ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΗ ΑΝΑΜΝΗΣΗ 04/08/2009

Τη μέρα που

κηρύχτηκε επίσημα

εκτός νόμου

η νηφαλιότητα

και το γέλιο

— ο δημοσιογράφος τραύλιζε

την ώρα της ανακοίνωσης —

ξύπνησα — όπως άλλοτε

ντύθηκα — όπως άλλοτε

βγήκα έξω — επίσης

στο αδιανόητο πλήθος βάδισα

στις πλατείες και τα πολύβουα καφενεία

αναζητώντας μάταια

το αυτονόητο.

 

Κι όσο ο ήλιος επέμενε

να χαμογελά

συνέχισα το δρόμο μου

ανοίγοντας διάλογο

με τα περαστικά σκυλιά.

 

 

Γ. ΓΙΑΝΝΟΥΛΕΑΣ -  “ΑΠΡΟΣΔΟΚΗΤΟΣ ΚΗΠΟΣ” (ΑΠΟΠΕΙΡΑ)

ΟΠΩΣ Σ’ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 10/06/2009

Πάντα έτσι ήταν.

Tα φυλλώματα της ζούγκλας παίζουν το ίδιο έργο απόψε.

Oι ύαινες στήνουν με περίσκεψη

ενέδρες.

Kαλύπτουν τα

ίχνη.

Mένουν στη σκιά

δίχως βιασύνη.

Mετρούν με ακρίβεια τα βήματα

για το θανάσιμο

άλμα.

 

Ακόμα έτσι είναι.

Tα θηράματα περιφέρονται

στη δίνη

των αντιφάσεών τους.

Aναζητούν

τροφή,

μυρίζουν τον αέρα

για ευκαιρίες,

χτενίζουν

τις μικρές αγγελίες,

τη μισή τους ζωή

την περνούν

στις σκονισμένες ουρές

των υπηρεσιών

για το επίδομα.

 

Είναι φανερό.

Tο ταξικό τους

ένστικτο επιβίωσης

έχει ατονήσει

τελευταία.

 

Ανάμεσά τους βλέπεις κάποια

να χαμογελούν αφηρημένα

όπως σ’ εκείνη τη φωτογραφία της κυριακής

να κλείνουν τ’ αυτιά τους

στις παράξενες προειδοποιήσεις

ενοχλητικών πουλιών

πως

το κοπάδι των δολοφόνων είναι

μια ανάσα μακριά

πεινασμένο

παραταγμένο

έτοιμο

πως καιρός για χάσιμο

δεν υπάρχει

πόσο μάλλον για χαμόγελα.

 

Γ.Γ., “Απροσδόκητος Κήπος”, Απόπειρα, 2006

ΙΔΙΟΤΡΟΠΙΑ 06/05/2009

Αυτό εδώ είναι ένα ποίημα

Επειδή εγώ το ονόμασα έτσι.

Με μια άλλη διάταξη

Θα μπορούσε άνετα να αποκληθεί

Σημείωμα,

Πεζό κείμενο,

Σκέψεις,

Ημερολόγιο

Όμως αυτό εδώ είναι ένα ποίημα

Κι’ αφήνω στην κριτική την αποτίμησή του.

 

“Στο φως της μέρας” – Γ.Γ.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΧΡΗΣΤΑΚΗΣ (1928-2009) 05/05/2009

“Σε αυτή τη χώρα κανείς δεν υπολογίζει τους ποιητές. Αλλά αυτό είναι και σωτήριο μερικές φορές. Τον Ανδρέα Εμπειρίκο πήγαιναν να τον εκτελέσουν οι ΕΛΑΣίτες. Τον ρώτησαν, τι δουλειά κάνεις; Αυτός δεν έλεγε εφοπλιστής, έλεγε ποιητής. Τον κορόιδεψαν, τους μοίρασε και τα δακτυλίδια που φορούσε και τον άφησαν. Ο ίδιος ο Εμπειρίκος μου διηγήθηκε την ιστορία, έχει γράψει και ένα καταπληκτικό ποίημα, το ‘ο δρόμος σκληρότερος παρά ποτέ”.”

Αυτά, μεταξύ άλλων, λέει ο Λεωνίδας Χρηστάκης, ένα μυθικό πρόσωπο για ορισμένους, πιθανότατα παντελώς άγνωστο στους περισσότερους και πάντως από τους τελευταίους “ασυμβίβαστους”, σε συνέντευξή του στο Σταύρο Θεοδωράκη.

παγκόσμια ημέρα ποίησης 20/03/2009

Όλα αυτά με τις “παγκόσμιες ημέρες” αφήνουν παγερά αδιάφορο το 99% του πληθυσμού και χρησιμεύουν για να χαϊδεύονται διάφοροι ποιητές και “ποιητές”.

Ωστόσο, ευκαιρίας δοθείσης, καταθέτω εδώ τη μικρή μου συμβολή:

ΕΜΨΥΧΗ ΑΠΩΛΕΙΑ

Το βλέπω από τώρα στα μάτια της.

είναι πανέμορφη.

