Lathrometanastis

Τέχνη – Ανατροπή – Δημιουργία

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ; 08/06/2011

Filed under: ΣΧΟΛΙΑ - ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ — lathrometanastis @ 11:17 πμ

 Είναι απλώς ζήτημα μιας νέας «μόδας»,  όπως έσπευσε να δηλώσει η κα Παπαρήγα;

Είναι ένα συνονθύλευμα που επιτρέπει στους ελληναράδες να διαδηλώνουν ενώ απαγορεύει στην αριστερά να εμφανιστεί με τις σημαίες και τα τραπεζάκια της, υποχρεώνοντάς την να χωρέσει τις αναλύσεις της στον ασφυκτικό χρόνο του 1,5 λεπτού;, όπως σπεύδει να εκφράσει τις επιφυλάξεις της η «Κόκκινη Ορχήστρα»;  (http://avantgarde2009.wordpress.com/2011/05/29/σκέψεις-για-την-πλατεία-συντάγματος/). Ή μήπως είναι ένα εκτονωτικό ξέσπασμα, το οποίο η τηλεόραση χαϊδεύει αλλά σταδιακά το περνάει σε δεύτερο πλάνο γιατί ο τηλεθεατής το βαρέθηκε;

Προτείνω να ηρεμήσουμε! (έστω κι αν δεν ανήκουμε στην ομάδα ψυχραιμίας που έχει συσταθεί στα πλαίσια του κινήματος της πλατείας Συντάγματος).

Να ηρεμήσουμε και να αναλογιστούμε τι συνέβαινε μόλις 20 μέρες πριν στο κέντρο της μνημονιακής Αθήνας, στις πλατείες όλης της ελληνικής επικράτειας. Η απάντηση είναι: απολύτως τίποτα!

Σε μια περίοδο που μόνο στην Κρήτη καταγράφηκαν 25 αυτοκτονίες για οικονομικούς λόγους μέσα σε δύο μήνες, σε μια περίοδο που παρακολουθούσαμε βουβοί τον ατελείωτο βομβαρδισμό εκβιαστικών μέτρων (περικοπές μισθών και συντάξεων, μαζικά κλεισίματα και απολύσεις, «συγχωνεύσεις» νοσοκομείων και σχολείων, κατάργηση του 8ωρου, δουλειά ανασφάλιστη και χωρίς εργασιακά δικαιώματα), απλώς αναμέναμε την κήρυξη της επόμενης 24ωρης απεργίας της ΓΣΕΕ για να εκτονώσουμε την οργή μας κατεβαίνοντας σε μια ακόμα διαδήλωση, έρμαια της απελπισίας και της κάθε προβοκάτσιας , μένοντας εκτεθειμένοι στην ωμή και απρόκλητη αστυνομική καταστολή.

Τα κόμματα της αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ) παρέμεναν εγκλωβισμένα στην ατέρμονη διαμάχη των συνιστωσών και των ισορροπιών τους, αρκούμενα σε φλογερές αντιμνημονιακές διακηρύξεις  και βυθιζόμενα στην αναξιοπιστία και  την αναποτελεσματικότητά τους.

Το ΚΚΕ, ως συνήθως, ακολουθούσε και ακολουθεί την μοναχική πορεία «καθαρότητας», με βάση τη λογική ότι δεν συμμετέχει κάπου αν δεν ελέγχει γραφειοκρατικά τις διαδικασίες.

Είναι απ’ αυτή την άποψη αυτονόητο ότι ΚΑΝΕΙΣ δεν είχε τη δυνατότητα να συγκεντρώσει όλο αυτόν τον κόσμο στην πλατεία  αλλά και να περιφρουρήσει αυτή τη συγκέντρωση είτε από τις ομάδες των θερμοκέφαλων είτε από την προβοκάτσια της αστυνομίας.

Ισχυρίζομαι , επομένως, ότι μπροστά στα μάτια μας εκτυλίσσεται ένα πρωτότυπο κοινωνικό πείραμα, χωρίς εχέγγυα για την κατάληξή του, που ζητάει την ενεργητική συνεισφορά όλων μας.

