Lathrometanastis

Τέχνη – Ανατροπή – Δημιουργία

Απροσδόκητος Κήπος 19/01/2010

ΓΙΑΝΝΗΣ ΓΙΑΝΝΟΥΛΕΑΣ

Απροσδόκητος κήπος

ΑΘΗΝΑ 2005

Στην Αθηνά.

e-mail επικοινωνίας: writings@otenet.gr

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Προλογικό σημείωμα. 3

Κενό αέρος 4

Μια ορισμένη αστάθεια. 5

Μια τελευταία μου αποτυχία. 6

Day after Day 7

Αναπνέοντας άπειρο. 8

Τιποτ’ άλλο. 9

Αιφνίδιο Σατόρι 10

Γκρίζος ουρανός 11

Άτιτλο. 12

Υπνοβασία. 13

Έτσι είναι 14

Μαγική εικόνα. 15

Έμψυχη απώλεια. 16

Αυτά που ζητάς δεν είναι λίγα…. 17

Σκηνές από ελικόπτερο. 18

Όπως σ’ εκείνη τη φωτογραφία της Κυριακής 19

Σταθερή επίγνωση. 21

Νυχτερινό μανιφέστο. 22

Υστερόγραφο. 24

Ζωολογία. 25

Η κρυστάλλινη σφαίρα. 26

Προσοχή! 27

Οι τρεις ευχές μου. 28

Θεμελίωση δικαιώματος 29

Πατρινό καρναβάλι 30

Ένα αργοπορημένο ποίημα. 31

Ανάκτηση αισθήσεων. 32

Άναρθρη σιγή. 33

Έρημη πλατεία. 34

Μελλοντική ανάμνηση. 35

Βιογραφικά στοιχεία.

Προλογικό σημείωμα

Έχω τη γνώμη ότι τα ποιήματα αυτής της συλλογής, γραμμένα μέσα στη διετία 1999–2000, δεν εκφράζουν τις σημερινές δυνατότητες της κοινωνίας να αντισταθεί, να ανατρέψει τα προγνωστικά της ηττοπάθειας, να «διεκδικήσει το αδύνατο».

Ωστόσο, με δεδομένη τη διαχρονική αξία της ποιητικής πράξης, ελπίζω ότι θα λειτουργήσουν ως μαρτυρία της χρονικής περιόδου αυτής τόσο σε συλλογικό όσο και σε προσωπικό επίπεδο.

Γιάννης Γιαννουλέας

ΚΕΝΟ ΑΕΡΟΣ

Όλο και πιο

συχνά

αναρωτιέμαι αν

υπάρχω.

Διαπερνώ τους τοίχους

με ευκολία,

τα κορεσμένα λεωφορεία

δεν είναι για μένα εμπόδιο,

χθες

ο αξιωματικός υπηρεσίας

αγνόησε την ύπαρξή μου.

Όλο και πιο

σπάνια

συναντώ μια χειρονομία

να με σταματήσει,

να διαλύσει για λίγο

τα σύννεφα

που τη ζωή μου

αναπάντεχα κυκλώνουν.

ΜΙΑ ΟΡΙΣΜΕΝΗ ΑΣΤΑΘΕΙΑ

Γιατρέ μου,

μια ζάλη έχω στο μυαλό —

ναυτία ανεξήγητη —

τάση προς έμετο —

αν και υποθέτω

ότι η σταθερότητα

— είναι αλήθεια —

συναντάται

στα νεκροταφεία

Όμως, γιατρέ,

χωρίς να απομακρύνομαι διόλου

απ’ την ουσία

ώρες ώρες

χρειάζεται να κρατώ σταθερά τον τοίχο

ειδικά μεσοπέλαγα

όταν απροσδόκητα ξεσπάσει ο άνεμος

ΜΙΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΜΟΥ ΑΠΟΤΥΧΙΑ

Μειονεκτώ κατά κράτος

στη σφυγμομέτρηση

της εταιρείας

ο υπάλληλος

διαπίστωσε

— δραματικά κάτω απ’ το όριο του δείκτη —

λιγότερο άγχος

λιγότερη σπατάλη

λιγότερη υπεροψία

λιγότερη προσκόλληση στο εφήμερο.

Έτσι δεν κέρδισα

το θαυμάσιο φλιτζάνι-δώρο

για τους νικητές

DAY AFTER DAY

Κάθε πρωί

δένω στο λαιμό μου το παπιγιόν του κλόουν έπειτα

κάθομαι σ’ ένα άδειο γραφείο

μπροστά σ’ ένα σιωπηλό τηλέφωνο

δίπλα σ’ ένα φυτό νεκρό

βάζω τα δυνατά μου

και μαζεύω μια χούφτα κέρματα

για την προσπάθεια.

ΑΝΑΠΝΕΟΝΤΑΣ ΑΠΕΙΡΟ

Αγνοώ την κοινή πρόληψη!

Το γέμισμα του φεγγαριού,

η εναλλαγή της μέρας με τη

νύχτα,

το σύντομο πέρασμα της άμμου

στην κλεψύδρα

είναι στην αληθινή μου φύση.

Μόνο φευγαλέα

αντιμετωπίζω την πιθανότητα

μιας τρικυμίας

απροσδόκητης,

ενός ύφαλου

αιφνίδιου —

το τσιγάρο εδώ

ίσως παίξει

το ρόλο του,

να μετατρέψει δηλαδή

σε πολύκλαυστο ναυάγιο

το πολλά υποσχόμενο ταξίδι μου

στη β΄ θέση

του πλοίου.

ΤΙΠΟΤ’ ΑΛΛΟ

Τίποτα δεν χρειάζομαι

στη ζωή μου

όχι

παρέες — ακατάσχετες — λόγια —

δίχως αντίκρισμα — συγγενείς —

αιμοδιψείς — άνευ — ουσίας —

αντιπαράθεση.

Τίποτα δεν χρειάζομαι

στη ζωή μου

μόνο έναν απλό,

ανεπιτήδευτο,

συνειδητό φίλο.

ΑΙΦΝΙΔΙΟ ΣΑΤΟΡΙ

Μεροκάματα σεληνόφωτος

καταργώ

με το ’να μου χέρι

αγνοώ τα εμβατήρια

της νεκρής γλώσσας

κατατάσσομαι εθελοντής

στη στρατιά των

αγέννητων.

Αποζητώ

το όν

που δεν μπορεί

να μιλήσει.

ΓΚΡΙΖΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

Σχεδόν τρελός

παρακολουθώ

εικόνες χωρίς ήχο

ιεροτελεστίες ολοκαυτώματος

απροσδόκητης ευκολίας σχόλια

ενώ

ακούω θλιμμένα τραγούδια

για το θάνατο

όλων όσους

γνωρίζω.

Ποιος μπορεί να ορίσει

το σχεδόν;

ΑΤΙΤΛΟ

Ώρες ώρες δεν χρειάζομαι κανέναν.

μπορώ να κατεβάσω το τηλέφωνο,

να καθίσω στο ζεστό μου σπίτι

παρέα με τα βιβλία μου,

τη μουσική μου,

το ποτό μου

και να αναλογιστώ με την ησυχία μου

πόσο πολύ μου λείπουν όλοι

ΥΠΝΟΒΑΣΙΑ

Οσμή φωτός —

απροσδόκητος κήπος.

στο αφρισμένο ποτάμι

επιπλέω

χωρίς καμιά σκέψη

εποχούμενος

σε δυο αστραφτερές

παντόφλες.

ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ

Τέχνη —

Σκατά

Απελπισία

Φυγή

Αυταπάτη

Παραίτηση

κι όμως

μια ηλιαχτίδα

απ’ το μυαλό

και πάλι βγαίνει…

ΜΑΓΙΚΗ ΕΙΚΟΝΑ

Ο κύριος με το μαύρο καπέλο

εμπρός μου

αγνοεί το πρόβλημά μου

αγνοεί το πρόβλημα

αγνοεί

καθολικώς

και βέβαια

τώρα που το αναλογίζομαι

— πώς δεν το σκέφτηκα; —

δεν αγνοεί τίποτα

είναι συνένοχος

συμμέτοχος

έχει κι αυτός το μερίδιό του

απ’ το απαίσιο κέρδος.

Κάθε πρωί

έχω εμπρός μου

έναν κύριο

με καπέλο.

ΕΜΨΥΧΗ ΑΠΩΛΕΙΑ

Το βλέπω από τώρα στα μάτια της.

είναι πανέμορφη.

σίγουρα

θα παίξει με δέκα άνδρες

έχει τη δύναμη

να πάρει ένα πτυχίο

έχει τη θέληση

να αφήσει απογόνους

παραπάνω από βέβαιο

στα σαράντα της

θα καταλήξει

ένας κενός,

συλημένος

ναός.

ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΖΗΤΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΛΙΓΑ…

Αναγνωρίζω πρώτος

την αστάθεια

των καιρικών συνθηκών,

τα μαύρα σύννεφα

πάνω απ’ τη μικρή μας

βάρκα,

την άτακτη φυγή

των ζώων του δάσους.

Όμως επιμένω!

Ζητώ δείκτη ευφυΐας

χίλια και άνω

Ζητώ αμύθητο

περίσσευμα ψυχής

Ζητώ ακίνητα

ιδανικά κι ευαισθησίες

Αποζητώ μια

πανέμορφη

ποιητική εμπειρία.

Λίγα ή πολλά

ας απαντηθεί

απ’ όσους με διαβάζουν

ένα κρύο απόγευμα

σαν το σημερινό.

ΣΚΗΝΕΣ ΑΠΟ ΕΛΙΚΟΠΤΕΡΟ

Αυτός που κάηκε

από τις εμπρηστικές στο Βιετνάμ

εγώ ήμουν

κι αυτός που εκχριστιανίστηκε βίαια

στις σταυροφορίες

εγώ ήμουν

αυτός που φτερούγισε απ’ τον έκτο όροφο

της ασφάλειας

εγώ ήμουν

αυτός που μεθοδικά εξοντώθηκε

σε χιτλερικό θάλαμο αερίων

στην εξορία των γκούλαγκ

που έγινε παρανάλωμα

στον β΄ παγκόσμιο

στη Σερβία

στην κεντρική Αφρική

σ’ όλες τις περιπτώσεις

εγώ ήμουν

μπορείτε να μ’ αναγνωρίσετε

στις φωτογραφίες

των διεθνών πρακτορείων.

ΟΠΩΣ Σ’ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Πάντα έτσι ήταν.

τα φυλλώματα της ζούγκλας παίζουν το ίδιο έργο απόψε.

οι ύαινες στήνουν με περίσκεψη

ενέδρες.

καλύπτουν τα

ίχνη.

μένουν στη σκιά

δίχως βιασύνη.

μετρούν με ακρίβεια τα βήματα

για το θανάσιμο

άλμα.

Ακόμα έτσι είναι.

τα θηράματα περιφέρονται

στη δίνη

των αντιφάσεών τους.

αναζητούν

τροφή,

μυρίζουν τον αέρα

για ευκαιρίες,

χτενίζουν

τις μικρές αγγελίες,

τη μισή τους ζωή

την περνούν

στις σκονισμένες ουρές

των υπηρεσιών

για το επίδομα.

Είναι φανερό.

το ταξικό τους

ένστικτο επιβίωσης

έχει ατονήσει

τελευταία.

Ανάμεσά τους βλέπεις κάποια

να χαμογελούν αφηρημένα

όπως σ’ εκείνη τη φωτογραφία της κυριακής

να κλείνουν τ’ αυτιά τους

στις παράξενες προειδοποιήσεις

ενοχλητικών πουλιών

πως

το κοπάδι των δολοφόνων είναι

μια ανάσα μακριά

πεινασμένο

παραταγμένο

έτοιμο

πως καιρός για χάσιμο

δεν υπάρχει

πόσο μάλλον για χαμόγελα.

ΣΤΑΘΕΡΗ ΕΠΙΓΝΩΣΗ

Κι όμως.

Σκέφτομαι πως μια μέρα

θα συμφωνήσουν μαζί μου

όσοι έχουν διαβεί

το κατώφλι του θανάτου,

για να επανέλθουν

αποφασιστικότεροι.

ΝΥΧΤΕΡΙΝΟ ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ

Οι ακλόνητες συνεπαγωγές μου

με οδήγησαν στην έρημο.

Δεν έχω πια φωνή!

Στην προσωπική μου όαση

εξόριστος

εκτελώ βηματισμούς

διατεταγμένους

αντιστέκομαι στη βία

του δεσμοφύλακα

καίω τα στρώματα

σ’ ένδειξη διαμαρτυρίας

κάνω απεργία πείνας

μέχρις εσχάτων

κάθιδρος εν τέλει

συλλογίζομαι:

Άλλος ένας

τρελός του χωριού

υπήρξα τελικά,

παράξενος

μονόχνωτος

ακατανόητος

στους περαστικούς νοικοκυρέους

πάντα βιαστικούς

να επιβιβαστούν

στο τρένο

με προορισμό την πόλη

Αυτοκαταστροφή.

