Lathrometanastis

Τέχνη – Ανατροπή – Δημιουργία

ΔΕ ΦΕΥΓΟΥΜΕ ΑΝ ΔΕΝ ΤΑ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΟΛΑ 19/10/2011

Filed under: ΣΧΟΛΙΑ - ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ — lathrometanastis @ 7:45 πμ

Ο Στηβ Τζομπς πέθανε. Καιρός να ακολουθήσει κι ο καπιταλισμός.

Το πρόβλημα δεν είναι απλώς οικονομικό

Ο υπαρκτός νεοφιλελευθερισμός που βιώνουμε τον τελευταίο καιρό προωθεί μια επιταχυνόμενη διαδικασία γενικής αναδιάρθρωσης των κοινωνιών. Εκμεταλλευόμενες το φόβο της κρίσης και την απουσίας σοβαρών κοινωνικών κινημάτων και αντιστάσεων, οι πολιτικές και οικονομικές ολιγαρχίες εξαπολύουν πρωτοφανή επίθεση ενάντια σε κοινωνικά και εργασιακά κεκτημένα. Τα κάθε λογής μέτρα, πολυνομοσχέδια και Μνημόνια έρχονται να τεμαχίσουν τον όποιον κοινωνικό ιστό έχει απομείνει και να εντείνουν το κλίμα ατομικοποίησης, το φόβο, την έλλειψη προοπτικής και την απουσία ουσιαστικού περιεχομένου στη ζωή μας. Δημιουργούν μια κοινωνία-ζούγκλα, όπου ο καθένας ασχολείται μόνο με το στενό του περίγυρο και όπου κάθε κοινωνική ομάδα στρέφεται ενάντια στις άλλες.

Η επίθεση των ολιγαρχιών μας βρίσκει τις κοινωνίες μας βυθισμένες σε μια βαθιά ανθρωπολογική αποσύνθεση, η οποία τείνει να αφαιρέσει σχεδόν κάθε νόημα από τη ζωή μας, κάνοντάς μας να ασχολούμαστε μόνο με τη δουλειά (αν έχουμε) και την προσπάθεια να βελτιώσουμε την κοινωνική μας θέση μέσω της κατανάλωσης. Εξού και η συνεχιζόμενη απάθεια ή αμηχανία μεγάλων κομματιών της κοινωνίας μπροστά στις απεργίες, τις πορείες, τους κοινωνικούς αγώνες. Πρέπει να το έχουμε στο μυαλό μας: η ανάπτυξη αντιστάσεων, η εξάπλωση μιας αντικαπιταλιστικής κριτικής, η ανάδυση νέων κινημάτων και νέων δομών αγώνα, έρχονται σε πλήρη αντίθεση με τον απαθή, κομφορμιστή και βολεμένο άνθρωπο των σύγχρονων κοινωνιών. Από την αντίθεση αυτή προκύπτουν και οι αντιφάσεις και οι αδυναμίες, ιδεολογικές και πρακτικές, που παρατηρούμε στα όποια κινήματα σήμερα.

Διότι, κακά τα ψέματα, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στις υπόλοιπες χώρες του κόσμου όπου αναπτύσσονται κινήματα αντίστασης στις επιβαλλόμενες πολιτικές (Ισπανία, Πορτογαλία, ΗΠΑ για να αναφέρουμε τα πιο σημαντικά μόνο), η πλειονότητα του κόσμου παραμένει, προς το παρόν, απαθής και αδιάφορη απέναντι σε αυτές τις προσπάθειες. Ο μύθος της κοινωνικής ανόδου και καταξίωσης μέσω της «ατομικής επιτυχίας» και της αδιαφορίας για τα κοινά, είναι ακόμα ζωντανός για μεγάλα κομμάτια της κοινωνίας, που αρνούνται να δουν την πραγματικότητα και πιστεύουν ότι κατέχουν τον τρόπο να βγουν αλώβητα από την «κρίση» (η οποία, στην πραγματικότητα αποτελεί αλλαγή κοινωνικού και οικονομικού μοντέλου κι όχι απλώς μια παροδική ανατάραξη).

Η δημοκρατία ενάντια στον κοινοβουλευτισμό

Η απόλυτα δικαιολογημένη διάδοση ενός αντικοινοβουλευτικού αισθήματος, όμως, δεν αρκεί. Χρειάζεται να ξέρουμε για ποιο λόγο είμαστε ενάντια στο υπάρχον σύστημα και τους εκπροσώπους του. Χρειάζεται μια ξεκάθαρη πολιτική τοποθέτηση, ειδάλλως εύκολα οδηγούμαστε στη στείρα απόρριψη των πάντων, η οποία δεν ξεφεύγει σε καμία περίπτωση από την κυρίαρχη ιδεολογία που μας θέλει αδιάφορους για τα κοινά, παθητικούς καταναλωτές, πειθήνιους εργαζόμενους (όταν υπάρχει δουλειά), ενσωματωμένους «διανοούμενους», καριερίστες ή καλοπερασάκηδες φοιτητές. Η απαξίωση του πολιτικού συστήματος που δεν ξεπερνά την απλή συναισθηματική αγανάκτηση μπορεί εύκολα να αφομοιωθεί και να πάρει τη μορφή ενός πολιτικού μηδενισμού, ο οποίος πιο συχνά οδηγεί στον καναπέ παρά στην πολιτική κινητοποίηση.

Αυτό που είναι βρώμικο και διεφθαρμένο, δεν είναι η πολιτική γενικώς αλλά η ολιγαρχική μορφή που παίρνει μέσα στα πλαίσια του κοινοβουλευτισμού και της οικονομικής ανισότητας. Αντίθετα υπάρχει και μια άλλη μορφή πολιτικής, ο αγώνας των πολιτών ενάντια σε αυτές τις ολιγαρχικές δομές υπέρ της ισότητας και της πραγματικής δημοκρατίας. Αυτήν πρέπει να αντιτάξουμε στην κοινοβουλευτική ολιγαρχία. Η βασική ευθύνη μας -ως πολίτες- έγκειται στη διαιώνιση αυτού του συστήματος, το οποίο ανεχόμαστε δίχως να προσπαθούμε να οργανώσουμε τη ζωή μας πάνω σε μια νέα βάση. Η δημοκρατία, η πραγματική και γνήσια δημοκρατία κι όχι αυτή η επαίσχυντη ολιγαρχία που χρησιμοποιεί καταχρηστικά αυτό το όνομα, είναι το πολιτικό καθεστώς όπου οι άνθρωποι συμμετέχουν άμεσα στην άσκηση της εξουσίας. Είναι το πολιτικό σύστημα όπου δεν υπάρχουν πολιτευτές και ψηφοφόροι, όπου οι αποφάσεις λαμβάνονται από κυρίαρχες συνελεύσεις με την άμεση συμμετοχή όλων των πολιτών και όπου τα αξιώματα και οι υπεύθυνες θέσεις ανατίθενται βάσει της αρχής της κυκλικότητας, ενώ οι κάτοχοί τους μπορούν ανά πάσα στιγμή να ανακληθούν, αν δεν κάνουν σωστά τη δουλειά τους. Πρόκειται για ό,τι λανθασμένα αποκαλείται άμεση δημοκρατία: λανθασμένα, διότι η δημοκρατία είναι από τη φύση της άμεση.

Η εμπειρία του κινήματος των πλατειών

Το κίνημα των πλατειών ήρθε να γεμίσει το κενό της ανυπαρξίας ενός σταθερού, συγκροτημένου πολιτικού κινήματος που προσπαθεί να δρα αυτόνομα. Κατά ένα περίεργο τρόπο το ξέσπασμα στην πλατεία Συντάγματος δεν ήρθε ως κορύφωση παράλληλων, αποκεντρωμένων και πιο καθημερινών εργατικών ή κοινωνικών αγώνων, αλλά ξεπήδησε ως μια μορφή αντίδρασης στην ανυπαρξία όλων αυτών. Ωστόσο, ρήξη -σε ένα βαθμό- έγινε: ενάντια στην κινηματική και συνολικότερη ανάθεση, ενάντια στα γραφειοκρατικά συνδικάτα και κόμματα, ενάντια στην έλλειψη δυναμικής από τα κάτω και στην απουσία οράματος αυτοοργάνωσης.

