ουερασεθακούλ


Ο θείος Μπούνμι, που υποφέρει από οξεία νεφρική ανεπάρκεια, επιλέγει να περάσει τις τελευταίες μέρες του στο κτήμα του μαζί με αγαπημένους του ανθρώπους. Μένει έκπληκτος όταν εμφανίζεται μπροστά του το φάντασμα της πεθαμένης γυναίκας του που συζητάει μαζί του για τη μετά θάνατον ζωή και μένει για να τον φροντίσει, ενώ και ο χαμένος από καιρό γιος του επιστρέφει στο σπίτι σε μορφή άγριου ζώου.

Απ’ την ταινία παρελαύνει ακόμα μια πριγκήπισσα σε υπαρξιακή κρίση που συνομιλεί με ένα θαυματουργό ψάρι της λίμνης, ενώ η κατάληξη της ταινίας δεν προσφέρει καμιά ορθολογική εξήγηση για τα τεκταινόμενα αλλά αφήνει ανοιχτή την ερμηνεία στον θεατή, τελειώνοντας μέσα σε μια μελωδική rock υπόκρουση…

«Το θέατρο πρέπει ν’ αρχίσει να παίρνει το κοινό του στα σοβαρά. Πρέπει να σταματήσει να του διηγείται κατανοητές ιστορίες». Χάουαρντ Μπάρκερ, συγγραφέας

«Ο θείος Μπούνμι…», που προβάλλεται αυτή την εβδομάδα στο Αστυ, είναι –προφανώς- μια ταινία έκπληξη, αλλά το να λες απλώς κάτι τέτοιο δεν προσφέρει μια ικανοποιητική εξήγηση. Το σίγουρο είναι ότι, αντίθετα απ’ ό,τι έχει συνηθίσει να βλέπει ο μέσος δυτικός θεατής, που καταναλώνει πάντα έργα με αρχή, μέση και τέλος, είναι μια ταινία που αποτελεί τροφή για προβληματισμό,  που η παρακολούθησή της καθ’εαυτή είναι μια αισθητική απόλαυση, που αφήνει ανοιχτή την πόρτα για αναζήτηση γύρω από θέματα που δεν έχουμε συνηθίσει να ασχολούμαστε.

Ένα γοητευτικό παραμύθι για μεγάλα παιδιά, που δεν ισχυρίζομαι εδώ ότι είμαι σε θέση να εξηγήσω σε όλες του τις λεπτομέρειες, αλλά που ανοίγει τη συζήτηση για την εμπειρία του θανάτου και τις επιλογές και το νόημα της ίδιας της ζωής .

 

 
Αρέσει σε %d bloggers: