Σήμερα δεν είμαι νηφάλιος – είμαι μάλλον οργισμένος (βαλκάνιος), και γράφω ενώ η μυρωδιά του καμένου έχει απλωθεί στην Αθήνα.
Δεν θέλω να μιλήσω για κινηματογράφο, για ποίηση ή για τέχνη – αναγκαία όλα αυτά αλλά πολυτέλειες μπροστά στο ασύλληπτο έγκλημα που συμβαίνει μπροστά στα (έκπληκτα ; ) μάτια μας. Άλλωστε σ’ αυτόν τον τόπο όλοι “πέφτουν απ’ τα σύννεφα”: Για τις μίζες της SIEMENS, για τους πολιτικούς που ξοδεύουν εκατομμύρια στην προεκλογική τους εκστρατεία χωρίς ποτέ να υπερβαίνουν το νόμιμο όριο δαπανών, για τις “ζαρντινιέρες” και τις χοντροκομμένες συγκαλύψεις, για τα ανύπαρκτα μέτρα αντιπυρικής προστασίας από πέρσι μέχρι φέτος. Για τη θερμοκρασία Σαχάρας στην πόλη και την υπερθέρμανση του πλανήτη. Απ’ ό,τι φαίνεται είμαστε μια χώρα αθώων περιστερών και ανυποψίαστων καλοπροαίρετων ανθρώπων…
Κι όμως! Ένα απλό μποϊκοτάζ για το γάλα που κράτησε λίγες μόλις μέρες ανάγκασε τα καρτέλ σε άτακτη υποχώρηση. Αυτό χρειαζόμαστε και τώρα: Διαδηλώσεις οργής, πολιορκίες υπουργείων, για να μην μείνει κανένας υπεύθυνος σε χλωρό κλαρί. Για να δημοσιευτούν ονόματα καταπατητών που έχτισαν και χτίζουν στα καμένα. Για να γκρεμιστούν οι προκλητικές και αυθαίρετες βίλες που χτίζονται έχοντας εξασφαλισμένη την κρατική κάλυψη και ατιμωρισία.
Απ’ αυτή την άποψη, οι ευθύνες της αριστεράς, των οικολόγων, των μη κυβερνητικών οργανώσεων είναι τεράστιες: Αντί να βυζαντινολογούν, να διοργανώνουν σιωπηλές διαμαρτυρίες και να εκδίδουν ψηφίσματα, είναι η ώρα να πάρουν πρωτοβουλίες! Σε τελική ανάλυση, είναι η ώρα να αποδείξουν τη χρησιμότητά τους…