Χωρίς να περιμένουν τις συμφωνίες κορυφής των κομμάτων και των συνιστωσών, συναισθανόμενοι την κρισιμότητα των περιστάσεων, μια ομάδα ανθρώπων πήρε την πρωτοβουλία να κατέβει στο Σύνταγμα περιφρουρώντας τον ακομμάτιστο (όχι απολίτικο) χαρακτήρα μιας κινητοποίησης που σαν κεντρικό σύνθημα βάζει το παλλαϊκό αίτημα: Όχι στο μνημόνιο και την τρόϊκα – να φύγουν όλοι!

Ακούω ήδη τις οργισμένες αντιρρήσεις: Γιατί «ακομμάτιστο» κίνημα; Γιατί αυτή η καινοφανής υπόκλιση στο αυθόρμητο και πού μπορεί μια τέτοια επιλογή να μας οδηγήσει;

Η απάντηση, όσο προφανής κι αν είναι, συγκρούεται με έναν τρόπο σκέψης και λειτουργίας με τον οποίο έχουμε διαπαιδαγωγηθεί και είναι δύσκολο να ξεπεράσουμε μέσα σε λίγες βδομάδες:

Γιατί η εξέγερση ενάντια στα μέτρα της νεοφιλελεύθερης χούντας αφορά πολύ περισσότερο κόσμο από αυτόν που φτάνει η εμβέλεια της αριστεράς (εντός και εκτός κοινοβουλίου).

Γιατί η αριστερά όλα τα προηγούμενα χρόνια απλώς απέδειξε την ανικανότητά της να δυναμώσει από την κρίση του αντιπάλου, είτε αυτή οφείλεται σε αδυναμία κατανόησης μιας μεταβαλλόμενης πραγματικότητας είτε γιατί υποκύπτει εξακολουθητικά σε συστημικές «σκοπιμότητες» και συνδιαλλαγές.

Γιατί η αριστερά χωράει στο νέο αυτό κίνημα: Σύμφωνα με την απόφαση της λαϊκής συνέλευσης, όλοι είναι καλοδεχούμενοι εκτός απ’ τους φασίστες.

Όμως εδώ χρειάζεται μια νέα διευκρίνιση. Χωράει στο νέο κίνημα, σεβόμενη τις διαδικασίες που αυτό έχει ορίσει, διαπαιδαγωγώντας και διαπαιδαγωγούμενη: Όχι συμμετέχοντας, αφού έχει εξασφαλίσει προνομιακή θέση σε κάποιο πάνελ ομιλητών που θα αναλύσει επι ημίωρο την καπιταλιστική κρίση, θέτοντας «καθήκοντα και προοπτικές». Αλλά συνδιαμορφώνοντας, βήμα το βήμα, στόχους, τρόπους λειτουργίας και προτάσεις δράσης, με έναν κόσμο που σιχάθηκε τα μεγάλα λόγια και τα μηδενικά αποτελέσματα.

Είναι αλήθεια ότι κανείς δεν γνωρίζει πώς αυτό το κίνημα θα καταλήξει. Κάτι τέτοιο θα εξαρτηθεί από τα αντανακλαστικά του κόσμου που συμμετέχει, από την αποφασιστικότητα και την ωριμότητα των απαντήσεών του.

Για πρώτη φορά, όλος αυτός ο κόσμος δεν βαδίζει πίσω από ένα οργανωμένο σχέδιο, μέσα από δομές τριτοδιεθνιστικής καθοδήγησης, υπακούοντας τυφλά στις αποφάσεις των κεντρικών επιτροπών και των κομματικών ηγετίσκων.

Εκτός από τον φόβο που ίσως προκαλεί αυτή η νέα πραγματικότητα, αποτελεί ταυτόχρονα και μια πρώτης τάξης ευκαιρία για όλους μας.

Τις ερχόμενες εβδομάδες όλα αυτά τα ζητήματα θα κριθούν στην πράξη.

Άμεσος στόχος η ανατροπή του μνημόνιου, το διώξιμο της τρόϊκας, η ανατροπή αυτής ή κάποιας άλλης κυβέρνησης που θα επιδιώξει να περάσει αυτά τα μέτρα.

Όσοι πιστοί… μπορούν να προσέρχονται ή εναλλακτικά να καταθέσουν την κομματική τους αντιπρόταση…

Advertisements
 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s