Θα φωτιστούν όλοι μα όχι στη σειρά, κάπως άτακτα.
Oπως οι μύγες πάνω στο μπέικον της σελήνης. Σαν ένα
μπουλντόγκ δεμένο στο κελάρι. Τι είναι αυτό
που έπαψε να λειτουργεί˙
το κλισέ, ο ήχος των ζαριών στην κόλαση
ο θάνατος ακροβάτης
στο νήμα που έπρεπε να ‘χει κοπεί.
Μες στο χαρμάνι των χαμών που ασπρίζουν τα μαλλιά
της ψυχής μία παλιά κουρελιασμένη κούκλα
παίζοντας λίγο πιάνο
μας κλέβει
τον βότρυν.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΛΕΙΒΑΔΑΣ – Ποίημα από την έκδοση Ατη – Σκόρπια ποιήματα 2001-2009, Κέδρος 2010
ΦΕΥΓΑΛΕΟ ΧΑΪΚΟΥ
Κορίτσια στην άκρη του δρόμου
Βαδίζουν με βήμα γοργό
Με βλέμμα σκυφτό.
Φεγγάρι λειψό
Η λάμπα φωτίζει αμυδρά
Κορίτσια μιλούν σιγανά.
Οι πρώτες σταγόνες βροχής
Τ’ αυτοκίνητα περνούν βιαστικά
Κορίτσια γυρνούν απ’ τη δουλειά.
Τυλίγονται στο παλτό τους σφιχτά
Το σπίτι δεν είν’ μακριά
Βαδίζουν σκυφτά
Όλο και πιο βιαστικά.
Μονάχα με την ποίηση
Δε θα χαθούν ποτέ
Τα μεγάλα ιστιοφόρα της αυγής
Ούτε τα φώτα ούτε η χαρά
Ούτε τα δέντρα ούτε η νύχτα
Μονάχα με την ποίηση
Θα ‘μαστε ακόμα ικανοί
Να βλέπουμε και ν’ αγαπούμε
Να ονομάζουμε τα πράγματα
Με τις πιο καθημερινές λέξεις
Να λέμε το ψωμί ψωμί τη σκάφη σκάφη
Και μ’ ένα βλέμμα να οδηγούμαστε
Σε μιαν αλήθεια οριστική
Μονάχα με την ποίηση
Θα μεγαλώσουνε τα στάχυα
Και τα στήθη των κοριτσιών
Το ποτάμι θ’ απομείνει ποτάμι
Η θάλασσα θάλασσα
Κι ο ουρανός ουρανός
Μονάχα με την ποίηση
Θ’ ανακαλύψουμε ξανά τ’ αστέρια
Μέσα στις καπνοδόχες
Κι όλη τη θλίψη που ενδημεί
Στο βάθος των ματιών
Και θα μπορέσουμε να ξαναβρούμε
Το γενέθλιο χωριό μας
Παραχωμένο μες στα χιόνια
Μονάχα με την ποίηση
Θ’ ανακαλύψουμε ξανά τον έρωτα
Και πατώντας από κλωνί σε κλωνί
Κι από ελπίδα σ’ ελπίδα
Θα εγκαθιδρύσουμε
Την αγνή βασιλεία των φτερών
ΤΑΚΗΣ ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ
εις μνήμην (1916-2011)
Αναγνωρίζω πρώτος
την αστάθεια
των καιρικών συνθηκών,
τα μαύρα σύννεφα
πάνω απ’ τη μικρή μας
βάρκα,
την άτακτη φυγή
των ζώων του δάσους.
Όμως επιμένω!
Ζητώ δείκτη ευφυΐας
χίλια και άνω
Ζητώ αμύθητο
περίσσευμα ψυχής
Ζητώ ακίνητα
ιδανικά κι ευαισθησίες
Αποζητώ μια
πανέμορφη
ποιητική εμπειρία.
Λίγα ή πολλά
ας απαντηθεί
απ’ όσους με διαβάζουν
ένα κρύο απόγευμα
σαν το σημερινό.
Δημοσιεύω σήμερα την ποιητική συλλογή “Απροσδόκητος κήπος” (εκδόσεις Απόπειρα) σε ξεχωριστή μόνιμη σελίδα .
Σχετικές αναφορές μπορεί κανείς να βρει στις διευθύνσεις
http://www.sek-ist.gr/EA/Papers/718/10.htm και
http://dimitrisbarbarigos.blogspot.com/2007/05/blog-post_1913.html
αλλά και εδώ
Τη μέρα που
κηρύχτηκε επίσημα
εκτός νόμου
η νηφαλιότητα
και το γέλιο
— ο δημοσιογράφος τραύλιζε
την ώρα της ανακοίνωσης —
ξύπνησα — όπως άλλοτε
ντύθηκα — όπως άλλοτε
βγήκα έξω — επίσης
στο αδιανόητο πλήθος βάδισα
στις πλατείες και τα πολύβουα καφενεία
αναζητώντας μάταια
το αυτονόητο.
