Lathrometanastis

Τέχνη – Ανατροπή – Δημιουργία

ΚΙΝΗΜΑ 15Μ: ΔΕΝ ΛΕΙΠΟΥΝ ΤΑ ΛΕΦΤΑ-ΠΕΡΙΣΣΕΥΟΥΝ ΟΙ ΚΛΕΦΤΕΣ! 19/05/2011

Filed under: ΣΧΟΛΙΑ - ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ — lathrometanastis @ 9:57 πμ

Το μανιφέστο του κινήματος στα ελληνικά:

Είμαστε απλοί άνθρωποι. Είμαστε σαν εσάς: άνθρωποι, που ξυπνούν κάθε πρωί για να σπουδάσουν, να εργαστούν ή να βρουν δουλειά, άνθρωποι που έχουν οικογένεια και φίλους. Άνθρωποι, που δουλεύουμε σκληρά κάθε ημέρα για να παράσχουμε ένα καλύτερο μέλλον για τους γύρω μας.

Μερικοί από μας θεωρούμε τους εαυτούς μας προοδευτικούς, άλλοι συντηρητικούς. Μερικοί από εμάς πιστεύουμε στο Θεό, μερικοί όχι. Μερικοί από εμάς έχουν συγκεκριμένες ιδεολογίες, άλλοι είναι απολίτικοι, αλλά όλοι ενδιαφερόμαστε και θυμώνουμε για τις πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές προοπτικές που βλέπουμε γύρω μας: τη διαφθορά μεταξύ πολιτικών, επιχειρηματιών, τραπεζιτών, αφήνοντας μας αβοήθητους, χωρίς φωνή.

Αυτή η κατάσταση έχει γίνει συνηθισμένη, μια καθημερινή ταλαιπωρία, χωρίς ελπίδα. Αλλά αν ενώσουμε τις δυνάμεις μας, μπορούμε να την αλλάξουμε. Ήρθε η ώρα να αλλάξουμε τα πράγματα, η ώρα να οικοδομήσουμε μαζί μια καλύτερη κοινωνία. Ως εκ τούτου πιστεύουμε ότι:

Οι προτεραιότητες κάθε προηγμένης κοινωνίας πρέπει να είναι η ισότητα, η πρόοδος, η αλληλεγγύη, η ελευθερία του πολιτισμού, η βιωσιμότητα, η ανάπτυξη, η ευημερία και η ευτυχία των ανθρώπων.

Αυτές είναι αναμφισβήτητες αλήθειες που πρέπει να διέπουν την κοινωνία μας: το δικαίωμα στη στέγαση, την απασχόληση, τον πολιτισμό, την υγεία, την εκπαίδευση, την πολιτική συμμετοχή, την ελεύθερη προσωπική ανάπτυξη, καθώς και τα δικαιώματα των καταναλωτών για μια υγιή και ευτυχισμένη ζωή.

Η τρέχουσα κατάσταση της κυβέρνησης και του οικονομικού μας συστήματος, δεν προστατεύει αυτά τα δικαιώματα, και με πολλούς τρόπους αποτελεί εμπόδιο για την πρόοδο της ανθρωπότητας.

Η δημοκρατία ανήκει στο λαό (δήμος= άτομα , κράτος = κυβέρνηση) το οποίο σημαίνει ότι η κυβέρνηση αποτελείται απόόλους εμάς. Ωστόσο, στην Ισπανία, οι περισσότεροι από την πολιτική τάξη δε μας ακούνε. Οι πολιτικοί θα πρέπει να μεταφέρουν τη φωνή μας στα θεσμικά όργανα, να διευκολύνουν την πολιτική συμμετοχή των πολιτών μέσω άμεσων καναλιών με σκοπό το μεγαλύτερο όφελος για την ευρύτερη κοινωνία. Σκοπός τους δεν είναι να πλουτίσουν και να ευημερήσουν εις βάρος μας, υποκύπτοντας στη δικτατορία των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων, ούτε η κατοχή της εξουσίας για την εξουσία.

