ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΑΝΟΙΞΗ 27/11/2011

2 ΝΕΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΣΤΟΝ «ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟ» (***1/2)

Προβάλλονται στον ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟ δύο νέες ελληνικές ταινίες πρωτοεμφανιζόμενων σκηνοθετών, το TUNGSTEN και Ο ΞΕΝΑΓΟΣ. Δύο εντελώς διαφορετικές «σχολές», δυό ριζικά διαφοροποιημένες αναγνώσεις της σύγχρονης πραγματικότητας. Με τη σειρά που τις παρακολούθησα (και όχι με αξιολογική ιεράρχηση) έχουν ως εξής:

TUNGSTEN (σκην. Γ. Γεωργόπουλος)

Οι διασταυρούμενες πορείες πέντε διαφορετικών ανθρώπων σ’ ένα φόντο νεοελληνικής αθλιότητας, υποβάθμισης και κατάρρευσης. Ο γιάπης ξεσπάει γρονθοκοπώντας τη φίλη του, ο άνεργος νέος ζητάει δουλειά από τον γιάπη χωρίς αποτέλεσμα, ο υπερχρεωμένος ελεγκτής εισιτηρίων δεν θα διστάσει να εκβιάσει και να ληστέψει τον άνεργο νέο. Ο τελευταίος αναζητάει εξιλαστήριο θύμα στον μετανάστη της διπλανής πόρτας .

Μια κοινωνία βουτηγμένη στο φαύλο κύκλο της νεύρωσης, της εξαχρείωσης και της παράνοιας, ήδη σε θερμοκρασία βρασμού, με λογική (;) κατάληξη το έγκλημα και το νεοναζισμό. Η ταινία ακολουθεί το σκληρό ρεαλισμό των ταινιών του Οικονομίδη («Σπιρτόκουτο») και είναι μια «γροθιά στο στομάχι» ήδη από την πρώτη της σκηνή.

 

Ο ΞΕΝΑΓΟΣ (σκην. Ζ. Μαυροειδής)

Ένας νεαρός ξεναγός μιας ομάδας αλλοδαπών φοιτητριών και φοιτητών του προγράμματος Erasmus προσπαθεί να παρουσιάσει τα αθηναϊκά αξιοθέατα, θέλοντας ταυτόχρονα να ξεδιαλύνει τα υπαρξιακά και σεξουαλικά του προβλήματα. Επιδιώκει να παραμείνει πιστός στο πρόγραμμα ξενάγησης αλλά προσκρούει διαρκώς στις ανεξέλεγκτες ερωτικές διαθέσεις των μελών της ομάδας.

Τα παιδιά αρνούνται εξακολουθητικά να πειθαρχήσουν στον αυστηρό «άνωθεν» προγραμματισμό, ξενυχτούν, πίνουν, ανταλλάσσουν πνευματώδη σχόλια, ερωτεύονται και αναζητούν περιπέτειες και εμπειρίες ενηλικίωσης. Η ταινία του Μαυροειδή φέρνει στο νου τη χαλαρή και παιχνιδιάρικη διάθεση των «Οπωροφόρων της Αθήνας» του Ν. Παναγιωτόπουλου και τελειώνει αφήνοντας στους θεατές ένα χαμόγελο.

Και οι δύο ταινίες προβάλλονται με ενιαίο εισιτήριο 10 €.

ΔΡΑΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΓΟΥΝΑ 25/11/2011

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ-ΚΑΛΕΣΜΑ ΛΑΪΚΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ ΠΛ. ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ 17/11/2011

 

Ζούμε το τελευταίο διάστημα την κατάρρευση οποιασδήποτε ψευδαίσθησης δημοκρατίας στην εναλλαγή στην εξουσία και κατ’ επέκταση καταρρέει οποιαδήποτε ψευδαίσθηση αντιπροσώπευσης. Το πολιτικό σύστημα, αγνοώντας εκκωφαντικά τη βούληση και την φωνή της κοινωνίας και αδυνατώντας να φερει εις πέρας την ακραία αντικοινωνική πολιτική του, δίνει όλη την εξουσία απευθείας στο τραπεζικό σύστημα με κορυφαίο εκπρόσωπο του τον πρωην αντιπρόεδρο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και μέλος της τριμελούς. Ο νέος πρωθυπουργός, με τις ευλογίες της παγκόσμιας οικονομικης ελίτ και του ντοπιου πολιτικου του προσωπικου, αναλαμβάνει να εξασφαλίσει την εφαρμογή όλων των μέτρων, όπως οι δανειστές επιτάσσουν, και να ολοκληρωσει την καταστροφικη για την κοινωνια πολιτικη, επικαλούμενος μάλιστα την μη πολιτική του ιδιοτητα και την αναγκη για “εθνική ενότητα”. Ουσιαστικά φιλοδοξεί να γίνει ο εγγυητής των συμφερόντων της διεθνούς και εγχώριας ολιγαρχίας. Με τον ίδιο τρόπο επιχείρείται το ξεπέρασμα της κρίσης και στην γειτονική Ιταλία, με μεταβατικό πρωθυπουργό Μάριο Μοντι.

