Lathrometanastis

Τέχνη – Ανατροπή – Δημιουργία

ΕΛΛΗ ΠΑΠΠΑ – ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΜΙΑΣ ΔΙΑΔΡΟΜΗΣ 02/10/2010

Filed under: ΒΙΒΛΙΑ — lathrometanastis @ 11:08 πμ

«’Υστερα ήτανε το θέμα της αποχής. Πριν πιαστούμε, είχαμε ακούσει την απόφαση που αναγνώριζε πως η αποχή από τις εκλογές του ’46 ήτανε λάθος – λάθος μάλιστα που βάραινε προσωπικά τον Ζαχαριάδη, όπως ο ίδιος ο τότε γραμματέας του Κόμματος παραδεχόταν. Μα η σύλληψή μας ήρθε αμέσως μετά, δεν είχαμε προλάβει να το συζητήσουμε – ίσως και να το είχαμε αποφύγει. Τώρα δεν υπήρχε πια λόγος να το αποφύγουμε. «Αν δεν είχε γίνει η αποχή…», είχε πει ο Νίκος (Μπελογιάννης) ανοίγοντας αυτή την κουβέντα. Αυτή τη σύνδεση του λάθους της αποχής με τη θέση όπου βρισκόμασταν εμείς την ώρα εκείνη εγώ δεν θα την τολμούσα ακόμη τότε. Όταν το έβλεπες έτσι, η αποχή έπαυε να είναι «ένα» λάθος. Γινόταν η απαρχή μιας ολόκληρης αλυσίδας από χιλιάδες θανάτους, από αναρίθμητες θυσίες. Η τελευταία του λέξη πάνω στο βαρύ αυτό θέμα ήτανε: «Και να σκέφτεσαι πως πάμε να πεθάνουμε για ένα λάθος…».

Η πολιτική διαθήκη της Έλλης Παππά αποτελεί μια καταιγιστική καταγραφή αμέτρητων «λαθών» του ΚΚΕ στη διάρκεια μιας πορείας 50 και πλέον χρόνων. Ανατριχιαστικές λεπτομέρειες, γεγονότα, λάθη και παραλείψεις από ηγεσίες που απαιτούσαν (και εξακολουθούν μέχρι σήμερα να απαιτούν ) το αλάθητο, δηλαδή το δικαίωμά τους να αποφασίζουν ελέω … εργατικής τάξης, χωρίς να ρωτούν κανένα και χωρίς να λογοδοτούν ποτέ σε κανέναν έλεγχο. Ωστόσο, πέρα από αυτή την χρήσιμη καταγραφή και μαρτυρία, η Παππά ξεπερνάει την εξήγηση του «λάθους» για να μιλήσει για τυχοδιωκτικές επιλογές και εγκληματικές σκοπιμότητες. Μια τοποθέτηση που αν και έχει πρωταρχικό παραλήπτη το ΚΚΕ, στην πραγματικότητα είναι ταυτόχρονα  μια κριτική απόρριψη  και όλων των «μικρών ΚΚΕ», των κομμάτων της τριτο (και τεταρτο)διεθνιστικής αριστεράς που επιμένουν να στηρίζουν τη λειτουργία τους σε «αλάθητα» και επομένως να απαιτούν τη διαρκή υποταγή των μελών τους στις παρανοϊκές προτεραιότητες της  εκάστοτε πεφωτισμένης ηγεσίας.

Πρώτο «λάθος» λοιπόν, η απόφαση για αποχή από τις εκλογές του ’46 (βλέπε και σχετικό σχόλιό μου στην προηγούμενη δημοσίευση για το βιβλίο του Λέανδρου Μπόλαρη).