Η συγκέντρωση εξουσίας σε λίγους δημιουργεί ανισότητα, ένταση και αδικία, η οποία οδηγεί στη βία, την οποία εμείς απορρίπτουμε. Το πεπαλαιωμένο και αφύσικο οικονομικό μοντέλο της κοινωνικής μηχανής καταναλώνει την ίδια την κοινωνία πλουτίζοντας λίγους και στέλνοντας στη φτώχεια τους υπόλοιπους. Και θα συνεχίζει να το κάνει μέχρι να καταρρεύσει.

Ο σκοπός του ισχύοντος συστήματος είναι η συσσώρευση του χρήματος και όχι, η ευημερία της κοινωνίας. Σπατάλη πόρων, καταστροφή του πλανήτη, ανεργία και δυσαρεστημένοι καταναλωτές.

Οι πολίτες είναι τα γρανάζια μιας μηχανής που σχεδιάστηκε για να πλουτίσει μια μειοψηφία η οποία δεν υπολογίζει τις ανάγκες μας. Είμαστε ανώνυμα, αλλά χωρίς εμάς τίποτε από αυτά δεν μπορούσε να είχει συμβεί, γιατί εμείς κινούμε τον κόσμο.

Αν ως κοινωνία μάθουμε να μην εμπιστευόμαστε το μέλλον μας σε μια αφηρημένη οικονομία, η οποία για τους περισσότερους δεν επιστρέφει ποτέ οφέλη, τότε θα μπορέσουμε να εξαλείψουμε την εκμετάλλευσή μας.

Χρειαζόμαστε μία ηθική επανάσταση. Αντί να βάζουμε το χρήμα πάνω απ’ τον άθρωπο, θα το βάλουμε στην υπηρεσία μας. Είμαστε άνθρωποι και όχι προϊόντα. Δεν είμαι ένα προϊόν καθορισμένο απ’ το τι αγοράζω, γιατί και από που το αγοράζω.

Για όλα τα παραπάνω, είμαι εξοργισμένος.

Νομίζω ότι μπορώ να το αλλάξω.

Νομίζω ότι μπορώ να βοηθήσω.

Γνωρίζω ότι μαζί μπορούμε. Πιστεύω πως μπορώ να βοηθήσω.

Ξέρω ότι μαζί μπορούμε.

Τα πλακάτ λένε «Μετάβαση στη δημοκρατία» και «Απο-υποθηκοποίηση της πόλης»

Advertisements
 

2 Responses to “ΚΙΝΗΜΑ 15Μ: ΔΕΝ ΛΕΙΠΟΥΝ ΤΑ ΛΕΦΤΑ-ΠΕΡΙΣΣΕΥΟΥΝ ΟΙ ΚΛΕΦΤΕΣ!”

  1. Hambone Says:

    Χρειάζεται κίνημα Ανατροπής και όχι ενσωμάτωσης. Τα «αυθόρμητα» κινήματα, τα δήθεν «αταξικά» και «ακομμάτιστα», χειραγωγούνται, ξεφουσκώνουν και χάνονται.

    Από το περασμένο Σάββατο, πολλές πλατείες στις κυριότερες πόλεις της Ισπανίας βρίσκονται κατειλημμένες από νέους, κυρίως φοιτητές και άλλους εργαζόμενους. Ολα ξεκίνησαν το βράδυ της 15ης Μαΐου, γι’ αυτό και το «κίνημα» αποκαλείται «Κίνημα 15Μ» ή «Αληθινή Δημοκρατία τώρα». Οι κινητοποιήσεις αυτές αντανακλούν τα τεράστια προβλήματα που ζουν τα λαϊκά στρώματα στη χώρα ιδιαίτερα η νεολαία (ανεργία, ανασφάλεια, φτώχεια κλπ.) Το κίνημα αυτό που εμφανίζεται ως «ακομμάτιστο», «ακηδευμόνευτο» ως «αντισυστημικό», που συντονίζεται στο διαδίκτυο, δεν είναι τυχαίο ότι τυγχάνει τεράστιας προβολής από τα αστικά ΜΜΕ, διεθνώς και στην χώρα μας, με πρώτο το συγκρότημα του εφοπλιστή Αλαφούζου. Αυτό εξηγείται αν δούμε τα αιτήματα που προβάλλει: «Κάτω οι τραπεζίτες, οι πολιτικοί, η διαφθορά», «φορολογία στις χρηματιστηριακές συναλλαγές», για να βγούμε από την κρίση. Ο ΣΥΝ και οπορτουνιστικές δυνάμεις το αποκαλούν «αδιαμεσολάβητο» κίνημα. Βεβαίως σε αυτό το ετερογενές «κίνημα» δρουν δυνάμεις πολιτικές, της σοσιαλδημοκρατικής διαχείρισης που το μόνο που κάνουν είναι να διεκδικούν ένα πιο …ανθρώπινο καπιταλισμό. Ετσι εξηγείται και γιατί βρίσκει θερμές αγκάλες στους αστικούς και μικροαστικούς οπορτουνιστικούς κύκλους. Το συνεκτικό στοιχείο της υποστήριξης είναι ότι απουσιάζει οποιαδήποτε ταξική ανάλυση όπως και προοπτική ρήξης με το κεφάλαιο. Οτι εμφανίζεται ως το «νέο κίνημα» μακριά από το ταξικό εργατικό κίνημα.

