Το Σάββατο πήγα σινεμά στα Εξάρχεια και είδα μια ταινία που θεωρείται “ελαφριά” και glamorous χωρίς ιδιαίτερη αξία. Και όμως! Ένα μεγάλο υπέρ είναι η ηλικία της: πρόκειται για ταινία που συμπληρώνει μισό αιώνα ζωής (1961) και βλέπεται ευχάριστα ακόμα και σήμερα – ένα επίτευγμα που λίγες δημιουργίες το καταφέρνουν.
Πέρα από την επιφάνεια, το Breakfast at Tiffany’s (σκηνοθεσία Blake Edwards) θίγει σκληρές καταστάσεις (με ανάλαφρο τρόπο). Εν συντομία: Μια αρσενική και μια θηλυκή πόρνη, ζουν στο ίδιο κτίριο, και εν τέλει ερωτεύονται ενώ οι προσδοκίες και οι αυταπάτες της Holly Golightly δεν σταματούν να διαψεύδονται.
Η μουσική του Henry Manchini σπουδαία (και βραβευμένη) ενώ στο φιλμ διακρίνει κανείς τις δημιουργικές εμμονές που αργότερα ο Edwards θα αναπτύξει στις επόμενες ταινίες του: Το τρελλό πάρτι στο σπίτι της Holly έχει πολλά κοινά με το ξεκαρδιστικό “Πάρτι” του Πίτερ Σέλλερς, ο αστείος γιαπωνέζος γείτονας φέρνει στο νου τη φιγούρα του Kato από το “Ροζ Πάνθηρα”.
Όχι, δεν είναι μια ηχηρή καταγγελία της πορνείας στον καπιταλισμό (και πολλοί μάλλον ενοχλούνται γι’ αυτό το λόγο), ωστόσο είναι σίγουρα μια ταινία που αξίζει να δει ή να ξαναδεί κανείς.