Για την υπόθεση Μπελογιάννη, τα γεγονότα είναι γνωστά: Μετά την θανατική καταδίκη εμφανίστηκε το γράμμα του Πλουμπίδη που αναλάμβανε προσωπικά όλη την ευθύνη, δίνοντας τη δυνατότητα για ανατροπή της  απόφασης.  Την επόμενη μέρα, ο ραδιοφωνικός σταθμός του ΚΚΕ καταγγέλει ως πλαστή την επιστολή Πλουμπίδη (κι ας είχε βάλει το δακτυλικό του αποτύπωμα σαν υπογραφή), εξαλείφοντας κάθε δυνατότητα για προσφυγή στον Άρειο Πάγο και για αναψηλάφιση της δίκης. Άλλο ένα ασυγχώρητο «λάθος»;  Ίσως είναι πιο κοντά στην αλήθεια η εξήγηση της Έλλης Παππά που μιλάει για δύο στελέχη (Μπελογιάννης – Πλουμπίδης) που είχαν πέσει στη δυσμένεια του Ζαχαριάδη (γιατί κάποια στιγμή τόλμησαν να διαφοροποιηθούν από το 100% της κομματικής γραμμής) και αποτελούσαν τους ιδανικούς αποδιοπομπαίους τράγους. Μ’  ένα σμπάρο δυό τρυγόνια: Ο Ζαχαριάδης απαλασσόταν από δύο δυνητικά επικίνδυνα γι’ αυτόν στελέχη καταγγέλοντας ταυτόχρονα το κράτος της δεξιάς…

Για την κήρυξη της δικτατορίας του 1967 η Έλλη Παππά σημειώνει:

«Γιατί το ΚΚΕ (…) δεν άσκησε  την «αγωνιστική» επιρροή του, ώστε να γίνουν όλες οι προπαρασκευαστικές ενέργειες για α) την πρόληψη της δικτατορίας β) την κατάπνιξη εν τη γενέσει της κάθε απόπειρας επιβολής της, γ) την οργάνωση της λαϊκής αντίστασης σε περίπτωση επιβολής της; Τα προμηνύματα ήταν σαφέστατα, ουδείς αμφέβαλλε  για την βούληση τόσο των ανακτόρων να επιβάλουν τη «δικτατορία των στρατηγών» όσο και μιας χούντας αξιωματικών – επίδοξων δικτατόρων. Το «σαμποτάζ του Έβρου», οργανωμένο από τον ίδιο τον Παπαδόπουλο, τα άρθρα του Ιορδανίδη, οι «διαλέξεις» του Κωνσταντόπουλου (τις οποίες παρακολουθούσαν οι πολιτικοί της Δεξιάς με τον Παναγιωτάκη Κανελλόπουλο επικεφαλής), τα προβοκατόρικα δημοσιεύματα περί εισαγωγής όπλων – «κυνηγετικών» δε! – από την ΕΣΣΔ, τα πάσης φύσεως δυσφημιστικά δημοσιεύματα για τους Λαμπράκηδες (ιδιαίτερα για τις Λαμπράκισσες και τον καταχθόνιο ρόλο που έπαιζαν … οι μαύρες κάλτσες τους) και πάνω απ’ όλα το βασιλικό πραξικόπημα, που κατέληξε στην παραίτηση του πρωθυπουργού – που είχε την ψήφο του 53% του εκλογικού σώματος – και στην αποστασία, ήταν αρκούντως προειδοποιητικά.

Παρ’ όλα αυτά, η Ρούλα Κουκούλου αγνόησε επιδεικτικά την πληροφορία που της έφεραν τα παιδιά της ΕΔΑ Ζωγράφου (σ.τ.σ. : για στρατιωτικές κινήσεις) και η Αυγή θα κυκλοφορούσε με το περίφημο πλέον κύριο άρθρο – με την υπογραφή του Άγγελου Διαμαντόπουλου – που εξηγούσε γιατί ήταν αδύνατο να επιβληθεί δικτατορικό πραξικόπημα, όταν το πραξικόπημα των συνταγματαρχών είχε πλέον επιβληθεί. Αυτή η απραξία (…) δεν μπορούν πλέον να εξηγηθούν με μόνη την επιθυμία του ΚΚΕ να απαλλαγεί από την ύπαρξη της ΕΔΑ. Εκείνο το «αφού δεν μιλήσανε ακόμα οι σύντροφοι απ’ έξω» παραπέμπει ευθέως στην ΕΣΣΔ. ΄Ετσι, το ερώτημα «διεθνοποιείται»: Η Σοβιετική Ένωση έδινε τη γραμμή της ανοχής στη δικτατορία;