    Οι αυταπάτες για «μερεμέτια» του συστήματος κυριαρχούν στους συμμετέχοντες. Η ανυπαρξία για δεκαετίες ισχυρού επαναστατικού πόλου, (αδύναμο Κομμουνιστικό Κόμμα, αδύναμο ταξικό εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα – στην Ισπανία ήταν καταστροφική για το κίνημα η επίδραση του ευρωκομμουνισμού – εκφράζοντας την αποστροφή για τους πολιτικούς εκπροσώπους των αστών και για τις συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες που έχουν ξεπουλήσει τους εργάτες, αντιδρούν με αφοριστικό και «άσφαιρο» για το σύστημα τρόπο. Ταυτόχρονα χειραγωγούνται από δυνάμεις που κυρίως θέλουν να μπουν ανάχωμα στην ανάπτυξη της ταξικής πάλης. Ετσι, όπως έχουμε δει και σε άλλες χώρες, αυτά τα «αυθόρμητα» κινήματα, τα δήθεν «αταξικά» και «ακομμάτιστα», π.χ., τα «φόρουμ κατά της παγκοσμιοποίησης», ξεφουσκώνουν και χάνονται γιατί ακριβώς είναι τέτοιος ο προσανατολισμός τους. Δε στηρίζονται στην ταξική οργάνωση της εργατικής τάξης, των συμμάχων της, δεν έχουν αντιμονοπωλιακό πλαίσιο και κατεύθυνση πάλης.

    Η λαϊκή κινητοποίηση που είναι θετικό ζήτημα, για να έχει προοπτική, δεν μπορεί να είναι εκτόνωση και μικροαστικό ξέσπασμα. Δεν αρκεί να περιγράφει την άθλια πραγματικότητα που βιώνουν οι εργαζόμενοι, οι νέοι από τα λαϊκά στρώματα. Πρέπει να ψάχνει τις αιτίες των προβλημάτων στην ίδια την φύση του καπιταλιστικού εκμεταλλευτικού συστήματος που τόσο στην φάση της ανάπτυξης όσο και στην φάση της κρίσης χτυπάει τα λαϊκά δικαιώματα για να εξασφαλίσει την κερδοφορία του κεφαλαίου. Η αναρχία του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, η ανισομετρία του είναι αυτή που οδηγεί στην κρίση, που σημαίνει και καταστροφή των παραγωγικών δυνάμεων και πρώτα και κύρια της εργατικής δύναμης. Η κρίση είναι νομοτελειακή εξέλιξη στον καπιταλισμό και φιλολαϊκή διέξοδος στα πλαίσια του συστήματος απλά δεν υπάρχει. Ακόμη και ό,τι δίνει το κεφάλαιο κάτω από την πίεση των εργατών μπορεί να το πάρει πίσω και στο πολλαπλάσιο. Στη σημερινή φάση οι αγώνες που περιορίζουν την κατεύθυνσή τους στη βελτίωση της ζωής του λαού δεν είναι αρκετοί ώστε για οδηγήσουν σε φιλολαϊκές λύσεις. Μπαίνει επιτακτικά η ανάγκη σύνδεσης αυτών των αγώνων, με την πάλη για την εξουσία και σε ποιανού τα χέρια θα είναι τα συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής.