Κι όσο ο ήλιος επέμενε
να χαμογελά
συνέχισα το δρόμο μου
ανοίγοντας διάλογο
με τα περαστικά σκυλιά.
Πάντα έτσι ήταν.
Tα φυλλώματα της ζούγκλας παίζουν το ίδιο έργο απόψε.
Oι ύαινες στήνουν με περίσκεψη
ενέδρες.
Kαλύπτουν τα
ίχνη.
Mένουν στη σκιά
δίχως βιασύνη.
Mετρούν με ακρίβεια τα βήματα
για το θανάσιμο
άλμα.
Ακόμα έτσι είναι.
Tα θηράματα περιφέρονται
στη δίνη
των αντιφάσεών τους.
Aναζητούν
τροφή,
μυρίζουν τον αέρα
για ευκαιρίες,
χτενίζουν
τις μικρές αγγελίες,
τη μισή τους ζωή
την περνούν
στις σκονισμένες ουρές
των υπηρεσιών
για το επίδομα.
Είναι φανερό.
Tο ταξικό τους
ένστικτο επιβίωσης
έχει ατονήσει
τελευταία.
Ανάμεσά τους βλέπεις κάποια
να χαμογελούν αφηρημένα
όπως σ’ εκείνη τη φωτογραφία της κυριακής
να κλείνουν τ’ αυτιά τους
στις παράξενες προειδοποιήσεις
ενοχλητικών πουλιών
πως
το κοπάδι των δολοφόνων είναι
μια ανάσα μακριά
πεινασμένο
παραταγμένο
έτοιμο
πως καιρός για χάσιμο
δεν υπάρχει
πόσο μάλλον για χαμόγελα.
Γ.Γ., “Απροσδόκητος Κήπος”, Απόπειρα, 2006
“Σε αυτή τη χώρα κανείς δεν υπολογίζει τους ποιητές. Αλλά αυτό είναι και σωτήριο μερικές φορές. Τον Ανδρέα Εμπειρίκο πήγαιναν να τον εκτελέσουν οι ΕΛΑΣίτες. Τον ρώτησαν, τι δουλειά κάνεις; Αυτός δεν έλεγε εφοπλιστής, έλεγε ποιητής. Τον κορόιδεψαν, τους μοίρασε και τα δακτυλίδια που φορούσε και τον άφησαν. Ο ίδιος ο Εμπειρίκος μου διηγήθηκε την ιστορία, έχει γράψει και ένα καταπληκτικό ποίημα, το ‘ο δρόμος σκληρότερος παρά ποτέ”.”
Αυτά, μεταξύ άλλων, λέει ο Λεωνίδας Χρηστάκης, ένα μυθικό πρόσωπο για ορισμένους, πιθανότατα παντελώς άγνωστο στους περισσότερους και πάντως από τους τελευταίους “ασυμβίβαστους”, σε συνέντευξή του στο Σταύρο Θεοδωράκη.
Όλα αυτά με τις “παγκόσμιες ημέρες” αφήνουν παγερά αδιάφορο το 99% του πληθυσμού και χρησιμεύουν για να χαϊδεύονται διάφοροι ποιητές και “ποιητές”.
Ωστόσο, ευκαιρίας δοθείσης, καταθέτω εδώ τη μικρή μου συμβολή:
Το βλέπω από τώρα στα μάτια της.
είναι πανέμορφη.
σίγουρα
θα παίξει με δέκα άνδρες
έχει τη δύναμη
να πάρει ένα πτυχίο
έχει τη θέληση
να αφήσει απογόνους
παραπάνω από βέβαιο
στα σαράντα της
θα καταλήξει
ένας κενός,
συλημένος
ναός.
τα κορίτσια ήταν νεαρά
και δούλευαν έξω στους
δρόμους
συχνά όμως δεν έβρισκαν
να πηδηχτούν και τότε κατέληγαν
στο νοικιασμένο μου
δωμάτιο
3 ή 4 από δαύτες
ρουφούσανε το
κρασί,
με τα μαλλιά τους μπροστά στο πρόσωπο,
τραβήγματα στο
καλσόν,
βρίζανε, λέγανε
ιστορίες…
κατά κάποιον τρόπο
αυτές οι νύχτες
ήταν
γαλήνιες
αλήθεια όμως
μου θυμίζανε
τα παλιά
χρόνια
τότε που ήμουν
παιδί
και κοίταζα τα καναρίνια
της γιαγιάς μου
να αφήνουν
τις κουτσουλιές τους
και μες στο
νερό τους
και τα
καναρίνια ήταν
όμορφα
και
τιτιβίζανε
ποτέ
όμως δεν
κελαηδούσανε.
Τσαρλς Μπουκόφσκι, 70 χρόνια φαγούρα, εκδόσεις Ηλέκτρα
Πρόσφατα σχόλια