Μέχρι πρότινος, ο ορίζοντάς μας ήταν να κατεβαίνουμε στο δρόμο μία μέρα και τις υπόλοιπες επιστρέφουμε στην καθημερινότητά μας, παραδίδοντας τα όπλα και παραλύοντας τη διάθεση που έχουμε να αγωνιστούμε. Οι δημοκρατικές συνελεύσεις των πλατειών, το πάθος για αυτοοργάνωση, το άνοιγμα ενός προτάγματος αυτοθέσμισης αποτέλούν ένα πρώτο βήμα -έστω και σε εμβρυακό επίπεδο- σε μια εναλλακτική προσπάθεια να αλλάξουμε την ίδια μας την καθημερινότητα και να βρούμε τρόπους και δομές που θα συστηματικοποιούν τη δράση μας, μετατρέποντας τους δημόσιους χώρους σε δημόσιο χώρο.

Η εξάπλωση των συνελεύσεων στις γειτονιές και οι πρώτες προσπάθειες για συντονισμό τους δείχνει το δρόμο προς τη δημιουργία αυτόνομων συλλογικοτήτων και πυρήνων δράσης. Έρχονται να εμπλουτίσουν τις πρωτοβουλίες σε χώρους εργασίας ή στις γειτονιές, την καθημερινή δουλειά των πρωτοβάθμιων σωματείων, τις νέες συλλογικότητες που αρνούνται να πληρώσουν το κράτος, τα ανεπτυγμένα δίκτυα αλληλέγγυου εμπορίου. Βγαίνουμε από τη μιζέρια μας, οικοδομώντας από τώρα το αύριο.

Συνολική ρήξη με στην καπιταλιστική οικονομία και την κοινωνία της κατανάλωσης

Στη σημερινή συγκυρία φαίνεται ότι μεγάλα κομμάτια της κοινωνίας βρίσκονται σε αναβρασμό και εκφράζονται (ακόμα κι αν δεν κινητοποιούνται) εναντίον μιας μικρής κάστας κομματικών, επιχειρηματιών, εκδοτών και μεγαλοδημοσιογράφων. Ας μην ξεχνάμε όμως ότι ακόμα και αν αυτού του είδους η ενότητα μπορέσει να ρίξει την κυβέρνηση, λίγα πράγματα έχει να μας πει από μόνη της για την οικονομική εκμετάλλευση, για τον τρόπο που παράγουμε και καταναλώνουμε, για τις κοινωνικές ανισότητες, για το ίδιο το βαθύτερο περιεχόμενο της ζωής μας.

Παντού βομβαρδιζόμαστε από μια ανάλυση που ρίχνει το ανάθεμα στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές και αποδίδει την ευθύνη στη διαφθορά συγκεκριμένων προσώπων ή την ανικανότητα των ιθυνόνόντων. Η έξαρση των οικονομικών ανισοτήτων και η εξόντωση του κοινωνικού κράτους αντιμετωπίζονται ως απώλεια μιας οικονομικής εξασφάλισης, μιας κοινωνικής σταθερότητας, ενός κοντινού, ασφαλούς, αλλά και βολεμένου, παρελθόντος. Απέναντι σε αυτή την τάση μιας «επιστροφής στον παλιό καλό καιρό» ενός (ανέφικτου πλέον) σοσιαλδημοκρατικού καπιταλισμού, καλούμαστε να αντιτάξουμε μια βαθύτερη και ριζικότερη κριτική στις σχέσεις εκμετάλλευσης, στην ξένωση στην εργασία και την παραγωγή αγαθών, στην εκμετάλλευση της φύσης.