Ξέρω ωστόσο

— αν αυτό σας είναι παρήγορο —

πολλές δεκαετίες αργότερα

και πάλι θα κραυγάζουν

ο ένας στον άλλο

με μιαν οργή δικαιωμένη

απ’ την ιστορία

«Ποτέ ξανά!».

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ

Μια εκτέλεση

παραμένει καταδικαστέα

έρμαιο στα στόματα

αυτών που δεν πρέπει να μιλούν,

παραμένει αναποτελεσματική

όσο ένα ποίημα

που το απαγγέλλουν

λάθος χείλη.

ΖΩΟΛΟΓΙΑ

Μαύρα αναλφάβητα ερπετά

εγκαταλείπουν τις τρύπες τους

έξι μέρες την εβδομάδα

— γιατί την έβδομη αναπαύονται —

Κυκλοφορούν στα στενά πεζοδρόμια

μπαίνουν και βγαίνουν στους υπόνομους

στα καταστήματα

στις δημόσιες τουαλέτες

συναλλάσσονται

παραληρούν

τρομοκρατούν

ασκούν τα εκλογικά τους δικαιώματα

καθορίζοντας

και τη δική μου ζωή.

Η ΚΡΥΣΤΑΛΛΙΝΗ ΣΦΑΙΡΑ

Ονειρεύομαι το θάνατό μου.

Θα ’ναι απόγευμα,

μια μέρα του γλυκού Σεπτέμβρη,

όταν οι λιγοστοί συγγενείς

και φίλοι ασφαλώς,

θα θρηνούν

την απότομη διακοπή

μιας τεθλασμένης πορείας.

Στο μεταξύ

παλεύω με σκιές

εξαντλούμαι

παλινδρομώ

περιπλανώμαι

σε μια διαδρομή

που όλο και πιο συχνά

αναγνωρίζω τα όριά της.

ΠΡΟΣΟΧΗ!

Δεν πρέπει

να μας βαραίνει

κανένας

σεβασμός,

καμιά

εμπιστοσύνη,

καμία

προσδοκία.

Το μέλλον,

ένα σχήμα λόγου.

Το παρελθόν,

άλλος ένας σκελετός

στο νεκροταφείο

αυτοκινήτων.

Προσοχή!

μόνο

αυτή

η

στιγμή

υπάρχει!

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΕΥΧΕΣ ΜΟΥ

Θέλω να μιλήσω

για τη δύναμη

της αισιοδοξίας.

Για τις ώριμες του μέλλοντος

ημέρες

— όταν οι ανάξιοι καιροί μας

μόνο βιαστικά θα μνημονεύονται

απ’ τους σχολαστικούς —

για λίμνες με νούφαρα

και βάτραχους-ρήτορες

για δένδρα ερωτευμένα

με ρίζες γερές.

Θέλω να μιλήσω.

Θέλω.

ΘΕΜΕΛΙΩΣΗ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΟΣ

Δεν υπάρχει συνάφεια

ανάμεσα

σ’ αυτούς που συγκεντρώνουν

ένσημα σπαραγμού

και σ’ αυτούς

που δεν ξέρουν

τι σημαίνει αυτό.

ΠΑΤΡΙΝΟ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ

Περασμένα μεσάνυχτα

ανυποψίαστα γέλια στην πόρτα

μεθυσμένα βήματα

σφυρίζοντας ένα σκοπό ανάλαφρο

μετά τη λαμπρή γιορτή

τελευταία αγωνία

— αν το περίπτερο διανυκτερεύει —

με βήματα αργά

πολύ αργά

ο σκύλος

δεν με χάνει

απ’ τα μάτια του,

ακίνητος

σκύλος,

έλα δω

σκυλάκι…

ωστόσο

από μακριά

ήχοι παράξενοι

— ουρλιαχτά —

στο φωτισμένο φαρμακείο μέσα

παιδιά βαμμένα κόκκινα

μιλάνε με ψιθύρους

κάποιος στρέφεται

ζητάει τσιγάρο

«Νίκος Τεμπονέρας»

μου συστήνεται.

ΕΝΑ ΑΡΓΟΠΟΡΗΜΕΝΟ ΠΟΙΗΜΑ

Επτά παράξενα δευτερόλεπτα

— ο κούκος απέναντι

μου βγάζει τη γλώσσα του —

μέχρι να θυμηθείς τη φωνή

στην άλλη άκρη

της γραμμής.