 

Εμείς, σαν κοινωνία, οφείλουμε να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων. Να ενισχύσουμε τις συνελέυσεις γειτονιάς, εργασίας, χώρου σπουδών και όλοι μαζί μέσα από αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες να βάλουμε ένα τέλος στην κυριαρχία τους.

 

Η συνεχής και γενικευμένη αντίδραση του κόσμου στις πλατείες και στις μεγάλες συγκεντρώσεις, οι μαζικές σε συμμετοχή απεργίες, η μετατροπή των παρελάσεων σε διαδηλώσεις, μπορούν να οδηγήσουν σε μια συλλογική δύναμη που θα τους ανατρέψει. Η κοινωνία δεν αντέχει άλλο, εμείς δεν αντέχουμε άλλο. Στην επίφαση δημοκρατίας που ευαγγελίζονται απαντάμε με την άμεση δημοκρατία, όπου η κοινωνία σαν σύνολο και ο καθένας ξέχωριστά, θα συμμετέχει και θα μπορεί να αποφασίζει για τις κοινές υποθέσεις και για την ζωή του. Σε αυτόν τον αγώνα, ξέρουμε ότι δεν είμαστε μόνοι. Όπως σωστά είπαν και οι καταληψίες της Γουωλ Στριτ, είμαστε το 99%. Σε όλο τον κόσμο οι λαοί αγωνιζόμαστε, με πολλούς τρόπους, αλλά με έναν στόχο. Να πάρουμε την ζωή μας στα χέρια μας.

 

Το σύνθημα του Πολυτεχνείου ΨΩΜΙ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ σήμερα είναι πιο επίκαιρο από ποτέ. Σήμερα που η ελευθερία αλλά και η ίδια η ζωή καταργούνται, η μέρα αυτή δεν μπορεί να μείνει απλά επέτειος, αλλά να γίνει η αφετηρία για νέους αγώνες για ελευθερία. Η ανάγκη της αντίστασης και της αυτοοργάνωσης προβάλλει επιτακτικά. Γιαυτο καλούμε τον κόσμο να κατέβει στην πλατεία Συντάγματος στις 17 Νοέμβρη, πρώτη επέτειος χωρίς άσυλο, και σε όλες τις πλατείες της χώρας και να μείνει εκεί. Καλούμε και τους διαδηλωτές να καταλήξουν και πάλι στο Σύνταγμα, που έχει αναδειχθεί ως το νέο σύμβολο του αγώνα ενάντια στην καταπίεση. Να κηρύξουν την πτώση της νέας χούντας και το οριστικό τέλος της μεταπολιτευτικής παρωδίας.

 

Συγκέντρωση στο Σύνταγμα στις 2μμ

 

Επαγρύπνηση-Συμμετοχή-Δράση

 

ΆΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΡΑ-ΛΑΪΚΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ ΠΑΝΤΟΥ

 

ΛΑΪΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΠΛΑΤΕΙΑΣ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

ARBEIT MACHT FREI 15/11/2011

Φωτό από το Indymedia

 

 

ΖΑΒΑΡΑΚΑΤΡΑΝΕΜΙA 08/11/2011

 

Να σου πω πώς το βλέπω.

Όπως στο θαύμα του Χριστού

Ο καπιταλισμός βάζει τα δυνατά του

Να μοιράσει εκατό ψάρια

Σ’ εκατό πεινασμένους

Δίνοντας τα ενενήντα στους δέκα

Και αφήνοντας τους υπόλοιπους ενενήντα

Να μοιραστούν τα δέκα που απομένουν.

Έπειτα συγκροτεί επιτροπές μελέτης

Του θλιβερού φαινόμενου της φτώχειας

Και ζητάει απ’ τον κόσμο

Να προσφέρει το υστέρημά του

Για έναν τέτοιο ιερό σκοπό.

 

(μέσα στον ορυμαγδό της κρίσης όπου κάθε μέρα που ξημερώνει κάνει τα πράγματα πιο μπερδεμένα, πιο αντιφατικά και περισσότερο α-νόητα)

ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΜΕΤΡΑΕΙ… 05/11/2011

Και η Κατσέλη που προχθές διαγράφτηκε επέστρεψε στην Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ. Και η Καϊλή που μέχρι πριν 48 ώρες απειλούσε θεούς και δαίμονες έδωσε τελικά ψήφο εμπιστοσύνης. Και ο ανεκδιήγητος Λοβέρδος που έθεσε αυστηρούς όρους στον G.A.P. να παραιτηθεί συντάχθηκε με την υπόλοιπη ομάδα…

Όλος ο ορυμαγδός των «ραγδαίων πολιτικών εξελίξεων» των τελευταίων ημερών, όπου στο τραπέζι έπεσε η μπλόφα του δημοψηφίσματος, οι απειλές της άμεσης χρεοκοπίας και της επιστροφής στη δραχμή αποδείχθηκε ένας ακόμα ιδιοφυής ελιγμός του Παπανδρέου, άξιου τέκνου και συνεχιστή της οικογενειακής παράδοσης που κυριαρχεί και παραμένει στον αφρό τον τελευταίο μισό αιώνα. Κάποιοι προέβλεπαν (για μία ακόμη φορά) ότι ήρθε η ώρα να φύγει με ελικόπτερο, ωστόσο η πραγματικότητα τους διαψεύδει πεισματικά.

