Ένας γερασμένος παλαιστής του κατς, άφραγκος και με κλονισμένη υγεία, δοκιμάζει οποιαδήποτε δουλειά για να πληρώσει το νοίκι του αλλά επιστρέφει για μια θεαματική ρεβανς κόντρα σε όλες τις συμβουλές των γιατρών και τις προβλέψεις των ανθρώπων γύρω του…
Με ένα τυπικά μπουκοφσκικό σενάριο, ο Μίκι Ρουρκ συνεχίζει το ρόλο του Barfly (αλλά στην πραγματικότητα παίζει τον εαυτό του) παρουσιάζοντας αυτή τη φορά έναν ξωφλημένο σταρ του κατς που επανέρχεται στο ρινγκ γιατί δεν έχει να πιαστεί από πουθενά αλλού.
Ο Αρονόφσκι με μια λιτή κινηματογράφηση παρουσιάζει την “άλλη” (πραγματική) Αμερική των διαψευσμένων ελπίδων, της απόλυτης μοναξιάς και της εξαθλίωσης που οδηγεί στις πιο ακραίες κινήσεις απελπισίας.
Μια σημαντική ταινία που εστιάζει σε “μικρές” ιστορίες ανθρώπων που ζουν ζωές στα όρια…
Όσκαρ, χρυσά βατόμουρα, τι έγινε τελικά, ποιά είναι η καλύτερη ταινία? Ε?
Φίλε σοσιαλ-ποδηλάτη,
γίνονται έρευνες… και όποιος θέλει μπορεί να συνεισφέρει.
Το σίγουρο είναι ότι τα Όσκαρ δεν αποτελούν απαραίτητα τεκμήρια ποιότητας – πολλοί σημαντικοί δημιουργοί έχουν περάσει απαρατήρητοι από την “Ακαδημία”.
Από την πλευρά μου, έχω δει μόνο τον “Παλαιστή”, πιστεύω ότι είναι πολύ καλή ταινία αλλά (προφανώς) άφησε ασυγκίνητα τα μέλη της επιτροπής…