Lathrometanastis

Τέχνη – Ανατροπή – Δημιουργία

HUNGER 07/10/2008

Filed under: ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟς — lathrometanastis @ 7:10 πμ
Tags:

Στην αρχή της ταινίας παρακολουθούμε έναν τυπικό οικογενειάρχη να ετοιμάζεται για τη δουλειά: Ντύνεται, παίρνει πρωινό, βγαίνει από το σπίτι αλλά πριν ξεκινήσει κοιτάζει κάτω απ’ το αυτοκίνητό του για να ελέγξει αν είναι παγιδευμένο με εκρηκτικά. Σύντομα τα πράγματα ξεκαθαρίζουν: Πρόκειται για έναν δεσμοφύλακα των Ιρλανδικών Φυλακών «της αυτού μεγαλειότητος», όπου κρατούνται 75 μέλη του IRA.

            Τα χέρια του ήρωά μας είναι μονίμως πληγωμένα: Όταν η κάμερα τον ακολουθήσει μέσα στη φυλακή,  βλέπουμε ότι κάτι τέτοιο οφείλεται στις «στενές επαφές» που έχει με τους κρατούμενους: οι αμυχές των χεριών του αντιστοιχούν σε σπασμένα πλευρά, μαυρισμένα μάτια και ανοιγμένα κεφάλια των μελών του IRA που αρνούνται να συμβιβαστούν.

            Στο πρώτο μέρος της ταινίας παρουσιάζονται, χωρίς μεγαλοστομίες ή περιττές δραματοποιήσεις, οι πραγματικές συνθήκες κράτησης που επιφυλάσσει ο αλαζονικός βρετανικός ιμπεριαλισμός σε όσους αμφισβητούν την κυριαρχία του. Ενδιάμεσα, παρεμβάλλονται, με σαφή ειρωνική διάθεση απ’ τη μεριά του σκηνοθέτη, δηλώσεις της  διαβόητης τότε πρωθυπουργού Μάργκαρετ Θάτσερ, που αρνείται οποιαδήποτε συνδιαλλαγή με τους «τρομοκράτες».

            Στο δεύτερο μέρος της ταινίας το σκηνικό αλλάζει: η τυφλή, αυθόρμητη αντίσταση μετατρέπεται σε απόφαση για οργανωμένη πίεση, χρησιμοποιώντας το ύστατο όπλο που απομένει σε ανθρώπους που έχουν αποστερηθεί από κάθε πολιτικό δικαίωμα: την απεργία πείνας μέχρι θανάτου.

            Στην κορυφαία, ίσως, σκηνή της ταινίας, παρακολουθούμε το διάλογο του Μπόμπι Σαντς με τον καθολικό ιερέα της φυλακής, όπου του ανακοινώνει την απόφασή του. Σε ένα εξαιρετικά απλό αλλά υποβλητικό στήσιμο της σκηνής, μέσα απ’ το διάλογο των δύο απέναντι σε μια ακίνητη κάμερα, θα ξεδιπλωθούν όλα τα ζητήματα στρατηγικής, τακτικής αλλά και αμφιβολιών και διλλημάτων γύρω απ’ τις μορφές που πρέπει να πάρει ο αγώνας για να είναι αποτελεσματικός. Στον έντονο σκεπτικισμό του ιερέα εν τέλει ο Μπόμπι Σαντς απαντάει: «Η ελευθερία είναι τα πάντα για μένα… το να δώσω τη ζωή μου δεν είναι μονάχα το μοναδικό πράγμα που μπορώ να κάνω, είναι το μόνο σωστό».

            Μετά από 66 βασανιστικές μέρες, ο Μ. Σαντς, αν και έχει προηγουμένως εκλεγεί βουλευτής του Βρετανικού κοινοβουλίου, πεθαίνει παραμένοντας πιστός στην απόφασή του να μην υποχωρήσει μπροστά στον θατσερικό οδοστρωτήρα. Σ’ αυτήν την κινητοποίηση θα πεθάνουν συμμετέχοντας στην απεργία πείνας οκτώ ακόμη νέοι αγωνιστές του IRA, πυροδοτώντας διαδηλώσεις διαμαρτυρίας σε μια σειρά χώρες (όπως και στην Ελλάδα) και αναγκάζοντας εν τέλει τους βρετανούς να δεχτούν όλα τα επιμέρους αιτήματα των κρατούμενων γύρω απ’ τις συνθήκες κράτησής τους, αν και μέχρι το τέλος αρνήθηκαν πεισματικά -για να κρατήσουν τα προσχήματα- να τους αναγνωρίσουν σαν πολιτικούς κρατούμενους.

            Η ταινία του πρωτοεμφανιζόμενου άγγλου Στιβ Μακ Κουίν (απλή συνωνυμία με τον διάσημο σταρ) τιμήθηκε στο φεστιβάλ του Τορόντο, ενώ ο ίδιος μας αυτοσυστήνεται καταφέρνοντας να συνδυάσει τη σκηνοθετική επιδεξιότητα με την δυναμική καταγγελία.

Advertisements
 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s