Θ’ αναφέρω δύο χαρακτηριστικά, που μάλλον περιέχουν την απάντηση. Στη διάρκεια της δικτατορίας «εορτάστηκε» πανηγυρικά (…) η συμμετοχή της ΕΣΣΔ στη λειτουργία του Ηλεκτρικού Σταθμού Κερατσινίου. Κι’ όταν έγιναν οι Ευρωπαϊκοί Αγώνες στην Αθήνα, η ΕΣΣΔ πήρε μέρος – κι εδώ μάλλον βρίσκεται το κλειδί της υποθέσεως. Οι εξόριστοι στα Γιούρα, όπως ήταν επόμενο, αντιδράσανε στη σοβιετική παρουσία στους αγώνες (…) Και τότε ακούστηκε η Αύρα (Βλάση) να λέει (δυνατά ώστε να ακουστεί και στο θάλαμο των γυναικών): «Ρούλα, Ρούλα, είδες τα μετάλλια που κέρδισαν οι Σοβιετικοί αθλητές;  Όποιος δεν καταλαβαίνει τη σημασία που έχει να ακούγεται ο σοβιετικός ύμνος στους αγώνες δεν καταλαβαίνει τίποτα!». Επομένως, η γραμμή που ερχόταν από τη Μόσχα ήταν η ανοχή, η θυσία της Ελλάδας στο βωμό των μικροσυμφερόντων της μπρεζνιεφικής ηγεσίας. Όπως αργότερα την είδαμε να συντελείται και για την Αργεντινή. Το καθεστώς του Βιντέλα μπορεί να εκτελούσε και να εξαφάνιζε χιλιάδες αγωνιστές, οι «τρελές της Πιάτσα ντελ Μάγιο» μπορεί να πάλευαν απεγνωσμένα να μάθουν την τύχη των παιδιών τους (…) κι όμως ο Κάππος, βουλευτής του ΚΚΕ, δήλωνε στη Βουλή των Ελλήνων – σε σχετική συζήτηση – πρως «η δική μας ανάλυση (δηλαδή, του ΚΚΕ) για την Αργεντινή είναι διαφορετική» και πως για το ΚΚΕ το καθεστώς Βιντέλα δεν είναι δικτατορία, αλλά ένα ιδιόμορφο «κεντρώο» καθεστώς! Εξήγηση αυτής της «ανάλυσης» της ντροπής το στάρι της Αργεντινής, με το οποίο κάλυπτε ο μπρεζνιεφισμός τα κενά της καταστροφικής αγροτικής πολιτικής που κληρονόμησε από την εποχή του Στάλιν και του Λυσένκο και δεν μπόρεσε να θεραπεύσει».

Αν οι καταγγελίες και η «εκ των έσω» μαρτυρία  της  Έλλης Παππά είναι πολύτιμες, εξ ίσου σημαντικά και ενδιαφέροντα είναι και τα πολιτικά συμπεράσματα ενός ανθρώπου που γνώρισε από πρώτο χέρι τις συνέπειες των ολέθριων αυτών επιλογών:

«Τότε μπήκε στη συνείδησή μου το πρόβλημα της εξουσίας και άρχισε να με απασχολεί πολύ σοβαρά. Έβλεπα πως ακόμη και μια πλασματική εξουσία, όπως είναι η κυρίαρχη θέση σε μια παράνομη οργάνωση που ζει και δρα έξω από τα πραγματικά όργανα εξουσίας πάνω σ’ένα λαό, διαφθείρει εξίσου, αφού στηρίζεται στην ιεραρχική οργάνωση  – ‘τα κατώτερα όργανα πειθαρχούν στα ανώτερα’… Το συμπέρασμά μου ήταν – και είναι – πως η εξουσία, η οποιαδήποτε, πραγματική ή πλασματική, διαφθείρει. Όταν κατέληξα σ’ αυτό το συμπέρασμα, άρχισα να σκέπτομαι την «οριζόντια» οργάνωση, απορρίπτοντας την κάθετη – μα αυτό είναι μια άλλη ιστορία».

Οι «Μαρτυρίες μιας διαδρομής» είναι ένα βιβλίο γεμάτο με «άβολες» αλήθειες για  τις  πάσης φύσεως κομματικές εξουσίες, γεγονός που εξηγεί είτε την ένοχη λασπολογία είτε την αμήχανη σιωπή τους. Για όλους εμάς, αποτελεί ένα πολύτιμο εφόδιο σε μια άνυδρη εποχή…

Advertisements
 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s