φωτό από το μπλογκ της Μαρίας Νικολάου
O Κριβίν σιγά-σιγά αποχωρεί, οι συζητήσεις (ασφαλώς) συνεχίζονται και στην παρατεταμένη φετεινή άνοιξη φίλοι ξανασμίγουν, παρέες νέες δημιουργούνται .
Λέω να δημοσιεύσω σήμερα ένα εντελώς προσωπικό ανέκδοτο ποίημα τελευταίας κοπής…
ΓΥΡΙΣΜΑ ΣΕΛΙΔΑΣ
Υπήρχε μια ταραγμένη κι άγρια εποχή
Που συλλάμβανα στον ύπνο μου ποιήματα,
Που έτρεχα στις τέσσερις το πρωί
Να γράψω κάπου ένα στίχο
– το πρωί ανάμεσα σε ορνιθοσκαλίσματα
συναντούσα λέξεις που μ’ έκαναν να κλαίω –
μια άγρια, μια ταραγμένη εποχή
που έβγαζε ένα βιβλίο κάθε χρόνο.
Σήμερα
Έχοντας βρει ισορροπίες καινούργιες
– όχι φρίκη
όχι τρόμος για επιβίωση σε κάθε μου βήμα –
το μόνο που καταφέρνω να τελειώνω
είναι μικρά
ανούσια ποιηματάκια
σαν κι’ αυτό.
Υπάρχει ένα τίμημα για το κάθε τι.