Και για να γίνει, φυσικά, κάτι τέτοιο, θα πρέπει να απορρίψουμε και μια ακόμα μυθολογία, αυτή που μιλά για τους κακούς (ξένους πάντοτε!) κερδοσκόπους που τα έχουν βάλει με την άμοιρη Ελλαδίτσα, με το «4ο Ράιχ της Μέρκελ» και όλα αυτά τα ωραία που λένε οι διάφοροι εθνικοπατριώτες λαϊκιστές. Το ζήτημα δεν είναι εθνικό αλλά κοινωνικό και πολιτικό: το ζήτημα δεν είναι να απαλλαγούμε από τους τοκογλύφους (οι οποίοι σε καμία περίπτωση δεν είναι μόνο ξένοι!), για να γλυτώσουμε από τα χρέη και να επανέλθουμε στην παλιά καλή αφθονία. Το όλο ερώτημα είναι πώς θα βγούμε από αυτό το σύστημα και αυτόν τον τρόπο ζωής που ως μόνη προοπτική μας παρέχει το (όλο και πιο άπιαστο πλέον) όνειρο της υλικής ευδαιμονίας, της καριέρας και της κοινωνικής «ανόδου».

Η συνολικότερη αμφισβήτηση της καπιταλιστικής οργάνωσης της κοινωνίας μας αποκαλύπτει ότι εχθρός δεν είναι μόνο η συγκεκριμένη κυβέρνηση αλλά ένα ολόκληρο κοινωνικό και πολιτικό σύστημα θεσμών και αξιών. Το αίτημα για τη δημοκρατική οργάνωση της κοινωνίας δεν μπορεί να εγκλωβίζεται μόνο στο πεδίο της λήψης των αποφάσεων, αλλά πρέπει να αγκαλιάζει όλα τα πεδία συλλογικής συγκρότησης (σχέσεις εργασίας, μοντέλα εκπαίδευσης, σχέσεις ανάμεσα στα φύλα, ανάμεσα στους «ντόπιους» και τους «ξένους» κ.λπ.). Για μας, άμεση και επείγουσα διεκδίκηση είναι η πλήρης εξίσωση μισθών και εισοδημάτων από τον πρόεδρο της δημοκρατίας και τα κάθε είδους μεγαλοστελέχη μέχρι τον χειρώνακτα εργάτη, τον σκουπιδιάρη, τον υπάλληλο. Ας πετάξουμε στο επαναστατικό καλάθι των αχρήστων την κάθε μορφής ανισότητα εισοδημάτων, τη μισθωτή εργασία, τη φετιχοποίηση της ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων, την οικονομία της αγοράς.

Αυτοθέσμιση παντού!

Ο καπιταλισμός μας το φωνάζει: «ξεχάστε την ευμάρεια για τα 2/3 του πληθυσμού, τις κοινωνικές παροχές, τον καταναλωτισμό. Πλέον το εμπόρευμα, η κατανάλωση και οι ανέσεις θα προορίζονται μόνο για τους πλούσιους. Αυτά που ξέρατε μέχρι τώρα, εσείς οι μεταπολεμικές γενιές, να τα ξεχάσετε. Από εδώ και πέρα θα έχει ανεργία, λιτότητα και σφίξιμο». Εμείς δεν έχουμε παρά να απαντήσουμε: «Δε μας ενδιαφέρει καμία βελτίωση του συστήματος. Παίρνουμε τις ζωές στα χέρια μας. Και τα αλλάζουμε όλα!». Ακόμα κι αν το απεργιακό 48ωρο ρίξει την κυβέρνηση και προκαλέσει «πολιτικές εξελίξεις», εμείς δεν έχουμε να περιμένουμε τίποτα από τις εκλογές, τις «κυβερνήσεις ενότητας» και τα δημοψηφίσματα. Αυτά ανήκουν στην α-πολίτικη σφαίρα της αντιπροσώπευσης και την ετερονομίας και είναι από τα πρώτα που θα πρέπει να θέσει σε εφεδρεία ένα κίνημα. Ας απαντήσουμε με τον πολλαπλασιασμό των δημιουργικών και αμεσοδημοκρατικών καταλήψεων παντού, ας προτάξουμε την εφευρετικότητα στον πολιτικό αγώνα, ας επαναθεσμίσουμε τις ανθρώπινες και κοινωνικές σχέσεις. Η ρήξη και η σύγκρουση περνά και δοκιμάζεται μέσα από τον κοινωνικό πειραματισμό.

Ας μη φύγουμε από το δρόμο και τις πλατείες μέχρι να οικοδομήσουμε κάτι καινούριο

Προκήρυξη που μοιράζεται σήμερα 18/10/ από την Πολιτική Ομάδα για την Αυτονομία

protagma.wordpress.com

Advertisements
 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s