    Ετσι για να υπάρξει κίνημα προοπτικής και όχι εκτόνωσης πρέπει η υπόθεση της κοινωνικής αλλαγής να μπει στην πρώτη γραμμή για την πρωτοπόρα τάξη της κοινωνίας, την εργατική τάξη. Να δυναμώσει μέσα από την ταξική της ενότητα, η οργάνωση εκεί όπου παράγεται ο πλούτος, στους τόπους δουλειάς, στους κλάδους, εκεί όπου βρίσκονται οι εργαζόμενοι, με στόχους πάλης κόντρα στα συμφέροντα των καπιταλιστών, κόντρα στην ταξική συνεργασία και στο συμβιβασμό. Με πρωτοπόρα την εργατική τάξη χρειάζεται να οικοδομηθεί η λαϊκή συμμαχία με τους αυτοαπασχολούμενους, τους φτωχούς αγρότες, τους νέους από τις λαϊκές οικογένειες με στόχο την σύγκρουση για να χάσουν τα μονοπώλια την εξουσία τους. Οχι για να αλλάξει η «πολιτική τάξη», «να μεταρρυθμιστεί το πολιτικό σύστημα» όπως ζητάει το «κίνημα 15Μ» στην Ισπανία, όχι για να αλλάξει η κυβέρνηση, αλλά για να αλλάξει η τάξη στην εξουσία. Ενα τέτοιο κίνημα σπάει την μοιρολατρία, κάνει την οργή δύναμη ανατροπής. Σε κάθε χώρα, την Ισπανία, την Ελλάδα και παντού, αυτό σημαίνει μαζικό απεγκλωβισμό λαϊκών δυνάμεων από την επιρροή των αστικών και ρεφορμιστικών κομμάτων, συμπόρευση και λαϊκή αντεπίθεση με τους κομμουνιστές.

  2. lathrometanastis Says:

    Πρώτα απ’ όλα, πάσα ένσταση δεκτή και θεμιτή εφόσον προωθεί τη συζήτηση παρακάτω.
    Αντίθετα, στη δική σου περίπτωση, διαβάζω ένα ακατάσχετο σεντόνι με «οδηγίες προς ναυτιλομένους» που αγνοεί επιδεικτικά το σημείο στο οποίο βρισκόμαστε σήμερα. Εν ολίγοις, αυτά τα επιχειρήματα θα μπορούσαν αυτούσια να είχαν διατυπωθεί π.χ. το 1980 ή το ’90 αλλά στη σημερινή εποχή ακούγονται γραφικά ή και τραγικά..
    Στη σημερινή εποχή, λοιπόν, η αριστερά όλων των πτερύγων (εντός και εκτός κοινοβουλίου) αποδεικνύεται εντελώς ανεπαρκής να οργανώσει την αντίσταση στην επέλαση του νεοφιλελευθερισμού, να υπερασπίσει τα στοιχειώδη εργασιακά δικαιώματα και κατακτήσεις, συνεχίζοντας να μιλάει σαν να μην έχει αλλάξει τίποτα, κλεισμένη στην ασφάλεια του κομματικού της μικρόκοσμου.
    Αν δεν τόχεις πάρει είδηση, αγαπητέ φίλε, η πλειοψηφία της γαλλικής εργατικής τάξης ψηφίζει Λεπέν, ενώ στην Ελλάδα το ΛΑΟΣ θεωρείται ένα νόμιμο θεσμικό κόμμα και η Χρυσή Αυγή παίρνει στα γκάλοπ ένα 1,5% πανελλαδικά.
    Και η αριστερά; Παρόλες τις πύρινες διακηρύξεις της, παρά τις περίτεχνες θεωρητικές της κατασκευές , αντί να δυναμώνει από την κρίση του αντίπαλου, αντί να οργανώνει τις μάχες, να αντιστέκεται και να σημειώνει νίκες, περιορίζεται να κουνάει το δάχτυλο και να αυτο-ικανοποιείται φραστικά, αρνούμενη πεισματικά να συζητήσει για το πώς φτάσαμε μέχρι εδώ.
    Κατά τα άλλα, δεν γνωρίζω αν αυτό το κίνημα της 15Μ αποτελεί την απάντηση στο πρόβλημα αλλά πιστεύω ότι η όποια απάντηση (αν και όταν έρθει) θα προκύψει από τα κάτω.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s