σίγουρα

θα παίξει με δέκα άνδρες

έχει τη δύναμη

να πάρει ένα πτυχίο

έχει τη θέληση

να αφήσει απογόνους

παραπάνω από βέβαιο

στα σαράντα της

θα καταλήξει

ένας κενός,

συλημένος

ναός.

Τα κορίτσια και τα πουλιά 18/02/2009

τα κορίτσια ήταν νεαρά

και δούλευαν έξω στους

δρόμους

συχνά όμως δεν έβρισκαν

να πηδηχτούν και τότε κατέληγαν

στο νοικιασμένο μου

δωμάτιο

3 ή 4 από δαύτες

ρουφούσανε το

κρασί,

με τα μαλλιά τους μπροστά στο πρόσωπο,

τραβήγματα στο

καλσόν,

βρίζανε, λέγανε

ιστορίες…

κατά κάποιον τρόπο

αυτές οι νύχτες

ήταν

γαλήνιες

αλήθεια όμως

μου θυμίζανε

τα παλιά

χρόνια

τότε που ήμουν

παιδί

και κοίταζα τα καναρίνια

της γιαγιάς μου

να αφήνουν

τις κουτσουλιές τους

και μες στο

νερό τους

και τα

καναρίνια ήταν

όμορφα

και

τιτιβίζανε

ποτέ

όμως δεν

κελαηδούσανε.

Τσαρλς Μπουκόφσκι, 70 χρόνια φαγούρα, εκδόσεις Ηλέκτρα

ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ 07/02/2009

 

Όλη μου τη ζωή είχα

Την τραγική αυταπάτη

Πως ένα κι ένα

Κάνουν δύο

Πως η ευθεία είναι

Ο συντομότερος δρόμος

Πως η ομορφιά βρίσκεται

Στην απλότητα και την ειλικρίνεια

Ενώ

Ακόμα και τα μικρά παιδιά  ξέρουν

Ότι

Ένα κι ένα κάνουν τρία

Ότι

Ο μπάρμπας στην Κορώνη

Είναι πάντα απολύτως απαραίτητος

Ότι

Μ’ αυτές τις εξυπνάδες που ξέρεις

Γράψε κάνα ποίημα καλύτερα.

JUST A HUNCH 26/01/2009

 

 

Όχι, δεν είμαι κανένας χριστιανός

αλλά πολύ συχνά έχω την εντύπωση

ότι κάποιος εκεί ψηλά με παρακολουθεί

σπάει πλάκα με τα ψευτοδιλήμματά μου

καγχάζει με τις επιλογές μου

σκαρώνει τα όσα αδιανόητα συμβαίνουν γύρω μου

και πως όταν φτάσει η ώρα του θανάτου

ένας λαμπερός κονφερασιέ θα μου κρατήσει το χέρι

και θα αποκαλυφθεί πανηγυρικά

ότι ολόκληρο το φιλμ της ζωής μου δεν ήταν παρά

μια αμφίβολης ποιότητας φάρσα

ότι θάνατος δεν υπάρχει

και ότι αυτό που τελικά συμβαίνει

δεν έχει καμία σχέση με αυτό που είχαμε φανταστεί

στη σύντομη, γεμάτη φοβίες,

ανόητη ζωή μας.

INSOMNIA 20/01/2009

 

Πρώτα απ’ όλα είδα

αυτόν τον φλεγόμενο τύπο

να απομακρύνεται τρέχοντας

από τ’αμάξι του.

 

Έπειτα έμαθα τι πραγματικά τρέχει

με τις πωλήσεις των μεταχειρισμένων

αυτοκινήτων

 

Στη συνέχεια δύο μικρές τίγρεις

ξάπλωσαν η μια πάνω στην άλλη,

ένας τρελλός άρχισε να φωνάζει

μα για πολύ λίγο,

ένας υπουργός με κοίταξε στα μάτια

και προσπάθησε ν’ ανοίξει το στόμα του.

 

Εν τέλει άφησα ένα τυχαίο κανάλι

να παίζει

και αποφάσισα να καταγράψω

αυτή τη φριχτή εμπειρία μιας άυπνης νύχτας

μπροστά στην τηλεόραση.

 

(Ακυκλοφόρητο, γραμμένο χτες τα ξημερώματα)

ΥΠΕΥΘΥΝΗ ΔΗΛΩΣΗ 15/01/2009

 

Τίποτα δεν έχω κοινό

Με αυτόν που πετάει φωτοβολίδα

Ενάντια στο πλήθος,

Με αυτόν που αδιαφορεί

Για το ολοκαύτωμα των υπο εξαφάνιση ζώων,

Για το κίνημα αντίστασης που απλώνεται

Ανάμεσα σε θυμωμένους πληβείους.

 

Έφηβος μιας άλλης εποχής εγώ

Πέτρες δεν έχω ούτ’ έχω σφεντόνα

Με κινήσεις αναπαίσθητες, χειρονομίες ακατανόητες αντιστέκομαι

Τη μάχη δίνοντας

Με τη μέθοδο του σκακιστή.

 

(“Στο φως της μέρας”, 2008 )