O «αφελής», το «αμερικανάκι», ο «ανάξιος» τα κατάφερε για άλλη μια φορά. Πέρα απ’ τους λαϊκίστικους και εύκολους χαρακτηρισμούς, η εξέλιξη αυτής της παρτίδας πόκερ δείχνει ότι έχουμε να κάνουμε με έναν ισχυρό παίκτη  που ακόμα και χωρίς φύλλο μαζεύει όλα τα λεφτά…

Θα αναρωτηθεί κανείς: με αυτόν τον ελιγμό έλυσε το πρόβλημα οριστικά και αμετάκλητα; Με αυτόν τον τρόπο θα σταματήσουν οι λαϊκές διαμαρτυρίες και οι διαδηλώσεις οργής;  Όχι βέβαια! Γνωρίζει πολύ καλά ότι σε αυτές τις συνθήκες ανελέητων ανταγωνισμών και καλπάζουσας οικονομικής κρίσης δεν υπάρχει και δεν μπορεί να υπάρξει συνολική λύση μακράς πνοής.

Αυτό όμως που κατάφερε πανηγυρικά είναι να θολώσει τα νερά (με την αιφνιδιαστική εξαγγελία του δημοψηφίσματος που έπιασε στον ύπνο ακόμα και τους ευρωπαίους ομόλογούς του) και εν τέλει να προκαλέσει τη σύγχυση και το πάγωμα των αντιδράσεων, ξεπερνώντας το σκόπελο και αυτή τη φορά.

 Γιατί αυτό είναι το διακύβευμα κάθε φορά: Να κερδήσουν χρόνο και να περάσουν τα νέα μέτρα. Μετά από δύο χρόνια εξωφρενικής λιτότητας, μαζικών απολύσεων, μείωσης μισθών και άγριων εισφορών, το σύστημα καταφέρνει να επιβιώνει.   Για τη συνέχεια;  Έχει ο θεός, κάποια νέα πομπώδης «αντιεξουσιαστική» εξαγγελία θα επιστρατευθεί, κάποια προβοκάτσια θα προκαλέσει νέα σύγχυση στο πόπολο και στους πολιτικούς του αντιπάλους. Πραγματικά, έχει ο θεός, μέχρι τότε business as usual.

Εν τέλει, μήπως φταίνε οι «απατεώνες» πολιτικοί που άλλα λέγανε χτες και διαφορετικά συμπεριφέρονται την επόμενη μέρα; Μήπως χρειάζεται να υποστηρίξουμε τους «άξιους» στη θέση των «ανάξιων»; Μακάρι να ήταν τόσο απλό. Στην πραγματικότητα, οφείλουμε να αντικρύσουμε κατάματα την πικρή αλήθεια: οι πολιτικοί είναι η αντανάκλαση των αντιφάσεων μιας κοινωνίας που παραδέρνει χωρίς ερμηνευτικά εργαλεία, λειτουργώντας με το θυμικό και τρέχοντας πίσω απ’ τον κάθε λαοπλάνο. Απέναντι στα μνημόνια και το ΔΝΤ κανείς δεν έχει να καταθέσει μια ολοκληρωμένη πρόταση διεξόδου από την κρίση.

Απ’ αυτή την άποψη, άλλοι κατάπιαν αμάσητο το παραμύθι της «ισχυρής Ελλάδας» και της Ο.Ν.Ε. του Σημίτη, άλλοι αντιπροτείνουν τον… Ζαχαριάδη και τον Στάλιν, άλλοι γοητεύονται από τον νόμο και τάξη και νοσταλγούν τον Παπαδόπουλο, άλλοι βλέπουν να έρχεται αναπόφευκτα η προλεταριακή επανάσταση και η νίκη των σοβιέτ…

Μια διαφορετική αντιμετώπιση θα περιλάμβανε την ριζική απόρριψη του χυδαίου καταναλωτισμού και της σπατάλης των σύγχρονων κοινωνιών, την πραγματική ισότητα των εισοδημάτων, τη δημοκρατία στους χώρους δουλειάς, μια κοινωνία που θα έβαζε φρένο στην παρανοϊκή λογική της διαρκούς «ανάπτυξης» και της καταστροφής του περιβάλλοντος, που θα αντικαθιστούσε την εξατομικοποίηση με τις αξίες της αλληλεγγύης, της συμπόνιας, της συνεργασίας. Αλλά όλα αυτά είναι ψιλά γράμματα για όσους έχουν έτοιμες τις απαντήσεις στο τσεπάκι τους…