Επτά παράξενα δευτερόλεπτα

και μια αστραπιαία θύμηση

Ξημέρωμα στην άδεια πολιτεία

Η άσκοπη η βόλτα στο λιμάνι

Ένα ταξίδι μας χωρίς αποσκευές.

Επτά παράξενα δευτερόλεπτα

μέχρι ν’ απαντήσεις

σ’ αυτήν την αψυχολόγητη πρόταση

μ’ ένα σου

γέλιο.

Χρόνια μετά

επτά παράξενα δευτερόλεπτα

για να συνειδητοποιήσω τρέμοντας

ότι

επτά παράξενα δευτερόλεπτα ήταν αρκετά για το

μεθυσμένο

βίαιο

απελπισμένο

πέρασμά σου

στη χώρα της σκιάς.

ΑΝΑΚΤΗΣΗ ΑΙΣΘΗΣΕΩΝ

Για ποίηση είναι τούτο το χαρτί

όχι για υπολογισμούς

και καιροσκοπικές προσθαφαιρέσεις

δεν είναι τεφτέρι ευκαιρίας

λογιστική απόδειξη

χρεωστικό υπόλοιπο

ή όπως αλλιώς λέγεται

στην αργκό

των επιτυχημένων

— είναι μόνο πρώτη ύλη για απογείωση

ΑΝΑΡΘΡΗ ΣΙΓΗ

Με νύχια και με δόντια αγωνίζομαι

να αποκρούω την ασθένεια με χάρη

οι λυσσαλέοι άνεμοι να μη με ξεριζώνουν

στους πέτρινους τους τοίχους να μην

αντιμιλώ.

Αποκηρύσσω τις ετήσιες ταυρομαχίες!

Στα μανιασμένα στίφη αντίθετα

σκιά αλλόκοτη για μια στιγμή περνά

σκιά τρελού κιόλας

χάθηκε…

Γι’ αυτό

με νύχια και με δόντια αγωνίζομαι

σ’ έναν αγώνα άνισο

αναλογιζόμενος

με την επιμονή του γαλιλαίου

ότι το σύμπαν όλο ποντάρει

στην αργοπορημένη ευφυΐα

τoυ ταύρου.

ΕΡΗΜΗ ΠΛΑΤΕΙΑ

Όχι,

δεν βρέχει ακόμα!

έχει σκοτεινιάσει όμως

για τα καλά —

σύννεφα σκοτεινά σαν λάκκοι

ανοίγονται μπροστά στα μάτια μου

Κάθε πρωί

ένα καινούριο χελιδόνι

ειδοποιεί για την

επερχόμενη καταιγίδα

Όχι,

καμία ανάγκη

να λάβουμε τα μέτρα μας

προς το παρόν.

Σκοτεινιάζει, μόνο, ραγδαία

και μια ησυχία νεκρική

κλείνει των σπιτιών

τις τελευταίες πόρτες

ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΗ ΑΝΑΜΝΗΣΗ

Τη μέρα που

κηρύχτηκε επίσημα

εκτός νόμου

η νηφαλιότητα

και το γέλιο

— ο δημοσιογράφος τραύλιζε

την ώρα της ανακοίνωσης —

ξύπνησα — όπως άλλοτε

ντύθηκα — όπως άλλοτε

βγήκα έξω — επίσης

στο αδιανόητο πλήθος βάδισα

στις πλατείες και τα πολύβουα καφενεία

αναζητώντας μάταια

το αυτονόητο.

Κι όσο ο ήλιος επέμενε

να χαμογελά

συνέχισα το δρόμο μου

ανοίγοντας διάλογο

με τα περαστικά σκυλιά.

 

ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΕΣ ΚΡΙΤΙΚΕΣ

 

 

Σχετικές αναφορές μπορεί κανείς να βρει στις διευθύνσεις

http://www.sek-ist.gr/EA/Papers/718/10.htm και

http://dimitrisbarbarigos.blogspot.com/2007/05/blog-post_1913.html

αλλά και εδώ

http://vakxikon.blogspot.com/2008/10/45-1997.html

 

2 Responses to “Απροσδόκητος Κήπος”

  1. romvos Says:

    τα ποιήματα σου έχουν μια γλύκα και μια πίκρα.
    αυτός είναι ο θησαυρός σου και δεν καταλαβαίνω γιατί δεν τον προτάσεις.
    φιλία-Τέος

  2. lathrometanastis Says:

    Φίλε Τεο,
    ευχαριστώ για τα ευγενικά σου σχόλια. Σου στέλνω μια κάποια απάντηση στο mail σου. Τα λέμε…


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s