Lathrometanastis

Τέχνη – Ανατροπή – Δημιουργία

INGLURIOUS BASTERDS (****) 26/08/2009

Filed under: ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟς — lathrometanastis @ 8:40 πμ
Tags:

 ingloriousbastards

            Στην κατεχόμενη Γαλλία αποβιβάζεται μια μικρή ομάδα αμερικανο-εβραίων κομάντο που τρομοκρατεί τους Ναζί σκοτώνοντάς τους βάναυσα με ρόπαλα, μαχαίρια και αυτόματα. Αρχηγός τους ο Brad Pitt που απαιτεί από κάθε μέλος της ομάδας να του παραδώσει εκατό ή περισσότερα σκαλπ χιτλερικών. Όταν η δράση τους θα αποκτήσει διαστάσεις θρύλου, βάζουν σε εφαρμογή ένα παράτολμο σχέδιο που σα στόχο έχει την ανατροπή της πορείας του β’ παγκόσμιου πολέμου.

 

            Ο ιδιοφυής Ταραντίνο δήλωσε ότι πρόθεσή του ήταν να γυρίσει ένα «western spaghetti war movie» και τελικά καταθέτει μια απ’τις καλύτερες ταινίες της μέχρι τώρα πορείας του. Με το γνώριμο, αντισυμβατικό του στυλ αποσπά εξαιρετικές ερμηνείες από τους ηθοποιούς του, χρησιμοποιεί μουσική υπόκρουση που παίζει από Ennio Morricone μέχρι το Cat People του David Bowie και καταλήγει σ’ ένα αποτέλεσμα 2 ½ ωρών που δεν πλατειάζει, δεν γίνεται ποτέ βαρετό αλλά παρακολουθείται με αμείωτο ενδιαφέρον μέχρι το τελευταίο λεπτό!

            Ποιο είναι, όμως, το μυστικό της επιτυχίας του Ταραντίνο; Ποιο είναι το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των ταινιών του που δεν κατατάσσονται σε καμιά προηγούμενη σχολή και καταφέρνουν να δημιουργούν το δικό τους κινηματογραφικό σύμπαν; Τι άλλο από τη δημιουργική ανάμιξη αντιφατικών ειδών, την εστίαση στο κιτς, την πρόκληση, τη δυναμική ανανέωση μιας μορφής τέχνης που δείχνει να χάνει τον προσανατολισμό της.

            Στη διάρκεια του 20ου αιώνα είδαμε την ανάπτυξη κινηματογραφικών σχολών κάθε είδους: νεορεαλισμός, φρι σίνεμα, νουβελ βαγκ, για να αναφέρουμε ενδεικτικά κάποιες από τις πιο γνωστές. Στο γύρισμα του αιώνα όλα αυτά δείχνουν ανεπιστρεπτί προσκολλημένα στο παρελθόν, ακριβώς γιατί συνδέονται με διαφορετικές περιόδους ανάπτυξης των δυτικών κοινωνιών. Πρόκειται για σχολές που αντέδρασαν η κάθε μια με διαφορετικό τρόπο στις κατεστημένες πολιτιστικές και κοινωνικές αντιλήψεις της εποχής τους. Εκτός όμως από το ΤΙ λες, υπάρχει και το ερώτημα του ΠΩΣ το λες. Αν, για παράδειγμα, η γαλλική νουβέλ βαγκ ανέτρεψε τα κινηματογραφικά δεδομένα της δεκαετίας του ’60, ξανά και ξανά χρειάζεται να βρίσκει ένας δημιουργός καινούργιους, ενδιαφέροντες τρόπους για να αφηγηθεί τις ιστορίες του.

Μ’ αυτή την έννοια σε μια εποχή παντοκρατορίας της τηλεόρασης, ιδεολογικής υποχώρησης του «πνευματικού κόσμου», εξαφάνισης των μεγάλων κινηματογραφικών σχολών των προηγούμενων δεκαετιών, ο Ταραντίνο επιλέγει την παρωδία, την πρόκληση, το ασεβές χιούμορ.

Πραγματικά, αν ξεχάσει κανείς το στοιχείο του κιτς, αν πάρει τοις μετρητοίς αυτά που συμβαίνουν στο Inglurious Basterds, μάλλον θα τον αποκηρύξει μετά βδελυγμίας. Το σενάριο της ταινίας δείχνει να αναπαράγει το στερεότυπο του αντιφασιστικού πολέμου: οι κακοί ναζί ενάντια στους «καλούς» δημοκράτες αμερικανούς, όταν είναι γνωστό ότι οι «σύμμαχοι» δεν κινητοποιήθηκαν λόγω αγνών αντιφασιστικών συναισθημάτων αλλά γιατί ένιωσαν να απειλούνται τα ιμπεριαλιστικά τους συμφέροντα από την χιτλερική εξόρμηση. Ωστόσο, όπως και στις υπόλοιπες ταινίες του (Pulp Fiction, Kill Bill κλπ) το σενάριο είναι μόνο η αφορμή, μια  συμπύκνωση στερεότυπων που τον διευκολύνουν να εξαπολύσει μια καταιγιστική επίθεση μαύρου χιούμορ, παρωδίας και (αυτο)σαρκασμού. Καμιά πρόθεση για κατάθεση ενός έγκυρου ιστορικού έπους λοιπόν και μια επιπλέον απόδειξη γι’αυτό είναι η απιθανολογία του τέλους της ταινίας, με τη ναζιστική ηγεσία να κρύβεται πανικόβλητη από την επίθεση της ολιγομελούς ομάδας των τιμωρών-υπερηρώων.

Αξίζει, με την ευκαιρία, να σημειωθεί ότι αν και η υπερβολική βία είναι ένα στοιχείο που ο Ταραντίνο τονίζει κατά κόρον στις ταινίες του, η κτηνώδης βία των Ναζί στο Inglurious Basterds δεν είναι ένα σεναριακό εύρημα για τον απλούστατο λόγο ότι στην περίπτωση  αυτή η ιστορική πραγματικότητα ξεπερνάει και την πιο αχαλίνωτη φαντασία. Η απλή αναφορά στις εγκληματικές ναζιστικές πρακτικές ξεπερνάει σε σοκ το οποιοδήποτε κινηματογραφικό λουτρό αίματος.

Κόντρα σε κάθε σοβαροφάνεια, ομφαλοσκόπηση, αναμάσημα κινηματογραφικών κεκτημένων του παρελθόντος,  μια ταινία-επίτευγμα που αξίζει να δείτε.

(Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Εργατική Αριστερά») 

 

Advertisements
 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s